Decyzja ostateczna w sprawie podatku VAT, której wznowienia domagał się Skarżący, nie może być uchylona na podstawie wyroku TSUE, gdy brak wystarczających przesłanek wskazujących, iż ten wyrok miał wpływ na treść tej decyzji w świetle zasad postępowania dowodowego ustanowionych w polskiej Ordynacji podatkowej.

Zachowanie zasad prawa do obrony w krajowym postępowaniu podatkowym, zgodnie z polską Ordynacją, nie daje podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie wyroku TSUE dotyczącego innego porządku prawnego.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. I FSK dotyczył odmowy wznowienia postępowania w przedmiocie VAT. Skarga kasacyjna została oddalona, a zaskarżony wyrok WSA utrzymany, gdyż postępowanie przed Wojewódzkim Sądem nie zostało dotknięte wadami powodującymi nieważność, a decyzja administracyjna była prawidłowa.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przepis art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) Ordynacji podatkowej nie wyklucza uchylenia ostatecznej decyzji podatkowej jako bezprzedmiotowej, mimo upływu terminu przedawnienia, jeśli zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania wskazujące na błędnie nałożony obowiązek podatkowy.

NSA oddalił skargę kasacyjną D.S., uznając brak wpływu orzeczenia TSUE w sprawie C-189/18 na decyzję ostateczną dotyczącą podatku VAT. Wyrok TSUE nie dotyczył polskiej regulacji, a tym samym nie wpływał na zasadność wznowienia postępowania.

Orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2025 r., sygn. akt nieznana: Skarga kasacyjna wniesiona przez D.S. została oddalona jako niezasadna, uznając, iż orzeczenie TSUE w sprawie C-189/18 nie miało wpływu na treść decyzji ostatecznej dotyczącej rozliczenia podatku VAT, a zarzut niewłaściwego składu orzekającego pierwszej instancji nie znalazł potwierdzenia.

Wznowienie postępowania podatkowego na podstawie orzeczenia TSUE możliwe jest tylko wówczas, gdy to orzeczenie wpływa na treść decyzji ostatecznej w sposób istotny, co w analizowanym przypadku nie miało miejsca.

Przychody ze sprzedaży nieruchomości nabytej ponad 30 lat przed odpłatnym zbyciem podlegają kwalifikacji jako zarząd majątkiem osobistym, a nie działalność gospodarcza, gdy działania te nie mają charakteru zorganizowanego i ciągłego. Skarga kasacyjna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej została oddalona.

Decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż kolejne trzy miesiące, a organ podatkowy uprawdopodobni niewykonanie decyzji, które skutkuje prawdopodobieństwem jej niewykonania przez podatnika.

W przypadku, gdy decyzja ostateczna została wydana bez podstawy prawnej i była bezprzedmiotowa już w chwili wydania, Sąd powinien uchylić taką decyzję, niezależnie od upływu terminu przedawnienia, zgodnie z art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) O.p.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając brak zasady wpływu orzeczenia TSUE na decyzję ostateczną z 13 października 2011 r., oraz poprawności proceduralnej składu sądu pierwszej instancji. Wyrok TSUE nie determinował odmiennego rozstrzygnięcia.

Dotacje celowe na pokrycie kosztów transportu publicznego, nie związane bezpośrednio z ceną biletu, nie wchodzą do podstawy opodatkowania VAT, zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna jest niezasadna, a wyrok TSUE C-189/18 nie wpływa na ostateczną decyzję podatkową w polskim postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym dotyczącym wznowienia zakończonej sprawy.

Skarga kasacyjna wobec wyroku oddalającego decyzji Dyrektora IAS w przedmiocie podatku VAT na sierpień 2006 r. zostaje oddalona, jako że zarzuty proceduralne były niezasadne, a wyrok TSUE nie wpłynął na decyzję z uwagi na różnice w regulacjach prawnych.

Wznowienie postępowania podatkowego na skutek przesłanki z art. 240 § 1 O.p. pozwala uchylić ostateczną decyzję nawet przy upływie terminu przedawnienia, jeżeli decyzja była bezprzedmiotowa już w momencie jej wydania. Upływ terminu z art. 68 O.p. nie jest przeszkodą w takich okolicznościach.

Spółka komandytowo-akcyjna nie ma obowiązku pobierania zryczałtowanego podatku dochodowego od zaliczek na poczet zysku komplementariuszy wypłacanych w trakcie roku obrotowego. Obowiązek ten powstaje dopiero po zakończeniu roku, gdy znana jest pełna kwota podatku CIT, umożliwiająca jego pomniejszenie zgodnie z art. 30a u.p.d.o.f.

Przychód uzyskany przed upływem pięciu lat ze sprzedaży nieruchomości nabytej w drodze darowizny, od osoby najbliższej, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Przepisy dotyczące nabyć spadkowych nie obejmują nabyć dokonanych poprzez darowiznę.

Zasada powszechności i równości opodatkowania wymaga ścisłej wykładni zwolnień podatkowych. Obiekt budowlany niestanowiący "budynku" w rozumieniu u.p.b. nie kwalifikuje się jako wydatek na cele mieszkaniowe uprawniający do zwolnienia z podatku.

W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej organ podatkowy obowiązany jest wykazać istnienie przesłanek pozytywnych odpowiedzialności, natomiast ciężar udowodnienia przesłanek egzoneracyjnych spoczywa na członku zarządu.

Dofinansowanie z NCBiR nie stanowi wynagrodzenia za prace badawczo-rozwojowe i nie wchodzi w podstawę opodatkowania VAT, gdyż brak jest bezpośredniego związku z ceną świadczeń; przeniesienie praw ma charakter nieodpłatny.

Decyzja organu podatkowego o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych była wadliwa z powodu niepełnej analizy majątkowej podatnika. NSA uchylił wyrok WSA i nakazał ponowne rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem wcześniejszych wytycznych.

Skarga kasacyjna oddalona; Nieruchomość związana z prowadzeniem działalności gospodarczej może podlegać wyższej stawce podatkowej, gdy wykazano jej faktyczne lub potencjalne wykorzystywanie. Rażące naruszenia proceduralne muszą wykazywać wpływ na rozstrzygnięcie.

NSA uznał, że odnowienie obowiązku podatkowego zgodnie z art. 6 ust. 4 u.p.s.d. nie nakłada na spadkobiercę obowiązku złożenia zeznania podatkowego, nie powodując przedłużenia terminu przedawnienia decyzji.

Członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiada za jej niewypłacalność, jeśli nie zgłosił w ustawowym terminie wniosku o ogłoszenie upadłości, chyba że wykaże brak winy w niezgłoszeniu. Zlecenie obsługi księgowej podmiotowi zewnętrznemu nie zwalnia z tej odpowiedzialności.