Skarga kasacyjna, oparta na zarzutach przedawnienia oraz naruszenia prawa do czynnego udziału w postępowaniu, została oddalona jako bezzasadna przez Naczelny Sąd Administracyjny, który potwierdził prawidłowość decyzji organu podatkowego dotyczącej podatku VAT.

Decyzja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej dotycząca klasyfikacji towaru jako CN 4911, wiążąca się z 23% stawką VAT, jest zgodna z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza zasadność uznanego rozstrzygnięcia i prawidłowość zastosowania przepisów Nomenklatury scalonej oraz ogólnych reguł interpretacji.

Usługi świadczone przez T. Sp. z o.o. podlegały opodatkowaniu VAT w Polsce, gdyż miejscem rzeczywistej ich konsumpcji był kraj, co nie uprawniało do zastosowania unijnej zasady zwolnienia."

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że niekompletność materiału dowodowego i uchybienia proceduralne organów skarbowych skutkują koniecznością ponownego rozpatrzenia sprawy, przy czym niejawność rozprawy anuluje się ze względów pandemicznych, wymagając tym samym zachowania pełnej jawności dalszego postępowania.

Korekta marży dokonana przez spółkę przekształconą, dotycząca okresu przed transformacją, nie może być uznana za koszt uzyskania przychodów. Ponadto nie istnieje możliwość uznania tej korekty jako związku z powstaniem przychodów, w kontekście art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., kiedy nie dotyczy to kosztów poniesionych przez skarżącą bezpośrednio.

Sprzedaż działek przez osobę fizyczną, uprzednio wydzierżawionych, nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu VAT, gdy brak jest aktywnych, profesjonalnych działań w ramach obrotu nieruchomościami.

W przypadku, gdy deklarowana przez podatnika cena nabycia samochodu osobowego znacząco odbiega od jego średniej wartości rynkowej i brak jest uzasadnienia dla tej różnicy, organ podatkowy uprawniony jest do korekty podstawy opodatkowania, zgodnie z ustawą o podatku akcyzowym.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził zasadność odmowy wydania indywidualnej interpretacji podatkowej, uznając istniejące przesłanki wskazujące na możliwe nadużycie prawa podatkowego poprzez umowę dzierżawy o nieekwiwalentnym charakterze, mającą na celu uzyskanie nieuzasadnionej korzyści podatkowej.

Nabywca wyrobów akcyzowych jest zobowiązany do zapłaty akcyzy, jeśli nie została ona zapłacona na wcześniejszym etapie obrotu, niezależnie od jego wiedzy o tej okoliczności.

Spółka uczestniczyła świadomie w oszustwie podatkowym typu karuzelowego, przez co nie przysługuje jej prawo do odliczenia podatku naliczonego. Transakcje były pozorne i służyły nienależnym zwrotom VAT.

W sytuacji, gdy istnieją uzasadnione zaległości w regulowaniu zobowiązań publicznoprawnych oraz specyfika posiadanego majątku sugeruje możliwość jego szybkiego rozdysponowania, organ podatkowy jest uprawniony do zastosowania zabezpieczenia na majątku podatnika w celu ochrony wierzytelności publicznoprawnych.

Potrącone odsetki w wyniku umownego potrącenia wierzytelności nie stanowią kosztu uzyskania przychodu, gdyż nie dochodzi do ich rzeczywistej zapłaty, lecz umorzenia na mocy art. 16 ust. 1 pkt 11 u.p.d.o.p., a umowne potrącenie nie wywołuje skutków fiskalnych równych faktycznej zapłacie.

Wydzierżawienie nieruchomości przez osobę fizyczną nie prowadzącą działalności gospodarczej nie skutkuje automatycznie jej uznaniem za podatnika VAT przy późniejszej sprzedaży działki, jeśli sprzedaż nie jest poprzedzona profesjonalnym obrotem handlowym w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

"Dotacja" otrzymywana przez spółkę w ramach korekty rentowności od podmiotu powiązanego nie stanowi wynagrodzenia za świadczenie usług i nie podlega opodatkowaniu VAT, gdyż jest elementem rozliczeń technicznych służącym dostosowaniu marży do poziomów rynkowych, bez związku z konkretną usługą.

Ogrodzenie nieruchomości nie stanowi samodzielnej budowli, lecz urządzenie budowlane, więc działka jest traktowana jako niezabudowana, co wyklucza możliwość zastosowania zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy o VAT.

Decyzja ostateczna w podatku akcyzowym za lipiec 2020 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a zarzuty dotyczące braku umocowania pełnomocnika nie uzasadniały stwierdzenia nieważności decyzji.

W sprawie dotyczącej wstrzymania wykonania decyzji podatkowej NSA stwierdził, że brak dowodów na rażące naruszenie prawa wyklucza wstrzymanie decyzji. Odmowa stwierdzenia nieważności utrzymana została przez wszystkie instancje, co przesądza o jej prawidłowości.

Podatnik, który nie posiada ekonomicznego władztwa nad towarem oraz nie spełnia przesłanek należytej staranności, nie jest uprawniony do odliczenia podatku naliczonego od towarów i usług. Faktury nie odzwierciedlające rzeczywistych transakcji nie mogą uzasadniać odliczenia naliczonego podatku.

Sprzedawca nie może stosować procedury TAX FREE, jeśli nie zachował należytej staranności przy weryfikacji transakcji, co doprowadziło do udziału w oszustwie podatkowym. Formalna poprawność dokumentacji nie wystarcza do zastosowania stawki 0% bez rzeczywistego wywozu towarów na terytorium kraju przy konsumpcji.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT nie przysługuje w przypadku posługiwania się fakturami, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych, lecz mają jedynie uwiarygodniać pozorne czynności.

Podatnik nie jest uprawniony do odliczenia naliczonego podatku VAT, jeśli nie udokumentowano faktycznego wykonania usług lub nabycia towarów, a faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych; brak należytej staranności wyklucza odliczenie.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie przedłużające termin zwrotu VAT, wskazując na brak należytego uzasadnienia dla przedłużenia terminu zwrotu uzależnionego od weryfikacji zasadności zwrotu podatku.

Instrumentalne wszczęcie postępowania karnego skarbowego w celu zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie znajduje uzasadnienia, gdy podstawą działania organu są wyniki kontroli podatkowej. Brak uzasadnienia dla uznania transakcji za rzeczywiste wyklucza możliwość odliczenia podatku VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że dla uznania za uczestnika karuzeli podatkowej, wystarczającą przesłanką jest brak należytej staranności w weryfikacji kontrahentów. Organy podatkowe mają prawo odmówić zwrotu VAT przy nieujawnieniu należytej dokładności transakcji.