Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż brak jest podstaw dla uznania choroby zawodowej u skarżącego J.W., co w świetle przeprowadzonych dowodów i orzeczeń lekarskich wskazuje na pozazawodowy charakter schorzenia.

Art. 37at ust. 8 P.f. powinien być stosowany wyłącznie w połączeniu z uprawnieniami do inspekcji. Bez takiej inspekcji wezwania dokumentacyjne nie uzasadniają nałożenia kary pieniężnej.

Przewlekłość postępowania nie zawsze stanowi rażące naruszenie prawa, szczególnie gdy opóźnienia wynikają z niezależnych okoliczności. Niekonieczne jest automatyczne wymierzanie grzywny czy zasądzanie odszkodowania.

W przypadku opieki naprzemiennej, zgodnie z orzeczeniem sądu, świadczenie wychowawcze ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy przysługującej kwoty, niezależnie od formalnego ujęcia opieki w orzeczeniu.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego E.D. była zasadna, gdyż brak było związku przyczynowego między rezygnacją z pracy a koniecznością opieki nad matką oraz dowodów na konieczność takiej rezygnacji ze względów zdrowotnych matki.

Rada Gminy jako organ kontrolny jest wyłącznym podmiotem uprawnionym do przeprowadzania nadzoru i kontroli nad działalnością gminnych podmiotów leczniczych, w przeciwdziałaniu kompetencjom wójta jako organu wykonawczego.

Skarga kasacyjna dotycząca uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji administracyjnej, w wyniku doręczenia zastępczego, nie zasługuje na uwzględnienie, jeżeli procedura doręczenia została prawidłowo przeprowadzona zgodnie z art. 44 k.p.a.

NSA: Nienależnie pobrane świadczenia rodzinne z tytułu jednorazowego dochodu członka rodziny w jednym miesiącu nie wpływają per se na prawo do świadczeń; wymagane jest kontynuowane uzyskiwanie dochodu. Wyrok i decyzje uchylono.

Dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobom niebędącym krewnymi w pierwszym stopniu, konieczne jest, aby osoby te legitymowały się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, co wyklucza osoby legitymujące się niepełnosprawnością w stopniu umiarkowanym.

Zasadna ocena decyzji administracyjnej w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej może być dokonana tylko przez organy uprawnione do orzecznictwa w zakresie medycyny pracy, zaś Sąd I instancji prawidłowo uznał związanie orzeczeniem lekarskim co do chorób zawodowych. Skarga kasacyjna M. Sp. z o.o. w T. była bezzasadna.

Sąd administracyjny właściwie uznał, że organy sanitarne zasadnie odmówiły stwierdzenia choroby zawodowej T.K., ponieważ wykonane czynności zawodowe nie spełniały przesłanek zawodowego narażenia. Brak podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

NSA uznaje, że spełniając ustawowe wymogi i w oparciu o rzetelne orzeczenia lekarskie, uznano alergiczne zapalenie skóry za chorobę zawodową, wystarczając na wykazaniu zawodowych warunków narażenia pracownika.