Przepis art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a) u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2018 r., narusza zasadę ochrony interesów w toku, o której mowa w art. 2 Konstytucji RP, w zakresie odniesienia do amortyzacji wartości niematerialnej nabytej nieodpłatnie, której amortyzację rozpoczęto przed tym dniem, co skutkuje uprawnieniem do kontynuowania amortyzacji na dotychczasowych zasadach.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że przepisy prawa podatkowego umożliwiają zaliczanie odpisów amortyzacyjnych do końca 2022 r., podtrzymując, że organ interpretacyjny nie ocenia zgodności z Konstytucją.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji drogowej jest zgodna z prawem materialnym i procesowym, a skargi kasacyjne zostają oddalone.

Skarga kasacyjna Wspólnoty Mieszkaniowej została oddalona ze względu na niespełnienie formalnych i merytorycznych wymogów skargi, a także brak wpływu zarzucanych uchybień na legalność decyzji administracyjnej w zakresie pozwolenia na budowę.

Doręczenie tytułu wykonawczego w trybie art. 44 k.p.a. posiada domniemanie prawidłowości, wymagające solidnego dowodu, by zostać obalone; organ egzekucyjny jest uprawniony do kontynuacji postępowania, gdy istnieje skonkretyzowany, niewykonany obowiązek.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że przy ustalaniu wzrostu wartości nieruchomości, należy uwzględniać przeznaczenie wynikające z każdego planu miejscowego uchwalonego przed 1 stycznia 1995 r., niezależnie od jego charakteru (ogólny, szczegółowy).

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że skuteczne doręczenie decyzji administracyjnej na adres zamieszkania strony, w przypadku braku umocowania pełnomocnika do odbioru decyzji, wywiera skutek prawny inicjujący bieg terminu do wniesienia odwołania. Brak podstaw do przywrócenia terminu, jeśli pełnomocnictwo nie obejmuje odbioru decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1999 r. była zgodna z przepisami obowiązującymi w chwili jej uchwalenia. Zmiany przepisów nie wpływają retroaktywnie na ważność takich aktów, a zarzut dotyczący nieczytelności załączników graficznych jest bezpodstawny.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że czynność włączenia nieruchomości do gminnej ewidencji zabytków podjęta bez uwzględnienia praw właściciela, jest bezskuteczna. Skarga kasacyjna Burmistrza Miasta B. oddalona z uwagi na brak podstaw prawnych do zmiany wyroku WSA.

Włączenie karty ewidencyjnej zabytku archeologicznego do wojewódzkiej ewidencji zabytków musi być oparte na dowodach wskazujących na jego historyczną, artystyczną lub naukową wartość. Działanie organu administracyjnego wymaga stosownego uzasadnienia, a jego arbitralność jest niedopuszczalna.

Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla dobudowy balkonu do zabytkowej kamienicy spełnia wymogi przepisów o planowaniu przestrzennym, gwarantując kontynuację funkcji mieszkaniowej i ochronę zabytków, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej.