Import towarów przez jednostki ratownicze przeznaczonych na ich potrzeby w związku z prowadzonymi działaniami jest zwolniony od podatku od towarów i usług zgodnie z art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, bez konieczności związku importu z klęską żywiołową lub katastrofą.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej jest zobowiązany udzielić informacji z Jednolitych Plików Kontrolnych na żądanie organu egzekucyjnego zgodnie z art. 36 § 1b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co nie narusza tajemnicy skarbowej.

Nieprawidłowa jest praktyka uznawania WDT bez udokumentowanego wywozu jako transakcji krajowych opodatkowanych stawką VAT 23%. Takie transakcje winny być uznane za niepodlegające opodatkowaniu, co następuje w sytuacji braku ustalenia rzeczywistego nabywcy towarów.

Narzucony w sprawie przez organy podatkowe zakaz odliczenia podatku naliczonego na podstawie niewiarygodnych faktur VAT jest prawidłowy. Faktury te nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji, przez co nie dają prawa do korekty deklaracji podatkowej.

Podatnik, który nie dochował należytej staranności w sytuacji oszustwa podatkowego, traci prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur dokumentujących fikcyjne transakcje, w szczególności gdy nie był świadomy działań oszukańczych, ale mógł i powinien był wiedzieć o ryzyku ich wystąpienia.

Skarga kasacyjna wniesiona przez A.W. zasługuje na uwzględnienie, a wyrok WSA z dnia 18 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 1536/20, ulega uchyleniu. Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania z uwagi na niewystarczające odniesienie się przez WSA do kluczowych okoliczności faktycznych i prawnych związanych z odpowiedzialnością za zobowiązania podatkowe z tytułu "pustych faktur".

Podmiot świadczący usługi w modelu SaaS, dostarczając oprogramowanie i zasoby serwerowe ułatwiające sprzedaż online, jest uznawany za operatora interfejsu elektronicznego ułatwiającego dostawy towarów, zgodnie z art. 7a ustawy o VAT oraz art. 5b rozporządzenia 282/2011.

Odmawiając prawa do odliczenia VAT, organ podatkowy musi wykazać, że transakcje były pozorne lub miały na celu wyłącznie uzyskanie korzyści podatkowej wbrew celom dyrektywy VAT. Pozorność nie jest równoznaczna z brakiem zdarzeń gospodarczych.

NSA orzekł, że sprzedaż działek z majątku prywatnego, w okolicznościach wskazujących na zwykły zarząd, nie podlega VAT. W działaniach skarżącej brak cech działalności gospodarczej, mimo aktywności związanej z obrotem nieruchomościami.

Naczelny Sąd Administracyjny utrzymuje w mocy orzeczenia organów podatkowych, przyznając im rację w odmowie prawa do odliczenia podatku VAT dla spółki uczestniczącej świadomie w nielegalnych transakcjach mających na celu wyłudzenie VAT, oraz zobowiązując ją do zapłaty należności administracyjnych.

NSA oddala skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej, potwierdzając prawidłowość zastosowania przez spółkę obniżonej 5% stawki VAT na "produkty z pieca" zgodnie z wcześniejszą oceną prawną sądów administracyjnych.

Dla zastosowania zwolnienia z podatku nie jest wymagane faktyczne wykorzystanie infrastruktury przez przewoźników, ale jej udostępnienie, co należy interpretować w kontekście możliwości korzystania. Nie stanowi zwolnienia infrastruktura wykorzystywana dla celów utrzymania taboru, niezwiązanego bezpośrednio z przewozem osób.

Zobowiązanie podatkowe osoby trzeciej nie może być orzekane bez możliwości efektywnego zakwestionowania ustaleń decyzji wymiarowej wydanej wobec dłużnika podatkowego. Maze wsparcia na prawie do skutecznej obrony oraz kwestionowanie doręczeń wpływa na wynik sprawy.

Przy odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki decydujące znaczenie ma właściwość miejscowa organu wyznaczona na gruncie Ordynacji podatkowej, a doręczenia winny być prawidłowe i efektywne. Każdy członek zarządu powinien mieć możliwość skutecznego kwestionowania ustaleń dotyczących zobowiązań podatkowych spółki.

Podatnik nie ma prawa do odliczenia VAT, gdy faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych, a podatnik działa w ramach oszukańczej struktury w celu wyłudzenia podatku. Świadome uczestnictwo w takim procederze eliminuje możliwość skorzystania z odliczenia podatkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż niewystarczające ustalenia faktyczne, skutkujące wadliwością decyzji o podatku akcyzowym M.K., wymagają ponownego rozpatrzenia z uwzględnieniem wszystkich dowodów, w tym przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka J.K.

NSA stoi na stanowisku, że zwrot "udostępniana" z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. obejmuje możliwość korzystania z infrastruktury kolejowej przez przewoźników kolejowych, nie wymaga faktycznego używania, co poszerza zakres zwolnienia podatkowego.

W postępowaniu w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej punktem wyjścia jest postępowanie wymiarowe, gdyż bez wydania decyzji podatkowej albo złożenia deklaracji podatkowej nie ma podstaw do orzekania o odpowiedzialności osoby trzeciej.

Odpowiedzialność podatkowa byłego członka zarządu wobec zobowiązań podatkowych spółki winna być badana pod kątem prawidłowości doręczenia i zawieszenia terminu przedawnienia, a konieczne jest zapewnienie możliwości skutecznego podważenia ustaleń faktów dokonanych w decyzji wymiarowej spółki.

Nie ma normy prawnej w Ordynacji podatkowej dopuszczającej ponowne doręczenie decyzji podatkowej; procedury te wiążą się jedynie z zastosowaniem dostępnych środków zaskarżenia przewidzianych prawem.

W sytuacji gdy organ podatkowy oparł swoje rozstrzygnięcie na literalnym brzmieniu art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 43 ze zm.), zdekodowanie treści normy prawnej wynikającej z tego przepisu oraz ustalenie zakresu korzystania ze zwolnienia w nim zawartego, nie może odwoływać się do warunków, które z tego brzmienia nie wynikają, a są wyprowadzane

W postępowaniu w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, należy dokonać rzetelnej oceny zarówno proceduralnej, jak i merytorycznej istoty sporu, z uwzględnieniem możliwości podważenia ustaleń wymiarowych oraz badania instrumentalności postępowania karnego skarbowego.

Sprzedaż działek gruntu przez skarżącego, mimo podejmowanych aktywności związanych z ich przygotowaniem do sprzedaży, nie stanowiła działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT, co wykluczało uznanie skarżącego za podatnika VAT. Skarga kasacyjna została oddalona.

Podatnikowi odmawia się prawa do zastosowania stawki 0% VAT dla transakcji wewnątrzwspólnotowych z tytułu braku dostatecznych dowodów na faktyczne przejęcie towaru przez odbiorców oraz zaniedbanie staranności w doborze kontrahentów, co wskazuje na uczestnictwo w oszustwie podatkowym.