Dla zastosowania zwolnienia z podatku nie jest wymagane faktyczne wykorzystanie infrastruktury przez przewoźników, ale jej udostępnienie, co należy interpretować w kontekście możliwości korzystania. Nie stanowi zwolnienia infrastruktura wykorzystywana dla celów utrzymania taboru, niezwiązanego bezpośrednio z przewozem osób.

Naczelny Sąd Administracyjny utrzymuje w mocy orzeczenia organów podatkowych, przyznając im rację w odmowie prawa do odliczenia podatku VAT dla spółki uczestniczącej świadomie w nielegalnych transakcjach mających na celu wyłudzenie VAT, oraz zobowiązując ją do zapłaty należności administracyjnych.

NSA oddala skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej, potwierdzając prawidłowość zastosowania przez spółkę obniżonej 5% stawki VAT na "produkty z pieca" zgodnie z wcześniejszą oceną prawną sądów administracyjnych.

Podatnik nie ma prawa do odliczenia VAT, gdy faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych, a podatnik działa w ramach oszukańczej struktury w celu wyłudzenia podatku. Świadome uczestnictwo w takim procederze eliminuje możliwość skorzystania z odliczenia podatkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż niewystarczające ustalenia faktyczne, skutkujące wadliwością decyzji o podatku akcyzowym M.K., wymagają ponownego rozpatrzenia z uwzględnieniem wszystkich dowodów, w tym przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka J.K.

Odpowiedzialność podatkowa byłego członka zarządu wobec zobowiązań podatkowych spółki winna być badana pod kątem prawidłowości doręczenia i zawieszenia terminu przedawnienia, a konieczne jest zapewnienie możliwości skutecznego podważenia ustaleń faktów dokonanych w decyzji wymiarowej spółki.

NSA stoi na stanowisku, że zwrot "udostępniana" z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. obejmuje możliwość korzystania z infrastruktury kolejowej przez przewoźników kolejowych, nie wymaga faktycznego używania, co poszerza zakres zwolnienia podatkowego.

W postępowaniu w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej punktem wyjścia jest postępowanie wymiarowe, gdyż bez wydania decyzji podatkowej albo złożenia deklaracji podatkowej nie ma podstaw do orzekania o odpowiedzialności osoby trzeciej.

W sytuacji gdy organ podatkowy oparł swoje rozstrzygnięcie na literalnym brzmieniu art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 43 ze zm.), zdekodowanie treści normy prawnej wynikającej z tego przepisu oraz ustalenie zakresu korzystania ze zwolnienia w nim zawartego, nie może odwoływać się do warunków, które z tego brzmienia nie wynikają, a są wyprowadzane

Nie ma normy prawnej w Ordynacji podatkowej dopuszczającej ponowne doręczenie decyzji podatkowej; procedury te wiążą się jedynie z zastosowaniem dostępnych środków zaskarżenia przewidzianych prawem.

Podatnikowi odmawia się prawa do zastosowania stawki 0% VAT dla transakcji wewnątrzwspólnotowych z tytułu braku dostatecznych dowodów na faktyczne przejęcie towaru przez odbiorców oraz zaniedbanie staranności w doborze kontrahentów, co wskazuje na uczestnictwo w oszustwie podatkowym.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok i decyzje wcześniejszych instancji, wskazując na konieczność kompletnej oceny dowodów w sprawie o wysokość podatku akcyzowego, z uwzględnieniem wszystkich wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę.

Sprzedaż działek gruntu przez skarżącego, mimo podejmowanych aktywności związanych z ich przygotowaniem do sprzedaży, nie stanowiła działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT, co wykluczało uznanie skarżącego za podatnika VAT. Skarga kasacyjna została oddalona.

Odpowiedzialność podatkowa osoby trzeciej winna być ustalana z zachowaniem jej praw do obrony, szczególnie w kontekście możliwości kwestionowania wcześniejszych ustaleń spółki. Każda decyzja musi być doręczona zgodnie z wymaganiami prawa, a postępowania karne skarbowe nie mogą być wykorzystywane instrumentalnie.

Na gruncie art. 17a o.p. organem podatkowym właściwym w sprawach odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej jest organ właściwy miejscowo dla podatnika. Instrumentalność wszczęcia postępowania karnego można badać również pod kątem postępowania o odpowiedzialność osób trzecich. Wady doręczenia nie mogą być pomijane jako objaw naruszenia przepisów proceduralnych decydujących o prawidłowości postępowania

W postępowaniu w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, należy dokonać rzetelnej oceny zarówno proceduralnej, jak i merytorycznej istoty sporu, z uwzględnieniem możliwości podważenia ustaleń wymiarowych oraz badania instrumentalności postępowania karnego skarbowego.

Członek zarządu spółki odpowiada in solidum za zaległości podatkowe spółki, przy uwzględnieniu przysługującego mu prawa do obrony, umożliwiającego podważanie ustaleń faktycznych i prawnych postępowania wymiarowego, z poszanowaniem zasad właściwości miejscowej.

W sprawach dotyczących przedawnienia zobowiązania z tytułu wpłat na Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego po jego faktycznym użyciu, ale przed upływem terminu przedawnienia, przerywa jego bieg.

Przedawnienie zaległości podatkowej nie zachodzi, gdy podejmowane są skuteczne środki egzekucyjne oraz wszczynane są postępowania karne skarbowe, które przerywają lub zawieszają bieg terminu przedawnienia. WSA winien ponownie rozpoznać sprawę, uwzględniając pełną ocenę dowodów na przerwanie biegu przedawnienia.

Ponowne doręczenie decyzji podatkowej, kwestionowanej przez stronę w postępowaniu podatkowym jako nieskutecznie doręczone, nie znajduje podstawy prawnej w przepisach Ordynacji podatkowej, ani nie uzasadnia wszczęcia odrębnego postępowania.

Pominięcie przez Sąd szczegółowych i jednoznacznych przepisów ustawowych dotyczących reguł kompensowania nadpłat z zaległościami podatkowymi, zawartych w art. 76 § 1 i art. 76a § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.), z których wynika, że taka kompensata następuje z mocy prawa z dniem powstania nadpłaty, poprzez odwołanie się do wybiórczo wskazanych

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że ocenie sądu administracyjnego podlega jedynie zgodność z prawem decyzji o odmowie wydania zaświadczenia, a nie legalność wcześniejszej korekty zaświadczenia, która musi zostać zaskarżona oddzielnie, co skutkuje uchyleniem wyroku WSA i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, gdy uzasadnienie, mimo błędów, nie wpływa na zgodność wyroku z prawem (art. 184 in fine p.p.s.a.). Wadliwe procedury doręczeń nie unieważniają odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe, jeśli nie mają znaczenia dla zasadności rozstrzygnięcia.

Odwołanie złożone przez podatnika musi spełniać wymogi formalne z art. 222 Ordynacji podatkowej; wezwanie do uzupełnienia braków jest zasadne, jeśli te wymogi nie są spełnione. Braki formalne skutkują pozostawieniem odwołania bez rozpoznania.