Węzeł betoniarski, uznany za jedną złożoną budowlę, podlega opodatkowaniu jako wolnostojące urządzenie techniczne, nie zaś jako budynek, ze względu na jego trwałe związanie z gruntem oraz funkcjonalność jako jeden przedmiot materialny.

W przypadku zaskarżenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, sąd administracyjny musi wyczerpująco ustalić stan faktyczny, zwłaszcza dotyczący klas bonitacyjnych gruntów, które uzasadniają planistyczne ograniczenia zabudowy.

Brak jest ustawowej podstawy do nakazania przez Prezesa UODO przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu udostępnienia danych osobowych strażom gminnym. Przepisy nie uprawniają organu do wydania nakazu naruszającego tajemnicę telekomunikacyjną bez explicite normatywnego upoważnienia.

Świadczenie z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych uznane jest za dochód z działalności gospodarczej prowadzonej w specjalnej strefie ekonomicznej, kwalifikując się do zwolnienia z podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p.

Skarga kasacyjna odrzucona; spółka uczestniczyła w karuzeli podatkowej, co wyklucza prawo do odliczenia podatku naliczonego. Organy poprawnie zakwestionowały rachunki za nieistniejące zdarzenia gospodarcze.

Ponowna ocena kryterium szczegółowego dotyczącego odbioru wodoru, wskutek negatywnych rekomendacji ekspertów, uzasadniała odmowę objęcia projektu P. K. wsparciem w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności. Skarga kasacyjna została oddalona.

Po wygaśnięciu decyzji o zabezpieczeniu, sąd administracyjny ma obowiązek badania jej legalności w celu ochrony praw podatnika. Niezależnie od formalnego wygaśnięcia, skutki decyzji mogą trwać i muszą podlegać kontroli sądowej.

Zmiana decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 83a ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych jest możliwa wyłącznie z urzędu. Odmowa wszczęcia postępowania zmiany decyzji na wniosek strony nie narusza zasady równości konstytucyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Komendanta Głównego Policji, uznając, że niewykonanie wyroku WSA, mające miejsce z rażącym naruszeniem prawa, jest podstawą wymierzenia grzywny na rzecz skarżącego J. M.