Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku była nieprawidłowa z uwagi na błędną interpretację art. 5 ust. 4b ustawy o świadczeniach rodzinnych, skutkującą niesłusznym doliczeniem dochodu. Skarga kasacyjna została oddalona, a wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego utrzymano.

Dla uznania świadczeń za nienależnie pobrane wystarczy skuteczne pouczenie o obowiązkach i świadomość ich naruszenia; nie jest wymagane, aby organ samodzielnie weryfikował zmiany w rejestrach publicznych.

Pobieranie specjalnego zasiłku opiekuńczego do października 2023 r. wyklucza przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego od lipca 2023 r.; prawidłowe ustanowienie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od 1 listopada 2023 r. nastąpiło z uwagi na wygaśnięcie prawa do wcześniejszego świadczenia.

Formalne zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego jest koniecznym warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17b ustawy o świadczeniach rodzinnych, co nie zostało wykazane przez osobę zarejestrowaną jako rolnik w ewidencji producentów.

Za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się te wypłacone mimo okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa, gdy świadczeniobiorca wiedział o braku prawa do ich pobierania. Świadomość ta musi wynikać z właściwego pouczenia. NSA przyjął, że Skarżąca została skutecznie poinformowana o konsekwencjach braku powiadomienia o nowym orzeczeniu i uznał świadczenie za nienależnie pobrane.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż brak wykazania związku przyczynowego między rezygnacją z zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną uniemożliwia przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego może powstać w oparciu o przepisy przed zmianą, gdy wniosek o orzeczenie niepełnosprawności złożono przed 31 grudnia 2023 r., a wniosek o świadczenie złożono w terminie trzymiesięcznym po orzeczeniu. Organy administracyjne muszą uwzględnić tę wykładnię przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.

Ocena możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie wymaga uwzględnienia obowiązku alimentacyjnego innych osób zobowiązanych. Jeśli spełnione są przesłanki art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie może być przyznane jednej osobie.

Z brzmienia art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym wynika, że o zastosowaniu przepisów dotychczasowych przyznających świadczenia pielęgnacyjne decyduje istnienie prawa do takich świadczeń przed 1 stycznia 2024 r. Bez spełnienia tych przesłanek, wnioski złożone po tej dacie podlegają przepisom znowelizowanym.

Dla przyznania dodatku węglowego decydujące jest faktyczne zamieszkanie i prowadzenie gospodarstwa domowego pod wskazanym adresem; przysługuje on tylko na jedno gospodarstwo domowe, zgodnie z art. 2 ust. 6 ustawy o dodatku węglowym.

Przepis art. 30 ust. 2 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowi podstawę obowiązku zwrotu nienależnie przyznanych świadczeń na skutek stwierdzenia nieważności decyzji, bez względu na element subiektywny świadczeniobiorcy. Zła wiara nie jest wymagana.

Decyzja o odmowie przyznania R.C. jednorazowego zasiłku powodziowego z tytułu szkód w ogrodzie działkowym jest zgodna z art. 5 ustawy o usuwaniu skutków powodzi; nie spełnia przesłanki niezbędnej potrzeby bytowej.

Brak obowiązku powoływania biegłego, jeśli zakres opieki nad bliskim nie wymusza rezygnacji z pracy zawodowej. Zarzuty proceduralne muszą wykazać wpływ na orzeczenie oraz związek przyczynowy, by skutkować uchyleniem wyroku.

Samo złożenie prawidłowego wniosku o świadczenie pielęgnacyjne przed 31 grudnia 2023 r. nie ustanawia prawa do świadczenia. Wszystkie przesłanki materialne muszą zostać spełnione przed tą datą, a prawo do świadczenia nie powstaje w przypadku równoczesnego pobierania emerytury.

Skarga kasacyjna dotycząca odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego została oddalona, ponieważ skarżący nie wykazał spełnienia warunku rezygnacji z pracy zarobkowej z powodu opieki nad osobą niepełnosprawną w sposób uniemożliwiający podjęcie zatrudnienia.

Skarga kasacyjna T.S. została oddalona z powodu braku usprawiedliwionych podstaw, a decyzja Prezesa NFZ o obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu współpracy pozarolniczej została uznana za prawidłową.

Status wspólnika spółki jawnej determinuje obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego, niezależnie od faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej; posiadanie statusu wspólnika skutkuje ubezpieczeniem do dnia utraty tego statusu.

Osoba pobierająca stypendium sportowe po ukończeniu 15. roku życia, będąca jednocześnie członkiem rodziny osoby ubezpieczonej, podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu pobierania stypendium, niezależnie od statusu studenta lub członka rodziny.

Informacje zawarte w CEEB nie przesądzają o prawie do dodatku węglowego, jeśli weryfikacja wykaże inne rzeczywiste źródło ogrzewania. Organ zobowiązany jest do wszechstronnej analizy materiału dowodowego i stosowania zasady prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.).

Artykuły 4 ust. 2 pkt 2 oraz 2 pkt 10 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci muszą być interpretowane w duchu celowościowym i zgodnie z Konstytucją, zapewniając opiekunom faktycznym prawo do świadczeń wychowawczych, gdy te wspierają dziecko pozostające pod legalną opieką.

Doręczenie decyzji w trybie zastępczym, zgodnie z art. 44 k.p.a., uznaje się za skuteczne z upływem terminu awizowania, niezależnie od późniejszego fizycznego odbioru pisma przez adresata.

Potwierdzenie zlecenia na zaopatrzenie w wyroby medyczne przez NFZ nie stanowi decyzji administracyjnej, lecz czynność materialnotechniczną, niewymagającą trybu postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcie nie jest zaskarżalne w trybie k.p.a.

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia nie jest właściwy do orzekania o przedawnieniu należności z tytułu składek zdrowotnych. Właściwość rozstrzygania tej kwestii należy do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Zamknięcie możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego dla dalszych krewnych, gdy bliżsi nie legitymują się orzeczeniem o niepełnosprawności, jest uzasadnione przepisem art. 17 ust. 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zarzuty dotyczące błędnej wykładni nie były skuteczne, ponieważ nie odniesiono się do właściwej podstawy prawnej.