Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA z uwagi na niejednoznaczność uzasadnienia ustalającego faktyczne podstawy i prawne umocowanie rozstrzygnięcia, które nie spełniało wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a. WSA ponownie rozpatrzy skargę na bezczynność z uwzględnieniem wskazań NSA.

Na podstawie art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego organ nie może żądać dokumentacji poza inspekcją lub kontrolą. Wymierzenie kary pieniężnej za nieprzekazanie dokumentów na wezwanie organu w takim przypadku jest niezgodne z prawem.

Teza 1 (o standardzie sądowej kontroli uznania): W sprawach cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki na podstawie art. 103 ust. 2 pkt 1 Prawa farmaceutycznego sąd administracyjny nie może ograniczyć kontroli do stwierdzenia obiektywnego naruszenia obowiązku zapewnienia obecności farmaceuty; jest zobowiązany zbadać, czy organ prawidłowo wykonał uznanie administracyjne, w szczególności czy zastosowanie

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że brak decyzji o zawieszeniu emerytury do 31.12.2023 r. uniemożliwia zastosowanie przepisów dotychczasowych o świadczeniu pielęgnacyjnym. Od 1.01.2024 r. świadczenie nie przysługuje opiekunom dorosłych.

Zmiana nazwy apteki ogólnodostępnej, prowadząca do skojarzeń z już istniejącą renomą grupy aptek, narusza art. 5 u.z.n. oraz stoi w sprzeczności z przesłankami zmiany decyzji ostatecznej z art. 155 k.p.a. Jako taka jest niedopuszczalna.

Zmiana nazwy apteki wydanej na podstawie wcześniejszego zezwolenia może być niedopuszczalna, jeśli narusza przepisy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez stwarzanie ryzyka wprowadzenia w błąd co do tożsamości przedsiębiorstwa (art. 3 i 5 u.z.n.).

Teza 1 (zatarcie skazania a rękojmia): Zatarcie skazania w rozumieniu art. 106 k.k., wywołujące skutek w postaci uznania skazania za niebyłe, pozbawia je waloru normatywnie relewantnej podstawy do przyjęcia braku rękojmi należytego prowadzenia apteki w rozumieniu art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 Prawa farmaceutycznego, jeżeli organ administracji nie wykaże innych, aktualnych okoliczności

Brak zawieszenia emerytury przez skarżącą do 31 grudnia 2023 r. uniemożliwia ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego po tej dacie. Organy nie były zobowiązane do udzielania pouczeń w kontekście przepisów obowiązujących od 1 stycznia 2024 r.

Umowa zawarta na przygotowanie i wygłoszenie wykładu dla radców prawnych stanowi umowę o świadczenie usług, a nie o dzieło, co pociąga za sobą obowiązek składkowy na ubezpieczenie zdrowotne.

Sąd pierwszej instancji nie naruszył prawa, gdy uznał, że umowy na przygotowanie i wygłoszenie wykładów nie stanowiły umów o dzieło, lecz umowy o świadczenie usług, co uzasadniało obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego. Odmienna ocena skarżącej nie podważyła oceny prawnej zawartej w kontroli Sądu.

Umowy o świadczenie usług, takie jak wykłady nieodznaczające się twórczym i indywidualnym charakterem, kwalifikują się jako umowy starannego działania podlegające ubezpieczeniu zdrowotnemu; nie spełniają kryteriów umowy o dzieło.

Organ NFZ, ustalając podleganie ubezpieczeniu zdrowotnemu, nie jest zobowiązany badać przedawnienia składek zdrowotnych; kompetencja do rozstrzygania kwestii przedawnienia i pobierania składek należy do organów ubezpieczeń społecznych.

Osoba sprawująca faktyczną opiekę nad dzieckiem na mocy orzeczenia sądowego, bez zamiaru jego przysposobienia, ma prawo do świadczenia "Dobry start". Przy wykładni przepisów należy uwzględniać cel wspierania edukacji dzieci oraz konstytucyjne i konwencyjne standardy ochrony dziecka.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie pobierającej emeryturę, która do 31 grudnia 2023 r. nie zawiesiła prawa do tego świadczenia, co skutkuje brakiem nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

W sprawie odmowy świadczenia wychowawczego zastosowanie mają przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, a kraj pracy rodzica determinuje uprawnienia do świadczeń rodzinnych, niezależnie od ograniczenia władzy rodzicielskiej.

Umowy o świadczenie wykładów mają charakter umowy o świadczenie usług, a nie dzieła, z uwagi na brak zindywidualizowanego rezultatu. Podlegają zatem regulacjom dotyczącym zlecenia, co skutkuje obowiązkiem ubezpieczeniowym.

Zgłoszenie wyrobu medycznego, które pozostaje niekompletne i zawiera błędy formalne mimo dwukrotnego wezwania do uzupełnienia, może być uznane za niedokonane zgodnie z art. 63 ustawy o wyrobach medycznych. Rozbieżności w nazwie handlowej uniemożliwiają prawidłową identyfikację wyrobu, co uzasadnia decyzję o odmowie rejestracji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał umowę o wygłoszenie wykładu za umowę o świadczenie usług, odrzucając kwalifikację jako umowy o dzieło ze względu na brak indywidualizacji i samoistności rezultatu. Umowa podlegała zatem regulacjom dotyczącym ubezpieczenia zdrowotnego.

Umowa dotycząca przeprowadzenia wykładu dla aplikantów radcowskich, mimo jej nazwy, nie spełnia przesłanek umowy o dzieło, lecz stanowi umowę o świadczenie usług z obowiązkiem podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach.

Umowy dotyczące wygłoszenia wykładów nie stanowią umów o dzieło, lecz umowy o świadczenie usług, podlegające przepisom o zleceniu. Osoby wykonujące takie umowy obowiązane są do ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej.

Osoba, która pobrała nienależnie świadczenie rodzinne, wskutek niezgłoszenia zmiany sytuacji dochodowej mimo obowiązku jej zgłoszenia, jest zobowiązana do jego zwrotu wraz z odsetkami ustawowymi. Przedmiotowe pouczenie musi być jasne i zrozumiałe dla adresata.

Umowa na przygotowanie i wygłoszenie wykładu dla aplikantów radcowskich polegająca na świadczeniu usług nie spełnia kryteriów umowy o dzieło. W związku z tym uczestnik podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej.

Rezygnacja z zatrudnienia przed złożeniem wniosku o świadczenie pielęgnacyjne nie wyklucza jego przyznania, jeśli nastąpiła ona z przyczyn obiektywnie uzasadnionych koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną.

Sąd oddalił skargę kasacyjną uznając, że wypłacone skarżącej świadczenie wychowawcze zostało nienależnie pobrane z powodu przekroczenia kryterium dochodowego. Pouczenie skarżącej było prawidłowe, a świadczenie podlega zwrotowi na zasadach określonych w art. 25 ust. 2 pkt 6 u.p.p.w.d.