Ustawodawca określił "próg" uznania czynności za abuzywną wskazując, że ma ona taki charakter, jeśli zamiarem podatnika było "przede wszystkim" osiągnięcie korzyści podatkowej. (…) jeśli podatnikowi przyświecało kilka celów (choćby dwa), a jednym z nich był cel osiągnięcia korzyści podatkowej, to można było zarzucić podatnikowi unikanie opodatkowania wyłącznie jeśli cel podatkowy miał charakter dominujący

Członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiada za zaległości podatkowe spółki, gdy egzekucja przeciwko niej okaże się bezskuteczna, a nie wykazano, iż w odpowiednim czasie zgłoszono wniosek o upadłość, otwarto postępowanie restrukturyzacyjne albo miało miejsce zatwierdzenie układu restrukturyzacyjnego.

Transakcje nabycia paliwa realizowane przez E. Sp. z o.o. były transakcjami łańcuchowymi, co uniemożliwiało odliczenie podatku naliczonego według art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, jako że to Nabywca organizował transport i był ostatecznym odbiorcą.

Skarga kasacyjna dotycząca wznowienia postępowania podatkowego za rok 2005 została oddalona ze względu na brak wpływu wyroku TSUE na decyzję ostateczną oraz brak przesłanek nieważności postępowania pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, wskazując na brak wpływu wyroku TSUE w sprawie C-189/18 na ostateczną decyzję z 2011 r. dotyczącą podatku VAT, co wyklucza przesłanki wznowienia postępowania. Zatem prawo do obrony nie zostało naruszone zgodnie ze standardami krajowymi.

Zwolnienie z wymogu podatkowego w świetle art. 21 ust. 1 pkt 131 updof przysługuje, jeśli przychód został przeznaczony na cele mieszkaniowe, niezależnie od rzeczywistego zamieszkiwania w okresie wydatkowania. Kontrowersyjne warunki organu, nieprzewidziane w przepisach, nie mogą ograniczać tego zwolnienia.

NSA uchylił wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania ze względu na braki w rozważaniach prawnych dotyczących zastosowania Konwencji polsko-singapurskiej oraz przepisów o uldze abolicyjnej, w kontekście dochodów uzyskanych przez podatnika bez zapłaty podatku za granicą.

Nie ma przeszkód, aby po upływie terminu, o którym mowa w art. 68 O.p. wydać decyzję obniżającą wysokość podatku ukształtowanego decyzją konstytutywną w postępowaniu zwyczajnym. Decyzja obniżająca nie kreuje nowego zobowiązania, lecz jedynie koryguje wysokość zobowiązania już istniejącego.

Decyzja ostateczna, której wydanie zrodziło się z nieistnienia zobowiązania podatkowego, może być uchylona po wznowieniu postępowania, mimo upływu terminu przedawnienia, jeżeli od samego początku była bezprzedmiotowa.

Decyzja wymierzająca podatek od nieruchomości może być uchylona mimo upływu terminu przedawnienia, jeżeli jej wydanie było pierwotnie bezpodstawne, a art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) O.p. nie stanowi przeszkody w eliminacji bezzasadnej decyzji administracyjnej.

Decyzja wymiarowa wydana z naruszeniem prawa w zakresie niespornym podatkowym, w szczególności dotyczącym przedawnienia zobowiązania i bezprzedmiotowym gruncie, może być uchylona mimo upływu terminu przedawnienia, jeśli jest to niezbędne dla stwierdzenia jej bezprzedmiotowości od chwili wydania. NSA uchyla decyzję, gdy bezprzedmiotowość wynika z treści wznowionej sprawy.

Spółka komandytowo-akcyjna, wypłacając komplementariuszom zaliczki na poczet zysku w trakcie roku podatkowego, nie jest zobowiązana do bieżącego poboru zryczałtowanego podatku dochodowego, a podatek ten winien być obliczony dopiero po ustaleniu podatku należnego spółki za rok podatkowy.

W sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji podatkowej rażące naruszenie prawa materialnego zachodzi, gdy przesłanki z art. 258 § 1 pkt 1) O.p. są stosowane do decyzji od początku wadliwej, a nie stającej się później bezprzedmiotową.

W przypadku, gdy wznowienie postępowania wykazuje bezprzedmiotowość wcześniejszej decyzji podatkowej z uwagi na błędne opodatkowanie, a decyzja była niewłaściwa formalnie już w momencie wydania, termin przedawnienia nie może być barierą do uchylenia takiej decyzji.

Uchybienie terminu przedawnienia z art. 68 O.p. nie uniemożliwia uchylenia decyzji ostatecznej, która była bezprzedmiotowa z przyczyn formalnych. Decyzja w przedmiocie podatku od nieruchomości nie powinna była być wydana, gdyż grunt nie podlegał opodatkowaniu tym podatkiem.

Brak przesłanek do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną opartą na przepisach krajowych zgodnych z ustaleniami TSUE, nie zmienia skuteczności tej decyzji administracyjnej. Wyrok TSUE nie wykazywał wpływu na ostateczną decyzję w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 11 O.p.

Wyrok TSUE w sprawie C-189/18 nie miał wpływu na ostateczną decyzję w sprawie podatkowej D.S., co wykluczało wznowienie postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia prawa do obrony po stronie skarżącej w postępowaniu podatkowym.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż brak jest przesłanek do wznowienia postępowania w sprawie podatku VAT z uwagi na niewpływ wyroku TSUE w sprawie C-189/18 na treść ostatecznej decyzji podatkowej, a nieprawidłowości procesowe zarzucane w skardze kasacyjnej nie zostały potwierdzone.

Decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 13 października 2011 r. dotyczącą podatku VAT za marzec 2007 r. pozostaje w mocy, ponieważ nie zaistniały prawne podstawy do jej wzruszenia, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną.

Przy wznowieniu postępowania podatkowego na mocy art. 240 § 1 pkt 5 O.p., nowe okoliczności i dowody muszą być nieznane organowi, a niekoniecznie podatnikowi, aby spełnić podstawę wznowienia, o ile mają znaczenie dla sprawy.

Art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) O.p. nie stoi na przeszkodzie uchyleniu ostatecznej decyzji podatkowej, gdyż przesłanki wznowienia postępowania ujawniają jej bezprzedmiotowość z formalnych przyczyn.

Decyzja ostateczna w sprawie podatku VAT, której wznowienia domagał się Skarżący, nie może być uchylona na podstawie wyroku TSUE, gdy brak wystarczających przesłanek wskazujących, iż ten wyrok miał wpływ na treść tej decyzji w świetle zasad postępowania dowodowego ustanowionych w polskiej Ordynacji podatkowej.

Zachowanie zasad prawa do obrony w krajowym postępowaniu podatkowym, zgodnie z polską Ordynacją, nie daje podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie wyroku TSUE dotyczącego innego porządku prawnego.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. I FSK dotyczył odmowy wznowienia postępowania w przedmiocie VAT. Skarga kasacyjna została oddalona, a zaskarżony wyrok WSA utrzymany, gdyż postępowanie przed Wojewódzkim Sądem nie zostało dotknięte wadami powodującymi nieważność, a decyzja administracyjna była prawidłowa.