Dwuletni termin przewidziany w art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym jest terminem materialnoprawnym dotyczącym nałożenia kary pieniężnej, co skutkuje trwałym wygaśnięciem kompetencji organu do nałożenia takiej kary po upływie tego terminu.

Skarga kasacyjna Stowarzyszenia E. w Ś. przeciwko decyzji WSA o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji umarzającej postępowanie została oddalona jako bezzasadna, gdyż nie wykazano wad kwalifikowanych decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a.

NSA uchyla wyrok WSA w Rzeszowie z uwagi na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., wskazując na konieczność ponownego rozpoznania sprawy i wszechstronnego rozstrzygnięcia podniesionych zarzutów.

Regulacja wynikająca z art. 15 zzzzzn2 specustawy COVID-19 nie wyklucza k.p.a., a wnioski o przywrócenie terminu wymagają uprawdopodobnienia braku winy. Niespełnienie tego wymogu wyklucza przywrócenie terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że przesłanki art. 214a u.g.n. uzasadniają odmowę ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na cele publiczne. Decyzje odmowne organów administracyjnych znalazły oparcie w prawidłowej interpretacji przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Kara pieniężna za niewykonanie obowiązku osiągnięcia poziomu recyklingu odpadów komunalnych ma charakter obiektywny i nie zależy od winy zasadniczej skarżącego. Istnieje wyłączne zobowiązanie po stronie podmiotu do spełnienia tego obowiązku.

Skarżący, jako podmiot nieosiągający wymaganego poziomu recyklingu odpadów, podlega karze pieniężnej na podstawie obiektywnej bezprawności administracyjnej, niezależnie od subiektywnych okoliczności czy winy, zgodnie z krajowymi przepisami i zasadą "zanieczyszczający płaci". Skarga kasacyjna oddalona.

Zaświadczenia dotyczące milczącego załatwienia sprawy mogą być wydane tylko w sytuacjach przewidzianych przez przepisy obowiązujące w momencie składania wniosku. Sprawa rozpatrywana jest w trybie art. 217 k.p.a., a wcześniejszy wyrok WSA nie uzasadniał odmowy wydania zaświadczenia.

Wznowienie postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga ujawnienia nowych okoliczności faktycznych istniejących w chwili wydania decyzji pierwotnej. Zmiany w realizacji przedsięwzięcia nie stanowią podstawy dla wznowienia na podstawie ujawnionych nowych faktów lub dowodów.

Obowiązek likwidacji urządzenia wodnego wykonanego bez pozwolenia wodnoprawnego winien być nałożony na właściciela, użytkownika wieczystego lub posiadacza samoistnego, nie zaś na podmiot działający jako posiadacz zależny na podstawie zgody uprawnionego.

Odstąpienie od uwzględniania kondygnacji podziemnych przy obliczaniu wskaźnika intensywności zabudowy nie narusza przepisów prawa, jeśli MPZP sporządzono przed 21 października 2010 roku. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że decyzja administracyjna jest zgodna z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przewlekłość postępowania prowadzona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie miała rażącego charakteru naruszenia prawa, co uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej i nie przyznanie skarżącym rekompensaty pieniężnej.