Skarga kasacyjna w sprawie klasyfikacji taryfowej towarów i wysokości długu celnego została nieskutecznie oparta na argumentacji prawnej, która nie wykazała naruszenia przepisów przez WSA; NSA potwierdził, że decyzje organów celnych były zgodne z prawem unijnym i krajowym.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odpowiedzialność za zwrot dofinansowania spoczywa na beneficjencie projektu grantowego, który dokonał wyboru niekwalifikujących się grantobiorców, naruszając procedury umowy o dofinansowanie.

Zarzuty kasacyjne obejmujące naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, związane z ustaleniem odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości, okazały się nieuzasadnione, a skarga kasacyjna została oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zmiana okoliczności faktycznych, wynikająca z wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności na kolejny okres, wyklucza przyjęcie tożsamości przedmiotowej sprawy i zasadności umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

NSA nie znajduje naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w zaskarżonym orzeczeniu WSA, uznając, że stan zdrowia i sytuacja materialna uzasadniają umorzenie należności z PFRON.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że wskazanie błędnej podstawy prawnej decyzji administracyjnej nie wpływa na jej ważność, gdyż istnieje inna podstawa prawna, na której można oprzeć decyzję, a zarzuty dotyczące nieobowiązujących przepisów są bezpodstawne.

Art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej Kodeks postępowania administracyjnego z 2021 r. oraz umorzenie postępowania po upływie 30 lat od doręczenia decyzji jest zgodne z zasadą trwałości decyzji administracyjnej i nie narusza norm konstytucyjnych. Skarga kasacyjna została oddalona.

Refundacja wywozowa na mięso wołowe nie może zostać uznana za należną, jeśli przynależność wspólnotowa mięsa nie jest jednoznaczna ani udokumentowana zgodnie z przepisami."

Członkowie grupy producentów rolnych nie wywiązali się z obowiązku sprzedaży minimum 80% produkcji do grupy w każdym roku działalności, co skutkuje cofnięciem uznania grupy i wykreśleniem jej z rejestru na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy o g.p.r. Decyzja organu była prawidłowa, a skarga kasacyjna niezasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie spełnia formalnych wymagań, brak należytego uzasadnienia zarzutów uniemożliwia ocenę zasadności skargi. Dlatego skarga podlega oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.

Skarga kasacyjna, która nie skutkuje obaleniem stanu faktycznego nie może prowadzić do uwzględnienia zarzutów naruszenia prawa materialnego; ponadto, dokumenty niezgodnie z przepisami prawa nie mogą być uznane za urzędowe.

Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego uzasadnia wydanie decyzji zabezpieczającej. Posługiwanie się pustymi fakturami VAT świadczy o uzasadnionej obawie niewywiązania się z obowiązków podatkowych przez podatnika.

Zwolnienie z podatku od nieruchomości dla infrastruktury kolejowej, udostępnianej przewoźnikom, nie stanowi niedozwolonej pomocy publicznej, gdy dotyczy gruntów zajętych faktycznie pod tę infrastrukturę, co wymaga właściwej kwalifikacji w oparciu o stan faktyczny.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że ustalenie maksymalnej wysokości kosztów egzekucyjnych przez organ egzekucyjny, zgodnie z art. 64 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jest prawidłowe, a przepisy nie wymagają indywidualizacji kosztów na podstawie rzeczywiście poniesionych wydatków.

Decyzje administracyjne utrzymujące w mocy ustalenia o nienależnych refundacjach wywozowych są prawidłowe, gdy nie można jednoznacznie ustalić pochodzenia towaru ze Wspólnoty, co wyłącza przyznanie refundacji, nawet przy zarzutach proceduralnych. Skarga kasacyjna zostaje oddalona.

Decyzja ratalna NUS z dnia 7 grudnia 2021 r., przyznająca ulgę w spłacie zaległości podatkowych, może stanowić nową okoliczność faktyczną wpływającą na ocenę bezskuteczności egzekucji, uzasadniając wznowienie postępowania podatkowego zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Odszkodowanie za ograniczenie korzystania z nieruchomości może przysługiwać spadkobiercom, jeżeli nieruchomość wchodziła w skład spadku w momencie jego otwarcia, a nie została zbyta przed inicjacją odpowiednich działań odszkodowawczych.