Zasady klasyfikacji taryfowej towarów przywożonych na obszar celny Unii Europejskiej zostały przez organy celne i sądy administracyjne prawidłowo zastosowane. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość wykładni prawa dokonaną przez organy administracji skarbowej oraz sąd I instancji, utrzymując decyzję w mocy.

Brak podstaw do rozłożenia na raty i umorzenia części dofinansowania według art. 64 ust. 1 pkt 2 u.f.p., przy uznaniu niewystarczających warunków finansowych beneficjenta dla udzielenia ulg, prowadzi do oddalenia skargi kasacyjnej.

Domy wczasów dziecięcych mogą realizować dotowane formy kształcenia przez cały rok, w tym podczas ferii. Uczestnicy takich zajęć nie tracą statusu wychowanków uprawnionych do dotacji, o ile pobyt nie jest wypoczynkiem w rozumieniu art. 92a-92t u.s.o.

Umorzenie postępowania administracyjnego dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji z 1954 r. po upływie 30 lat od ogłoszenia decyzji i niezakończenie sprawy do wejścia w życie ustawy nowelizującej uzasadnia zastosowanie umorzenia z mocy prawa zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej, co jest zgodne z zasadami konstytucyjnymi.

Uczelnia publiczna, wynajmująca lokale pracownikom jako tzw. lokale zastępcze, nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy Prawo przedsiębiorców. Tym samym nie powinna być traktowana jako przedsiębiorca przy ustalaniu warunków przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Decyzja Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego dotycząca zwrotu części środków unijnych została prawidłowo utrzymana w mocy przez sądy, z uwagi na brak wykazania spełnienia kryterium konkurencyjności i należytego wykonania usług przez oferenta.

NSA oddala skargę kasacyjną spółki, uznając brak podstaw do odstąpienia od nałożonej kary wynikającej z ustawy SENT z uwagi na niezastosowanie przesłanek interesu publicznego lub ważnego interesu spółki, potwierdzając prawidłowość decyzji organu I instancji.

Orzeczenie Sądu Najwyższego stwierdza naruszenie art. 42 § 1a k.k., co powoduje uchylenie wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem prawidłowego orzeczenia środka karnego zgodnie z nowym stanem prawnym.

Samowola budowlana polegająca na budowie budynku gospodarczego niezgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uzasadnia wydanie nakazu jego rozbiórki na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, niezależnie od wcześniejszego zgłoszenia budowy.

Termin dla podmiotów publicznych do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy biegnie od momentu wpływu korespondencji na adres elektronicznej skrzynki podawczej, co wyklucza późniejsze jego rozpoczęcie przez faktyczne odebranie.

Nieruchomości będące w posiadaniu przedsiębiorcy i funkcjonalnie związane z jego działalnością gospodarczą powinny być opodatkowane według wyższej stawki podatku od nieruchomości, bez względu na ich faktyczne wykorzystanie do celów mieszkalnych, zgodnie z danymi ewidencji gruntów i budynków.

Decyzje organów uczelni dotyczące przyznania zwiększonego stypendium doktoranckiego są zaskarżalne w trybie administracyjnoprawnym, a autonomia szkół wyższych nie wyklucza sądowej weryfikacji działań w obszarze wynikającym z przepisów prawa powszechnie obowiązującego.

Informacje dotyczące kosztów nabycia surowców strategicznych, jak i samej ilości tych surowców, mogą podlegać ochronie jako informacje niejawne, w celu ochrony interesów bezpieczeństwa państwa i gospodarki, co usprawiedliwia odmowę ich udostępnienia.

Oddalenie skargi kasacyjnej; organ nie pozostawał w bezczynności, gdyż działał zgodnie z u.d.i.p.; żądane informacje częściowo nie obejmowały danych publicznych.

Uchwała, która pozostawia wniosek bez rozpoznania z powodu braków formalnych, nie stanowi decyzji administracyjnej podlegającej zaskarżeniu w drodze odwołania. Prawidłowym środkiem prawnym w przypadku zaniechania jest skarga na bezczynność organu.

Czynność organu dotującego w przedmiocie wyrażenia zgody na udzielenie dotacji podlega sądowoadministracyjnej kontroli legalności, a skargi kasacyjne nieuwzględniające tej zasady nie mają uzasadnionych podstaw.

NSA oddalił skargę kasacyjną D. A., uznając za zgodne z prawem żądanie zwrotu środków PFRON, ze względu na niewypełnienie umowy dofinansowania. Wykazano, że strona nie umożliwiła przeprowadzenia przewidzianej umownie kontroli pojazdu oraz zaniechała poinformowania organu o istotnych zmianach.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie ocenił materiał dowodowy, niepotrzebnie żądając dowodów dotyczących wodoodporności, co nie miało istotnego wpływu na klasyfikację taryfową. Sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając za uzasadnione cofnięcie zgody wspólnoty mieszkaniowej na dysponowanie nieruchomością, co uniemożliwiło skarżącej legitymizację prawa do budowy. Spór o skuteczność cofnięcia zgody nie mieści się w ramach postępowania administracyjnego.

Skargę kasacyjną wniesioną przez W.C. oddalono; zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy utrzymana w mocy jako zgodna z wymaganiami urbanistycznymi i prawnymi, w szczególności rozporządzeniem planistycznym. Studium zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem prawa miejscowego i nie stanowi podstawy prawnej decyzji administracyjnej.

Organ publiczny, udzielając odpowiedzi na wniosek o informację publiczną, nie może być uznany za bezczynny, jeżeli szczegółowo odniesie się do każdego pytania we wniosku, nawet gdy niektóre odpowiedzi stanowią odmowę udzielenia informacji spoza zakresu ustawowego obowiązku.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż prawidłowo uchylono decyzję nakładającą administracyjną karę pieniężną z uwagi na brak rozpatrzenia możliwości odstąpienia od jej wymierzenia. Sprzeciw skarżącego wniesiony został zgodnie z przepisami, a jego podstawa nie zasługiwała na uwzględnienie.

W przypadku stwierdzenia niedoboru finansowego wynoszącego ponad 15 000 zł, wskutek wydatkowania środków na działalność niezgodną z ich przeznaczeniem, istnieją podstawy do obligatoryjnego odwołania komornika sądowego bez względu na umyślność działań.

W przypadku służby przygotowawczej nie ma podstaw do przyznania rekompensaty utraconego wynagrodzenia, ponieważ osoby pełniące tę służbę nie spełniają przesłanek bycia żołnierzami rezerwy z przydziałem kryzysowym, co wyłącza zastosowanie art. 119a ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP.