Uznaje się, że brak oznakowania pojazdu wskazanego w licencji jako taksówki pozbawia go statusu taksówki, co uzasadnia nałożenie kar administracyjnych za naruszenie zasad wykonywania transportu drogowego.

Pisma z wyrazem niezadowolenia z długości postępowania można uznać za ponaglenie w rozumieniu art. 37 K.p.a. Wadliwe zakwalifikowanie pisma przez organ nie powinno prowadzić do jego odrzucenia.

Skarga kasacyjna B. M. od wyroku WSA w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił zarzuty dotyczące egzekucji oraz materiał dowodowy, nie dopatrując się naruszenia prawa.

Właściciel lub zarządca obiektu budowlanego, do którego należy sporny taras jako integralna część, jest zobowiązany do sporządzenia oceny technicznej lub ekspertyzy, niezależnie od własności gruntu pod tarasem.

Sąd oddalił skargę kasacyjną, uznając przedawnienie roszczenia o zwrot dotacji za niezasadne. W ocenie NSA, zgodne z prawem wykazanie sposobu wykorzystania dotacji spoczywa na beneficjencie, a rażące braki w dokumentacji uzasadniają decyzję o niewłaściwym jej wykorzystaniu.

Postępowanie administracyjne dotyczące zmiany danych w zgłoszeniu celnym, po znacznej zwłoce czasowej, musi opierać się na dokumentach i dowodach przeszłych zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, nawet jeśli upływ czasu ogranicza dostępność dokumentacji.

Do potwierdzenia praw do rekompensaty z tytułu pozostawienia mienia poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej niezbędne jest złożenie wniosku do 31 grudnia 2008 r. Nieprzestrzeganie tego terminu skutkuje wygaśnięciem prawa do rekompensaty. Dziedziczenie prawa nie może zmienić faktu, iż pierwotny termin nie został dochowany.

Art. 37at ust. 8 u.p.f. nie stanowi podstawy do żądania dokumentacji poza inspekcją lub kontrolą. Kary za nieprzekazanie dokumentów w takim trybie są niezasadne.

W przypadku tożsamych postępowań sądogoadministracyjnych, sąd pierwszej instancji zobowiązany jest do połączenia ich w jedno, w braku czego następuje uchylenie orzeczenia z uwagi na przesłankę nieważności lis pendens.

Spółka cywilna nie może samodzielnie być adresatem decyzji administracyjnej, jednakże nieprawidłowe oznaczenie strony przez wymienienie wspólników spółki cywilnej z imienia i nazwiska obok nazwy spółki nie stanowi kwalifikowanego naruszenia prawa, uzasadniającego stwierdzenie nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 lub 4 k.p.a.).

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził dopuszczalność elastycznego zastosowania zasady kontynuacji funkcji zabudowy, zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, i uznał decyzje organów administracyjnych za prawidłowe w świetle przeprowadzonej analizy urbanistycznej.

Zasada dobrego sąsiedztwa nie wymaga sztywnego uśredniania parametrów budowlanych. Przeprowadzona analiza urbanistyczna jest zgodna z przepisami, a przyjęte parametry inwestycji są adekwatne do zróżnicowanej zabudowy obszaru.

Wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w trybie specustawy dezaktualizuje części planu miejscowego, zaś lokalizowanie miejsc postojowych i terenów utwardzonych na terenach planowanych na inne cele jest z nią zgodne.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych, poprzez bezczynność z rażącym naruszeniem prawa, nie rozpatrzył podania skarżącej w terminie. Skargę kasacyjną oddalono, uznając prawidłowość oceny sądu I instancji dotyczącej zaskarżenia bezczynności.

Poszerzenie kręgu adresatów postanowienia o wstrzymaniu budowy o współwłaściciela nieruchomości nie narusza tożsamości sprawy ani zakazu reformationis in peius, co eliminuje przesłanki dla wydania decyzji kasacyjnej. Decyzja organu odwoławczego powinna być reformacyjna, nie kasacyjna.

Zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze przez uprawnioną, wynikające z wykorzystania informacji uzyskanych w trakcie współpracy biznesowej, stanowi podstawę do unieważnienia przysługującego ochrony prawnej, nawet jeśli nie funkcjonowały wcześniejsze oznaczenia identyczne lub podobne. Sąd uwzględnił zarzuty skargi kasacyjnej, uchylając wyrok WSA.

W odniesieniu do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy należy stosować przepisy w nowym brzmieniu art. 115a ustawy o Policji, wprowadzone ustawą z dnia 14 sierpnia 2020 r.