Umowa nazwana umową o dzieło, która nie prowadzi do osiągnięcia indywidualnie oznaczonego rezultatu, podlega jako umowa o świadczenie usług przepisom Kodeksu cywilnego dotyczącym zlecenia, co skutkuje obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego wykonującego na jej podstawie usługę.

Umowy o wygłoszenie wykładów zawierają cechy umowy o świadczenie usług, a nie umowy o dzieło, co skutkuje obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego dla ich wykonawców.

Uchwała NSA potwierdza, że na podstawie przepisów koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, nienależnie pobrane świadczenia rodzinne podlegają zwrotowi, kiedy ich przyznanie zostało uchylone, a na rzecz odbiorcy powinno być wydane świadczenie zagraniczne.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak obowiązku alimentacyjnego względem osoby niepełnosprawnej wyklucza możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, co jest zgodne z art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz zasadami konstytucyjnymi.

Umowy zawarte z dydaktykami, których przedmiotem jest prowadzenie zajęć edukacyjnych, nie mogą być umowami o dzieło w rozumieniu art. 627 k.c., lecz stanowią umowy o świadczenie usług, podlegające odpowiednim przepisom o zleceniu (art. 750 k.c.). Działania polegające na nauce języka obcego mają charakter starannego działania i podlegają obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

Działania zrealizowane przez S.H. na podstawie umów o świadczenie usług podlegają obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, a charakter umów o wykonywanie wykładów jest umowami o świadczenie usług, a nie umowami o dzieło.

Umowa zawarta pomiędzy stronami w analizowanej sprawie stanowiła umowę o świadczenie usług, a nie umowę o dzieło, co uzasadniało podleganie obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r.

Umowa zawarcia konsultacji dla członków stowarzyszenia, jeżeli nie sprowadza się do samoistnego rezultatu kwalifikującego jako dzieło, lecz do starannego świadczenia usług, podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego zgodnie z ustawą o świadczeniach opieki zdrowotnej.

Polecenie Ministra Zdrowia wydane na podstawie ustawy covidowej, nakładające na Narodowy Fundusz Zdrowia obowiązek przekazania środków podmiotom leczniczym na wypłatę dodatkowego świadczenia dla personelu medycznego, nie stanowi źródła prawa pracy w rozumieniu art. 9 § 1 Kodeksu pracy i nie kształtuje bezpośrednio treści stosunku pracy między pracownikiem a pracodawcą będącym samodzielnym publicznym

NSA oddalił skargę kasacyjną Gminy Olkusz, uznając ją za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, wskazując na nieprawidłowo sformułowane zarzuty i brak odniesienia do istotnych norm prawnych.

Umowy o przeprowadzenie wykładów, które nie przewidują rezultatu w postaci dzieła, stanowią umowy o świadczenie usług, co wyklucza ich kwalifikację jako umów o dzieło i determinuje objęcie obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego.

Odwołując się do przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, świadczenia rodzinne należy uznać za nienależnie pobrane, jeśli ich przyznanie nie uwzględniało zastosowania odpowiednich przepisów UE, a wcześniejsze uchylenie decyzji przyznającej świadczenia nie zostało zaskarżone przez beneficjenta.

Skarga kasacyjna dotycząca prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oddalona z uwagi na brak wykazania związku przyczynowego między rezygnacją z pracy a opieką. Faktyczny stan rzeczy, jak i zakres obowiązków opiekuńczych uznane za niewystarczające do przyznania świadczenia, co potwierdza interpretacyjną prawidłowość dotychczasowych rozstrzygnięć.

Dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego kluczowy jest związek przyczynowy między brakiem możliwości podjęcia zatrudnienia a koniecznością świadczenia stałej opieki nad osobą niepełnosprawną, niezależnie od obecności innych osób zobowiązanych do alimentacji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że świadczenia pielęgnacyjnego nie można odmówić na podstawie kryterium uznanego przez Trybunał Konstytucyjny za niekonstytucyjne, tym samym oddalając skargę kasacyjną Ministra.

Umowy zawarte w ramach działalności dydaktyczno-szkoleniowej, które nie generują konkretnego i sprawdzalnego dzieła, należy traktować jako umowy o świadczenie usług, a nie umowy o dzieło, co uzasadnia obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego dla ubezpieczonego.

Naczelny Sąd Administracyjny postanawia o odmowie uwzględnienia skargi kasacyjnej, potwierdzając niezgodność równoczesnego pobierania świadczenia rentowego i pielęgnacyjnego z ustawą o świadczeniach rodzinnych, zgodnie z interpretacją sądową i poglądami konstytucyjnymi.

Umowa o przeprowadzenie wykładów, przygotowanie materiałów dydaktycznych oraz opracowanie sylabusów zawierana przez podmiot naukowy z wykładowcą, stanowi umowę o świadczenie usług, a nie umowę o dzieło, co skutkuje obowiązkiem odprowadzania składek na ubezpieczenie zdrowotne.

Umowa nazwana umową o dzieło, której przedmiotem jest cykl wykładów, stanowi w istocie umowę o świadczenie usług, podlegającą przepisom o zleceniu, i skutkuje obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego. (art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej)

Przepis art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji oraz innych służb wyłącza traktowanie jako okresu służby albo okresu równorzędnego ze służbą w rozumieniu ustawy zaopatrzeniowej tych okresów zatrudnienia funkcjonariuszy Służby Celnej i Służby Celno-Skarbowej, które przypadały przed dniem przekształcenia stosunku pracy w stosunek

Umowy o prowadzenie zajęć dydaktycznych stanowią umowy o świadczenie usług, gdyż działania edukacyjne wymagają starannego działania, a nie osiągnięcia konkretnego rezultatu materialnego. W związku z tym osoba wykonująca takie umowy podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu.

Zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego należy oceniać na moment składania wniosku o świadczenie; sąd potwierdził potrzebę weryfikacji faktycznego zaprzestania działalności przez organ administracyjny, w zgodzie z art. 17b ust. 1 uśr, oddalając skargę kasacyjną.

Orzeczenie lekarza orzecznika ZUS o niezdolności do pracy nie stanowi 'nowego orzeczenia' w rozumieniu art. 15h ustawy covidowej i nie unieważnia orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, którego ważność została przedłużona na mocy przepisów szczególnych związanych z COVID-19.

Dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, kluczowe jest zbadanie, czy niepodejmowanie lub rezygnacja z zatrudnienia są bezpośrednim wynikiem sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną - związek przyczynowy nie wymaga czasowej korelacji.