Decyzja kasacyjna, mimo ostateczności, nie kończy postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145 § 1 k.p.a., co wyklucza jej użycie jako podstawy do wznowienia postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną jako nieopartą na usprawiedliwionych podstawach. Przedmiotowy materiał uznany jest za odpady, a brak znikomości naruszenia uzasadnia naliczenie administracyjnej kary pieniężnej.

Opłata stała za odprowadzanie wód opadowych powinna uwzględniać bezpośredni związek z usługą wodną, a nie szerokie przedsięwzięcie inwestycyjne; Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając oceny WSA za właściwe.

W sytuacji braku adekwatnego związku przyczynowego zmiana stanu wody na działkach sąsiednich, nie powodując szkody, nie uzasadnia nałożenia obowiązku ich przywrócenia w oparciu o art. 234 ust. 3 Prawa wodnego.

Zarządzenia pokontrolne wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, jako władcze środki prawne, podlegają kognicji sądów administracyjnych, lecz kontrola ta nie obejmuje legalności ustaleń faktycznych protokołu kontroli. Wytwarzanie odpadów w instalacji wymaga uzyskania stosownego pozwolenia, a obowiązki ewidencyjne muszą odzwierciedlać stan faktyczny.

Dla wiążącej oceny prawnej obiektu oraz nałożenia obowiązków na właściciela zgodnie z art. 48 P.b., kluczowe jest stwierdzenie trwałego związania obiektu z gruntem oraz zakończenia robót budowlanych, co wyklucza zwolnienie z pozwolenia na budowę.

Decyzja rozbiórkowa może być skierowana do właściciela obiektu budowlanego, nawet jeśli nie jest właścicielem działki, o ile obiekt ten nie jest trwale związany z gruntem.

Złożoną przez L. Sp. z o.o. skargę kasacyjną oddalono ze względu na brak podstaw prawnych do stosowania odstępstwa od odległości przewidzianej uchwałą Rady Miasta Krakowa w przypadku nowego przedsiębiorcy, którego działalność nie stanowi kontynuacji działalności poprzedniego posiadacza zezwolenia.

Urządzenie znajdujące się w pasie drogowym, z płaską blaszanymi powierzchniami, spełnia definicję reklamy, nawet po demontażu winylowych materiałów reklamowych, według art. 4 pkt 23 u.d.p., co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.

Odmowa określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia skarżących ze względu na niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest zasadna; przepis § 6 pkt 6 nie miał zastosowania, z uwagi na ustanie ważności pierwotnego zezwolenia, określającego tymczasowy charakter dotychczasowego zagospodarowania.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza prawidłowość decyzji Komisji Nadzoru Finansowego o nałożeniu kar pieniężnych na A. S.A. za naruszenie obowiązków informacyjnych określonych w rozporządzeniu MAR, oddalając skargę kasacyjną jako niezasadną.

Decyzja administracyjna nakazująca wycofanie z obrotu wyrobów niezgodnych z wymaganiami zdrowotnymi jest zgodna z prawem, mimo sprzecznych zaświadczeń; świadectwa sanitarne nie determinują legalności obrotu w przypadku stwierdzenia niezgodności składu produktu.

Udzielanie pożyczek przez P. Sp. z o.o. na rzecz spółki projektowej nie stanowi transakcji pomocniczej w rozumieniu art. 90 ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT, co wyklucza pełne odliczenie podatku VAT naliczonego.

Przetwarzanie danych osobowych skarżącej przez Zarząd Lokali Miejskich i ich udostępnienie dzielnicowemu Policji jest zgodne z art. 6 ust. 1 lit. f RODO, jeśli przetwarzanie służy prawnie uzasadnionemu interesowi administratora w sytuacjach zagrożeń bezpieczeństwa publicznego.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność rozstrzygnięcia roli podmiotu przetwarzającego i jego odpowiedzialności w procesie przetwarzania danych zgodnie z RODO.