Zasada, że procedura interpretacyjna nie może prowadzić do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, jeśli pytanie podatnika jest jasne i nie wymaga dodatkowych informacji, znajduje potwierdzenie w decyzji NSA, który oddalił skargę kasacyjną organu.

Prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa z upływem terminów przedawnienia zobowiązań podatkowych, a orzeczenie cywilne stwierdzające nieważność umowy majątkowej małżeńskiej nie wpływa na bieg tych terminów.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną S. sp. z o.o., uznając zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zakresie przedłużenia zwrotu różnicy podatku VAT za uzasadniony, wobec braku wykazania naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.).

Sąd oddala skargę kasacyjną podatnika dotyczącą ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy, uznając za zasadne stanowisko, że statek nie spełnia przesłanek transportu międzynarodowego, co wyklucza ulgę abolicyjną i samo ograniczenie zaliczek.

Podatnik, który nie uregulował zaliczek na podatek dochodowy w terminie, ma obowiązek zapłaty odsetek od tych zaległości, nawet jeśli po zakończeniu roku zobowiązanie główne nie wystąpiło, zgodnie z art. 53a Ordynacji podatkowej.

W przypadku postanowień podatkowych o zabezpieczeniu należności, organy mogą opierać się na dostępnych publikacjach dotyczących wartości nieruchomości, a brak jest podstaw prawnych do obligatoryjnego powołania biegłego dla takiego wyceny.

Dokumentację poświadczającą zdarzenia gospodarcze należy uznać za wiarygodną tylko wtedy, gdy realizuje faktycznie dokonane transakcje; brak faktycznego zdarzenia gospodarczego wyklucza możliwość odliczenia podatku, nawet jeśli faktura formalnie spełnia obowiązki o charakterze formalnym.

Straty powstałe na skutek wyłudzenia stanowią koszt uzyskania przychodów, gdy są należycie udokumentowane, a ich powstanie jest niezależne od podatnika. Wymóg przedstawienia dowodu umorzenia postępowania jako jedynego dokumentu potwierdzającego stratę jest nieuzasadniony.

Dokonany przez spółkę przelew wierzytelności leasingowych na rzecz podmiotu trzeciego jest podatkowo neutralny, a finansujący może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartość wierzytelności, które zostały odpisane jako nieściągalne, wykazane zgodnie z przepisami prawa podatkowego, jeżeli pozostają przychodami leasingowymi.

Dofinansowanie z PFRON do wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w Specjalnej Strefie Ekonomicznej stanowi przychód związany z działalnością strefową, co uzasadnia jego zwolnienie z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 updop. Wyrok NSA uchyla zasadność kasacji, potwierdzając stanowisko WSA.

Oddalenie skargi kasacyjnej w zakresie zaliczenia w przychodach zaliczek oraz kosztów wynagrodzeń, przy potwierdzeniu prawidłowości działań organów skarbowych. Zebrany materiał dowodowy został uznany za kompletny i zgodny z zasadami ogólnymi Ordynacji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną S. sp. z o.o., uznając przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki VAT za zasadnie uzasadnione. WSA nie uchybił przepisom prawa, a kontrola instancyjna potwierdziła zgodność przedłużenia z uwarunkowaniami materialnoprawnymi i proceduralnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że zasadnym jest oddalenie skargi kasacyjnej dotyczącej kwestii przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku VAT, uznając, że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo oceniał postępowanie organu podatkowego bez istotnych naruszeń prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że lakoniczność i braki uzasadnienia wyroku WSA uniemożliwiały jego kontrolę instancyjną, co uzasadniało uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, z obowiązkiem pełnego, zgodnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienia.

Rozdzielenie postępowania odwoławczego dotyczącego różnych okresów rozliczeniowych VAT jest dopuszczalne, pod warunkiem zachowania precyzyjności w określeniu zakresu decyzji organu odwoławczego, w celu uniknięcia naruszenia zasady res iudicata.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną, podtrzymuje decyzje organów niższej instancji, oddala skargę jako nieuzasadnioną w związku z prawidłowym uznaniem przez SKO łącznego zobowiązania podatkowego jako ustalającego, co czyni postępowanie bezprzedmiotowym i nie wymaga dodatkowego postępowania dowodowego.

Kontenerowe obiekty techniczne, niewymienione wprost w definicji budowli, mogą być uznane za budowle, jeśli spełniają funkcję wspierającą użytkowanie obiektów budowlanych, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego.

Gmina nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków inwestycyjnych poniesionych na cele nieodpłatnego użyczenia mienia spółce gminnej, gdyż działania te nie są bezpośrednio związane z wykonywaniem opodatkowanych czynności przez Gminę. Spółka stanowi odrębny podmiot z własnymi obowiązkami podatkowymi.

Odpowiedzialność członka zarządu spółki za zaległości podatkowe, zgodnie z art. 116 Ordynacji podatkowej, nie jest warunkowana zakresem powierzonych obowiązków czy bierną postawą. Nie można zwolnić się od tej odpowiedzialności bez wykazania braku winy w niezłożeniu wniosku o upadłość.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu podatkowego stwierdzając, że kamperem o masie powyżej 3,5 tony można odliczać pełny VAT, jeżeli użycie go na cele prywatne jest traktowane jako odpłatna usługa podlegająca VAT. Art. 86 ust. 2a u.p.t.u. nie ma w tej sytuacji zastosowania.

Warunkiem zastosowania procedury VAT marża w obrocie towarami używanymi jest wykazanie, że dostawa nastąpiła od podmiotów wymienionych w art. 120 ust. 10 ustawy o VAT; w razie niewykazania tej przesłanki transakcje podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

Odpłatna dostawa budynku magazynowego, niezdatnego do użytkowania i niebędącego środkiem trwałym, podlega zwolnieniu z VAT zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u., gdyż nie dokonano "ulepszenia" w rozumieniu art. 2 pkt 14 lit. b u.p.t.u., a pierwsze zasiedlenie nastąpiło wcześniej.

Obiekty kontenerowe, mimo braku trwałego związania z gruntem, podlegają opodatkowaniu jako budowle na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdy stanowią całość z instalacjami.

Kontenery mobilne, jako tymczasowe obiekty budowlane bez trwałego związania z gruntem, podlegają opodatkowaniu jako budowle na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, co potwierdza Naczelny Sąd Administracyjny poprzez oddalenie skargi kasacyjnej spółki.