Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2021 r., I FPS 1/21, obliguje sądy administracyjne do kontroli, czy wszczęcie postępowania karnego skarbowego było uzasadnione i nie służyło jedynie instrumentalnemu zawieszeniu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Możliwość odliczenia w pełni podatku VAT od kosztów eksploatacyjnych samochodu wykorzystywanego wyłącznie do działalności gospodarczej nie może być kwestionowana jedynie z powodu miejsca parkowania, jeśli inne przesłanki wskazują na wyłączność takiego użycia.

Zaskarżona decyzja organu naruszająca przepisy dotyczące oceny dowodów i zasady zaufania do organów została prawidłowo uchylona przez sąd I instancji; skarga kasacyjna była bezzasadna.

Skarga kasacyjna K.Z. od wyroku WSA w Krakowie z dnia 25 stycznia 2022 r. dotycząca podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2016 r. nie zasługiwała na uwzględnienie, jako że nieprawidłowo zidentyfikowane i nieuzasadnione zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych oraz materialnych uniemożliwiały jej rozpoznanie. Zasądzono koszty postępowania kasacyjnego na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej

Podatnik dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobów węglowych objętych stawką inną niż zerowa, mimo zwolnienia na przeznaczenie, jest zobowiązany do zgłoszeń i składania uproszczonych deklaracji akcyzowych zgodnie z ustawą o podatku akcyzowym.

Rekompensaty otrzymywane przez gminę na podstawie porozumienia międzygminnego za organizację transportu zbiorowego nie stanowią odpłatnego świadczenia usług podlegającego VAT, lecz mają charakter publicznoprawny.

Oddalenie skargi kasacyjnej C. sp. z o.o. przez Naczelny Sąd Administracyjny, potwierdza prawidłowość orzeczeń organów podatkowych i WSA w zakresie odmowy prawa do odliczenia podatku naliczonego i obowiązku zapłaty podatku należnego na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.

Prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur VAT przysługuje wyłącznie, gdy nabycie i wykorzystanie towarów faktycznie miało miejsce oraz odpowiadało rzeczywistemu przebiegowi zdarzeń gospodarczych; samo posiadanie faktur od legalnie działających podmiotów nie wystarcza do odliczenia podatku.

Zwolnienie z podatku VAT usług kształcenia zawodowego wymaga oceny celów podmiotu świadczącego te usługi, które powinny być uznane za podobne do celów podmiotów publicznych zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy 2006/112/WE.

W sprawie, gdzie zachodzi uzasadniona obawa niewykonania decyzji podatkowej i brak majątku do ustanowienia zabezpieczeń, dopuszczalne jest nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji podatkowej.

Dopuszczalne jest nadanie decyzji wymiarowej rygoru natychmiastowej wykonalności, gdy istnieje niewykonalność ze względu na brak majątku oraz prowadzone postępowania egzekucyjne.

W przypadku transakcji pozornych, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i są elementem oszustwa podatkowego, podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia VAT oraz do zastosowania stawki 0% VAT w ramach eksportu i systemu TAX FREE, mimo spełnienia formalnych kryteriów.

Import towarów przez jednostki ratownicze przeznaczonych na ich potrzeby w związku z prowadzonymi działaniami jest zwolniony od podatku od towarów i usług zgodnie z art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, bez konieczności związku importu z klęską żywiołową lub katastrofą.

Art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT wymaga jedynie, aby import towarów przez jednostki ratownictwa był związany z prowadzonymi działaniami, a nie wyłącznie z katastrofami. W konsekwencji art. 63 ust. 1 pkt 2 nie wymaga wykładni contra legem z uwagi na brak połączenia z klęskami żywiołowymi.

Nieprawidłowa jest praktyka uznawania WDT bez udokumentowanego wywozu jako transakcji krajowych opodatkowanych stawką VAT 23%. Takie transakcje winny być uznane za niepodlegające opodatkowaniu, co następuje w sytuacji braku ustalenia rzeczywistego nabywcy towarów.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej jest zobowiązany udzielić informacji z Jednolitych Plików Kontrolnych na żądanie organu egzekucyjnego zgodnie z art. 36 § 1b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co nie narusza tajemnicy skarbowej.

Odmawiając prawa do odliczenia VAT, organ podatkowy musi wykazać, że transakcje były pozorne lub miały na celu wyłącznie uzyskanie korzyści podatkowej wbrew celom dyrektywy VAT. Pozorność nie jest równoznaczna z brakiem zdarzeń gospodarczych.

Podatnik, który nie dochował należytej staranności w sytuacji oszustwa podatkowego, traci prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur dokumentujących fikcyjne transakcje, w szczególności gdy nie był świadomy działań oszukańczych, ale mógł i powinien był wiedzieć o ryzyku ich wystąpienia.

Skarga kasacyjna wniesiona przez A.W. zasługuje na uwzględnienie, a wyrok WSA z dnia 18 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 1536/20, ulega uchyleniu. Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania z uwagi na niewystarczające odniesienie się przez WSA do kluczowych okoliczności faktycznych i prawnych związanych z odpowiedzialnością za zobowiązania podatkowe z tytułu "pustych faktur".

Narzucony w sprawie przez organy podatkowe zakaz odliczenia podatku naliczonego na podstawie niewiarygodnych faktur VAT jest prawidłowy. Faktury te nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji, przez co nie dają prawa do korekty deklaracji podatkowej.

Podmiot świadczący usługi w modelu SaaS, dostarczając oprogramowanie i zasoby serwerowe ułatwiające sprzedaż online, jest uznawany za operatora interfejsu elektronicznego ułatwiającego dostawy towarów, zgodnie z art. 7a ustawy o VAT oraz art. 5b rozporządzenia 282/2011.

Naczelny Sąd Administracyjny utrzymuje w mocy orzeczenia organów podatkowych, przyznając im rację w odmowie prawa do odliczenia podatku VAT dla spółki uczestniczącej świadomie w nielegalnych transakcjach mających na celu wyłudzenie VAT, oraz zobowiązując ją do zapłaty należności administracyjnych.

NSA oddala skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej, potwierdzając prawidłowość zastosowania przez spółkę obniżonej 5% stawki VAT na "produkty z pieca" zgodnie z wcześniejszą oceną prawną sądów administracyjnych.

Dla zastosowania zwolnienia z podatku nie jest wymagane faktyczne wykorzystanie infrastruktury przez przewoźników, ale jej udostępnienie, co należy interpretować w kontekście możliwości korzystania. Nie stanowi zwolnienia infrastruktura wykorzystywana dla celów utrzymania taboru, niezwiązanego bezpośrednio z przewozem osób.