Z uwagi na brak nowych istotnych dowodów lub okoliczności nieznanych organowi w dniu wydania decyzji, nie wystąpiły przesłanki do wznowienia postępowania podatkowego za 2013 r. w trybie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., co uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej.

Członek zarządu spółki z o.o., na którego nałożono odpowiedzialność podatkową jako osoby trzeciej z tytułu zaległości podatkowych spółki, nie może zostać zwolniony od tej odpowiedzialności, gdy egzekucja przeciwko spółce okazała się bezskuteczna, a sam wniosek o ogłoszenie upadłości złożono po terminie określonym przepisami prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny, uznając skargę kasacyjną za niezasadną, potwierdził spełnienie przesłanek do pociągnięcia członka zarządu do solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, wobec wykazania bezskuteczności egzekucji i braku terminowego zgłoszenia upadłości, którą to odpowiedzialność potwierdzają przyjęte ustalenia faktyczne.

Decyzja dotycząca odpowiedzialności podatkowej osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej powinna być doręczana na adres z ewidencji PESEL, nie zaś z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.

Nieruchomość posiadana przez przedsiębiorcę i ujawniona w księgach jako inwestycja może być uznana za związaną z działalnością gospodarczą, nawet przy braku faktycznego zajęcia. Techniczne przeszkody bez decyzji o rozbiórce nie wpływają na kwalifikację opodatkowania.

Zaskarżony wyrok WSA w Warszawie został uchylony z powodu stwierdzenia, że decyzja organu odwoławczego była należycie uzasadniona, a klasyfikacja obiektu jako budynku w ewidencji gruntów jest wiążąca dla organu podatkowego. Sąd I instancji powinien rozstrzygnąć merytorycznie zasadność opodatkowania budynku zgodnie ze stanem faktycznym.

W sprawie podatku od nieruchomości, wcześniejsza prawomocna ocena prawna o statusie przedsiębiorcy skarżącej A. pozostaje wiążąca, pomimo późniejszych zmian legislacyjnych; kasacja bezzasadna.

NSA uchylił zaskarżony wyrok WSA, uznając, iż doręczenie protokołu kontroli podatkowej pełnomocnikowi było prawidłowe, oraz potwierdzając skuteczność przedłużenia terminu przedawnienia. Sprawa skierowana do ponownego rozpoznania przez WSA.

Brak wskazania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny konkretnych przepisów prawa naruszonych w zaskarżonej decyzji jest istotnym uchybieniem proceduralnym, które uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, uznając decyzję o odmowie odliczenia VAT za grudzień 2016 roku za niewystarczająco uzasadnioną. Tym samym, WSA słusznie uchylił decyzję organu z powodu braku dowodów oszustwa podatkowego.

Za związane z działalnością gospodarczą uznaje się nieruchomości posiadane przez przedsiębiorcę, co uzasadnia zastosowanie podwyższonej stawki podatkowej, niezależnie od formalnego właściciela. Opodatkowanie zależy od faktycznego użytkowania nieruchomości zgodnie z celami gospodarczymi.

Dla przedłużenia zwolnienia z obowiązku złożenia zabezpieczenia akcyzowego niezbędne jest aktualne zaświadczenie o niezaleganiu z podatkami. Brak tego dokumentu uniemożliwia uzyskanie przedłużenia zwolnienia, co potwierdził NSA, oddalając skargę kasacyjną.

Wydatki na wytworzenie aplikacji mobilnej stanowią podlegające amortyzacji wartości niematerialne i prawne. Skarga kasacyjna nie wskazała naruszeń prawa procesowego ani materialnego mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem oddalono ją jako niezasadną.

Dopuszczalne jest odwołanie się do uprzedniej opinii organu krajowego w sytuacji, gdy stan faktyczny przedstawiony we wniosku o interpretację indywidualną wykazuje istotne podobieństwo do stanu faktycznego opiniowanej sytuacji, co uzasadnia odmowę wydania interpretacji na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej.

Odpowiedzialność podatkowa członka zarządu spółki za zaległości podatkowe nie ustaje, gdy egzekucja z majątku spółki jest bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał braku winy w opóźnieniu złożenia wniosku o upadłość ani nie wskazał majątku umożliwiającego zaspokojenie zaległości w znacznej części.

Odmowa przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wszczęcia postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji podatkowej dotyczącej faktur EDI była nieuzasadniona, ponieważ wniosek dotyczył rozumienia przepisów prawa podatkowego, a nie jedynie kwestii technicznych.

Oddalenie skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz uchylenie decyzji o dodatku VAT dla O. s.c., gdyż nie wykazano braku zasadności faktur spółki i należytej staranności w weryfikacji kontrahentów.

Skarga kasacyjna zostaje oddalona; Skarżący nie wykazał niewspółmierności zaliczek podatkowych, co jest podstawą ograniczenia ich poboru, na podstawie art. 22 § 2a Ordynacji podatkowej. Postępowanie uproszczone w tym zakresie nie wymaga pełnego postępowania dowodowego.

Oddalenie skargi kasacyjnej przez NSA potwierdza wymóg pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez organ podatkowy i nakłada obowiązek przeprowadzenia wszystkich istotnych dowodów, aby zapewnić rzetelne ustalenie faktyczne, co jest kluczowe dla oceny zgodności decyzji administracyjnej z przepisami prawa.

Podatnik uczestniczący w mechanizmie oszustwa karuzelowego, świadomie lub nieświadomie, pozbawiony jest prawa do odliczenia podatku VAT. Dobra wiara podatnika nie może być uznana, gdy nie dochowano należytej staranności w weryfikacji kontrahentów.

Nie spełnienie przesłanek z art. 22 § 2a Ordynacji podatkowej uniemożliwia ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy; decyzje organu i sądu I instancji pozostają w zgodzie z prawem i uzasadnia ich utrzymanie.

Wszczęcie postępowania karnoskarbowego, w przypadku istotnego materiału dowodowego wskazującego na przestępstwo skarbowe, niezależnie od zbliżającego się momentu przedawnienia, nie uzasadnia samo przez się przypisania postępowaniu charakteru instrumentalnego.

Nieruchomość oddana w posiadanie przedsiębiorcy, w której celowo dokonano adaptacji pod potrzeby działalności gospodarczej, podlega opodatkowaniu w zakresie przewidzianym dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, niezależnie od tożsamości posiadacza z osobą prawną podatnika.

Właściwe opodatkowanie nieruchomości stawką przeznaczoną dla działalności gospodarczej zachodzi w sytuacji jej faktycznego posiadania przez przedsiębiorcę i wykorzystania w prowadzonej działalności gospodarczej, niezależnie od formalnej klasyfikacji tego majątku.