Wobec braku dowodów na faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej naruszającej zakaz z art. 24f ust. 1 u.s.g., stwierdzenie wygaśnięcia mandatu radnego jest przedwczesne i nieuzasadnione. Odwołanie się jedynie do potencjalnej możliwości takiej działalności jest niewystarczające.

Zarząd dróg publicznych, ustanowiony przez organ administracyjny, nie może wykonywać zadań dotyczących zarządzania drogami wewnętrznymi, które nie należą do dróg publicznych, nawet jeśli są własnością gminy. Kompetencje zarządcy drogi ograniczają się do dróg publicznych.

Organ stanowiący nie może powierzać zarządowi drogi zadań nienależących do zarządcy dróg, co jest sprzeczne z przepisami art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, stanowiąc naruszenie zasady legalności.

Rozpoznanie skargi kasacyjnej T. B. przez NSA wskazuje na prawidłowość decyzji administracyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego nakładającej kary pieniężne, gdyż brak jest podstaw do przyjęcia, iż naruszenia objęte są zakresem regulacji art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA, uznając właściwość postępowania organu w doręczeniu wezwań. Wyrok WSA wykazał braki uzasadnienia prawnego, które uniemożliwiły kontrolę instancyjną.

Udział radnego w głosowaniu nad uchwałą dotycząca jego interesu prawnego, stanowi istotne naruszenie prawa, skutkujące nieważnością uchwały, niezależnie od wpływu tego radnego na jej wynik (art. 25a u.s.g.).

Protokół z posiedzenia Komisji kontrolnej dotyczącej mienia publicznego stanowi informację publiczną, a nie dokument wewnętrzny. Bezczynność organu w tej sprawie stanowi naruszenie prawa dostępu do informacji publicznej.

Skarga kasacyjna I.N. odrzuca się; działanie Prezesa UODO stanowiło bezczynność z rażącym naruszeniem prawa, lecz sąd I instancji słusznie zdecydował o niewymierzaniu organowi grzywny ani sumy pieniężnej, ze względu na brak podstaw do zastosowania tych środków.

Student może być skreślony z listy studentów za brak postępów w nauce, szczególnie gdy nie zalicza powtarzanego przedmiotu i nie usprawiedliwia nieobecności na egzaminach, a decyzja o skreśleniu nie przekracza uznania administracyjnego.

Student traci prawo do stypendium socjalnego z chwilą formalnego wykreślenia go z listy studentów, nawet jeśli późniejsze orzeczenie sądu uchyla decyzję o skreśleniu. Posiadanie statusu studenta w momencie przyznania pomocy jest przesłanką niezbędną dla jej otrzymania.

Decyzje o skreśleniu z listy doktorantów na podstawie art. 203 ust. 2 P.s.w.n. mają charakter uznaniowy, lecz nie mogą być dowolne; muszą wynikać z dogłębnej oceny faktycznych i prawnych okoliczności sprawy oraz wyważać interes społeczny i indywidualny.