Uchwała rady gminy ustalająca zasady i wysokość diet dla radnych stanowi akt prawa miejscowego wymagający ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym; brak takowej publikacji skutkuje nieważnością uchwały.

Uchwała rady gminy ustalająca wysokość diet dla radnych stanowi akt prawa miejscowego, który wymaga publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Brak takiej publikacji uzasadnia stwierdzenie nieważności uchwały w całości.

Odpowiedzialność za nieosiągnięcie poziomów recyklingu spoczywa na podmiocie usuwającym odpady, który ponosi administracyjną karę pieniężną za takie naruszenie, bez uwzględnienia okoliczności pandemii jako siły wyższej.

Nałożenie administracyjnej kary pieniężnej na odbierającego odpady komunalne zgodnie z art. 9x ust. 2 u.c.p.g. jest zasadne, gdy poziom recyklingu nie osiąga wymaganego pułapu, a jednorazowe naruszenia nie mogą być podstawą do odstąpienia od jej wymierzenia.

Wyrok Sądu Okręgowego z dnia 12 grudnia 2024 r., wydany z udziałem sędziego w stanie spoczynku, narusza zasadę legalności składu sądu, co skutkuje jego uchyleniem i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Otrzymanie świadczenia pielęgnacyjnego bez udzielenia wystarczającego pouczenia o sytuacjach skutkujących utratą prawa do tego świadczenia nie spełnia przesłanek nienależnego pobrania w rozumieniu art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Przepis art. 2 ust. 2 ustawy o zmianie k.p.a., przewidujący umorzenie po 30 latach postępowań o stwierdzenie nieważności decyzji, ma charakter materialnoprawny i jego zastosowanie nie narusza zasady zaufania do państwa prawa.

Sąd stwierdził, że skarga kasacyjna nie wykazała naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oddalenie skargi nastąpiło na podstawie art. 184 p.p.s.a., a decyzja organu administracyjnego o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania była prawidłowa.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że przedstawione zarzuty nie wskazywały na kwalifikowane wady procesowe uzasadniające wznowienie postępowania administracyjnego. Prawidłowo przyjęto brak podstaw do podważenia decyzji o odszkodowaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przedsiębiorca odbierający odpady komunalne, który nie osiągnął wymaganego poziomu recyklingu, podlega karze pieniężnej. Brak możliwości wpływu na segregację odpadów przez właścicieli nieruchomości nie zwalnia go z odpowiedzialności za realizację obowiązków wynikających z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Odpowiedzialność administracyjna podmiotu odbierającego odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości obejmuje obowiązek osiągnięcia wymaganego poziomu recyklingu, a jego niewykonanie skutkuje obiektywną karą pieniężną z art. 9x u.c.p.g.

Uchwała gminna stanowiąca akt prawa miejscowego, wymagająca publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym, która nie została ogłoszona, jest nieważna z mocy prawa.

Nieokreślenie w uchwale Rady Miejskiej podstawowej kwoty do wyliczeń wysokości diet radnych narusza przepisy ustawy o samorządzie gminnym, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną K.K. od wyroku WSA w Warszawie, uznając, że umorzenie postępowania przez organ administracji w sprawie udostępnienia informacji publicznej było prawidłowe, a zarzuty skargi kasacyjnej nie były zasadne.

Odrębnym lokalem, w rozumieniu ustawy o dodatku węglowym, jest lokal, którego użytkowanie nie wymaga formalnego wydzielenia. Wadliwość wykładni prowadzącej do bezpodstawnego ograniczenia prawa do dodatku uzasadnia uchylenie zaskarżonych decyzji.

Interes prawny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może wynikać z roszczenia o przeniesienie prawa własności nieruchomości, nawet jeśli roszczenie to nie było formalnie zgłoszone. Rozstrzygnięcie uchyla wyrok sądu I instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania.

Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości zgodnie z art. 124 u.g.n. wymaga przeprowadzenia rokowań, które mogą zakończyć się bez porozumienia. Decyzje administracyjne mogą być podtrzymywane, jeśli przesłanki formalnoprawne zostały należycie spełnione.

Z mocy prawa, nieruchomość stała się własnością gminy z dniem 27 maja 1990 r., a ww. wejście w życie ustawy o komercjalizacji PKP nie miało wpływu na dokonany skutek prawny komunalizacji z roku 1990. Skarga kasacyjna PKP zostaje oddalona.

Uchwała Rady Miejskiej w W. nr [...] z [...] stycznia 2023 r. została słusznie uznana za nieważną z uwagi na istotne naruszenie prawa, polegające na niewłaściwym określeniu zasad i kwot diet dla radnych bez wskazania bazowej kwoty oraz nieadekwatnego związania diet z faktyczną aktywnością mandatową radnych.

Skarga kasacyjna Gminy Miasto Rzeszów zostaje oddalona, gdyż decyzja zwrotowa dotycząca wywłaszczonych działek była zasadna, a pismo M.P. z dnia 12 września 2018 r. uznaje się za skuteczny wniosek o zwrot nieruchomości. Orzeczenie potwierdza obowiązek organu do właściwego rozpoznania intencji stron w postępowaniu zwrotowym.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że umorzenie postępowania stwierdzającego nieważność decyzji wywłaszczeniowej po 30 latach od jej doręczenia było zgodne z nowelizacją KPA. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące procesowego i materialnprawnego naruszenia uznano za niezasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, utrzymując stanowisko, że kary za niewykonanie obowiązków recyklingowych nałożone na podstawie art. 9g i 9x u.c.p.g. są zgodne z prawem. Sankcje administracyjne są wymierzane obiektywnie, niezależnie od subiektywnych wyzwań podmiotu obowiązanego.

NSA stwierdza, iż w sprawie przyznania świadczeń rodzinnych, pojęcie "członka rodziny" w kontekście przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego UE należy interpretować zgodnie z prawem krajowym. Biologiczny ojciec dziecka, niezamieszkujący z rodziną i nieuczestniczący w jej życiu, nie stanowi członka rodziny w rozumieniu polskich przepisów o świadczeniach rodzinnych.

Skarga kasacyjna G.W. na wyrok WSA w Łodzi, dotycząca decyzji odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, została oddalona. Sformułowanie zarzutów skargi nie wykazało błędnej wykładni prawa materialnego, wskazując jedynie na kwestionowanie ustaleń faktycznych.