Podanie o wznowienie postępowania złożone przez Bank S. wniesione zostało z zachowaniem miesięcznego terminu od dnia uzyskania wiedzy o decyzji koncesyjnej, a umorzenie postępowania przez organ administracyjny było nieuzasadnione.

Odpowiedzialność członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 O.p. aktualizuje się po wykazaniu przesłanek pozytywnych, natomiast jej wyłączenie następuje w razie wykazania przez członka zarządu przesłanek egzoneracyjnych (negatywnych), w tym dochowania „czasu właściwego” dla działań upadłościowo-restrukturyzacyjnych.

W przypadku nieruchomości będącej współwłasnością, solidarny obowiązek podatkowy ciąży na wszystkich współwłaścicielach, chyba że co najmniej jeden z nich jest wyłącznym posiadaczem samoistnym całej nieruchomości. Zeznania stron nie wykazały statusu posiadacza samoistnego B. i W.M., co wykluczało zwolnienie pozostałych współwłaścicieli z zapłaty podatku.

Pełnomocnictwo udzielone w formie notarialnej obejmujące reprezentację przed organami administracyjnymi może być uznane za szczególne, gdy zostaje złożone do akt konkretnej sprawy podatkowej, mimo jego niezłożenia na urzędowym formularzu, o ile organ nie wykonał wezwania do uzupełnienia jego braków formalnych.

Prawidłowość dokonania wpisu o potencjalnym historycznym zanieczyszczeniu powierzchni ziemi do rejestru na podstawie wykazu nie wymaga bezpośredniego potwierdzenia faktycznego zanieczyszczenia przez obecnie dostępne badania, a jedynie przypuszczenia jego istnienia na podstawie historycznego użytkowania terenu.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że skarga kasacyjna nie wykazała rażącego naruszenia prawa przez decyzje SKO, nie dostrzegając przesłanek nieważnościowych decyzji z 2020 r. W związku z tym oddalił skargę kasacyjną jako bezzasadną, potwierdzając niezależność kontroli legalności decyzji środowiskowej z 2007 r. od uprzednich rozstrzygnięć w postępowaniu nadzwyczajnym.

Podmiot odbierający odpady komunalne, nieosiągający wymaganego poziomu recyklingu, podlega karze pieniężnej. Sprawozdanie roczne, zawierające rzeczywiste dane o odebranych i zrecyklingowanych odpadach, stanowi podstawę do jej nałożenia. Skarżąca nie dostarczyła dowodów obalających tę tezę.

Obowiązek wykonania urządzeń zapobiegających zalewaniu terenów sąsiednich może być nałożony na właściciela gruntu, jeżeli jego działania zmieniają odpływ wód opadowych ze szkodą dla gruntów sąsiednich.

Sąd I instancji błędnie uznał, że szczegółowa kontrola drogowa w stacji pojazdów narusza art. 129fb p.r.d.; aplikacja tej normy nie wyklucza stacji diagnostycznych jako miejsc kontroli, co uzasadnia uchylenie wyroku WSA i ponowne rozpoznanie sprawy.

Decyzje z 1993 roku funkcjonują w obrocie, zaś skarga kasacyjna na przewlekłość postępowania Wojewody Zachodniopomorskiego jest bezzasadna z uwagi na brak inicjatywy ze strony skarżących w realizacji prawa do rekompensaty za mienie zabużańskie, co nie pozwala przypisać organowi bezczynności.

Przewlekłość postępowania nie została wykazana, a działania organu były zgodne z przepisami prawa administracyjnego, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej.

Grzywna w celu przymuszenia do wykonania obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu jest zgodna z ustawą, o ile egzekucja obejmuje obowiązek wynikający bezpośrednio z przepisów prawa. Kontrola sądowa ogranicza się do zgodności z prawem formalnym stosowania środków egzekucyjnych.

Obowiązek szczepień ochronnych ustanowiony na podstawie niekonstytucyjnych komunikatów pozostaje wymagalny do czasu implementacji przepisów zgodnych z wytycznymi wyroku Trybunału Konstytucyjnego, przy zachowaniu ciągłości realizacji celu ochrony zdrowia publicznego.

Obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika z przepisów ustawy i jest egzekwowalny, nawet jeśli uregulowania szczególne dotyczące terminów szczepień zostały zakwestionowane jako niekonstytucyjne. Zarządzanie przymusowe przez grzywny nie jest zbyt uciążliwe.

Stosowanie wykonania zastępczego w egzekucji administracyjnej nie wymaga nowego pozwolenia na budowę, jeśli rozstrzygnięcie nakładające obowiązek pozostaje w obrocie prawnym i egzekucja jest prawnie dopuszczalna.

Skarga kasacyjna oddalona jako niezasadna; wniosek o wznowienie postępowania wodnoprawnego złożony po upływie terminu ustawowego. Operat wodnoprawny traktowany jako dokument prywatny, nieuzasadniający wznowienia postępowania.

Oczywista omyłka pisarska w adresie decyzji administracyjnej dotyczącej opłat za odpady, będąca skutkiem autokorekty, podlega sprostowaniu na podstawie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, mimo powołania błędnej podstawy prawnej.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną Ministra, potwierdził, że odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego bez należytej analizy interesu społecznego oraz bez wyczerpującego uzasadnienia narusza przepisy postępowania administracyjnego, tym samym podtrzymując uchylenie zaskarżonych decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż przepisy ustawy o odpadach, jako regulacje szczególne, wyłączają zastosowanie ogólnych przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, określonych w kodeksie postępowania administracyjnego, dokonując uchylenia wyroku WSA w Warszawie i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.

Art. 92a ust. 10 u.t.d. nie znajduje zastosowania przy zbiegu deliktów o różnych znamionach prawnych określonych w odrębnych załącznikach ustawy o transporcie drogowym. Podmiot dokonujący przewozu bez wymaganych zezwoleń oraz przewozu pojazdem niespełniającym norm konstrukcyjnych podlega oddzielnym karom.

Osoby przebywające w Polsce są obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym, a brak wskazania w skardze kasacyjnej istotnego wpływu naruszeń procesowych na wynik sprawy skutkuje jej oddaleniem.

Skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie wywłaszczenia nieruchomości i ustalenia odszkodowania jest niezasadna i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a, z uwagi na niespełnienie wymogów formalnych skargi kasacyjnej.

Organ, wydając pozwolenie wodnoprawne, jest zobowiązany do rozważenia, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 (art. 96 ust. 1 u.i.o.ś.), nawet jeśli dotyczy to działań historycznie prowadzonych.

Na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dopuszczającym lokalizację spalarni odpadów, nie można wykluczać lokalizacji współspalarni odpadów, o ile funkcja i cel przedsięwzięcia są zgodne z innymi przepisami planu oraz przepisami prawa o odpadach.