Umowa zlecenia nie stanowi tytułu do objęcia ubezpieczeniami społecznymi w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, jeżeli strony zawarły ją w celu uzyskania przez zleceniodawcę dotacji pomocowej z Polskiego Funduszu Rozwoju, a brak jest dowodów potwierdzających faktyczne wykonywanie umowy. Ocena pozorności umowy

W sprawie świadczeń pielęgnacyjnych kluczowym jest wyraźny związek przyczynowo-skutkowy między rezygnacją z zatrudnienia a faktycznym sprawowaniem ciągłej opieki. Istnienie innych dzieci zobowiązanych alimentacyjnie nie wyklucza prawa do świadczenia, jeśli jeden z członków rodziny faktycznie sprawuje opiekę.

Przy odmowie świadczenia pielęgnacyjnego należy ustalać bezpośredni związek rezygnacji z pracy z koniecznością opieki nad niepełnosprawnym i nie można wymagać, aby inne osoby zobowiązane do alimentacji podejmowały opiekę (art. 17 ust. 1 pkt 4 uś.r.).

Osobie posiadającej zezwolenie na pobyt czasowy oraz sporadycznie przebywającej na terytorium Polski przysługuje obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego, przy założeniu spełnienia kryteriów kumulatywnie określonych przez ustawę o świadczeniach zdrowotnych.

NSA przychylił się do stanowiska organu rentowego i WSA, uznając, że skarżąca nie spełniła ustawowych przesłanek do umorzenia zadłużenia publicznoprawnego. Funkcje ZUS i różnicowanie zobowiązań publicznych i prywatnych wykluczają uprzywilejowanie tych drugich przy umorzeniu należności publicznoprawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając decyzję WSA oraz ZUS w kwestii odmowy umorzenia należności z tytułu składek jako zgodne z prawem, stwierdzając brak istotnych uchybień procesowych lub materialnoprawnych, które mogłyby wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia.

W przypadku zbiegu uprawnień do świadczeń, świadczenie pielęgnacyjne nie może być przyznane przed ustaniem uprawnienia do specjalnego zasiłku opiekuńczego, a zrzeczenie się uprawnienia musi być definitywne, nie warunkowe.

Wykładnia art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych wskazuje, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje za faktyczne zawieszenie możliwości zatrudnienia wynikające z konieczności sprawowania stalej opieki nad niepełnosprawnym. Tym samym, prawidłowe zastosowanie i wykładnia przepisów uwzględniają związek przyczynowy konieczności opieki i rezygnację z pracy.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną stwierdzając, iż nie wykazano całkowitej nieściągalności należności na ubezpieczenia społeczne, zgodnie z art. 28 u.s.u.s. Wskazane przez skarżącą okoliczności nie stanowią usprawiedliwionych podstaw do umorzenia.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje w okresie pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego. Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego możliwe jest dopiero od daty ustania prawa do wcześniejszego zasiłku, nie zaś od daty złożenia wniosku.

Odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie może być oparta na możliwości podjęcia opieki przez inne osoby zobowiązane do alimentacji; związek rezygnacji z zatrudnienia z opieką jest decydujący.

W przypadku umorzenia należności składkowych, organ administracyjny musi dokonywać niezależnej i wyczerpującej oceny całkowitej nieściągalności zobowiązań, przy uwzględnieniu stanu majątkowego zobowiązanego, oraz zasady praworządności, co ZUS w analizowanej sprawie zaniechał, naruszając prawo postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że odmowa odroczenia terminu płatności składek przez ZUS jest aktem administracyjnym, który musi być analizowany przez sądy administracyjne. Stwierdzono brak należytego uzasadnienia odmowy, co uzasadnia kontrolę sądową i uchylenie tego aktu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w procesie ustalania przeważającej działalności gospodarczej nie można ograniczać się do danych REGON, a organ administracyjny musi uwzględniać także inne dowody, utrzymując tym samym wyrok WSA oraz oddalając skargę kasacyjną ZUS.

Odmawia się uwzględnienia skargi kasacyjnej, potwierdzając nieważność uchwały Zarządu Powiatu Proszowickiego z racji proceduralnych uchybień, w tym braku uzasadnienia i naruszenia prawa do wypowiedzenia się przez zainteresowanego, co skutkuje utrzymaniem wyroku I instancji w mocy.

NSA przyjął, że uchwała o odwołaniu dyrektora musi respektować prawo do obrony, co obejmuje możliwość złożenia wyjaśnień i uzasadnienie decyzji, zgodnie z zasadami demokratycznego państwa prawnego.

Skarga kasacyjna wniesiona przez A. Z., dotycząca odmowy prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, została oddalona z uwagi na brak wykazania zgodności przedmiotu działalności gospodarczej z wymaganiami rozporządzenia jako przeważającej, co uniemożliwiało zastosowanie przewidzianych przepisów o zwolnieniu.

Stanowisko audytora wewnętrznego, zajmowane przez M. M., nie może zostać uznane za kierownicze w rozumieniu art. 46 ust. 2 pkt 3 u.d.l., co uzasadnia stwierdzenie nieważności uchwały o jego zatrudnieniu jako pełniącego obowiązki dyrektora SP ZOZ.

Powiat jest jedynym podmiotem uprawnionym do zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego do sądu administracyjnego. Nieobecność poinformowanego członka Zarządu powoduje nieważność uchwał organu. Rezygnacja z mandatu publicznoprawnego podlega rygorom składania oświadczeń woli według kodeksu cywilnego.

Prokurator nie jest uprawniony do wnoszenia skargi na akty nadzorcze wojewody do sądu administracyjnego. Mandat członka zarządu powiatu nie wygasa do czasu skutecznego poinformowania rady o rezygnacji, co oznacza, że uchwały podjęte bez prawidłowego składu są nieważne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną ZUS, uznając, że organ powinien rozstrzygać kwestie zwolnienia z opłacania składek, uwzględniając rzeczywiste wykonywanie działalności, a nie tylko oficjalny wpis w rejestrach.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowił: Zakład Ubezpieczeń Społecznych naruszył zasadę informowania stron z art. 9 k.p.a., nie informując skarżącego o konieczności uzupełnienia braków formalnych, co uzasadniało uchylenie decyzji odmownej wydanej przez organ.