Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając że brak było podstaw do uznania nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego za umorzone w całości, z uwagi na brak wystąpienia szczególnie uzasadnionych okoliczności zgodnie z art. 30 ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Trudna sytuacja materialna rodziny nie uzasadnia umorzenia nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego w całości; możliwe jest jedynie umorzenie odsetek, gdy brak innych szczególnych okoliczności.

Zniesienie głównej kwoty nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na trudną sytuację materialną w rodzinie nie znajduje usprawiedliwienia, jeżeli nie występują szczególne okoliczności na tle innych uprawnionych do świadczeń rodzin. Kwestie te są badane zgodnie z art. 30 ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Kwestia przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne nie leży w gestii Prezesa NFZ. Kompetencje Prezesa NFZ dotyczą jedynie ustalenia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego, co do czego zobowiązany jest się wypowiedzieć właściwy organ ubezpieczeń społecznych.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że umorzenie długów alimentacyjnych jest wyjątkiem i wymaga nadzwyczajnych okoliczności. Sąd uznał prawidłową wykładnię art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów dokonanej przez WSA, oraz zasadność nienaruszenia przepisów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że art. 37at ust. 8 ustawy Prawo farmaceutyczne nie może być interpretowany szerzej niż przewidziane przypadki inspekcji i kontroli działalności gospodarczej, co wyklucza nałożenie kary pieniężnej poza tym kontekstem. W związku z tym uchylono decyzję organu i umorzono postępowanie administracyjne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając za prawidłową decyzję inspektora sanitarnego o stwierdzeniu choroby zawodowej, podkreślając związanie sądów i organów administracyjnych wiążącymi orzeczeniami lekarskimi.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że obowiązek przekazania dokumentacji przez przedsiębiorcę na wezwanie organu zezwalającego w Prawie farmaceutycznym, dotyczy wyłącznie inspekcji lub kontroli działalności gospodarczej, co wyklucza nakładanie kar w innych przypadkach.

Pisma z wyrazem niezadowolenia z długości postępowania można uznać za ponaglenie w rozumieniu art. 37 K.p.a. Wadliwe zakwalifikowanie pisma przez organ nie powinno prowadzić do jego odrzucenia.

Art. 37at ust. 8 u.p.f. nie stanowi podstawy do żądania dokumentacji poza inspekcją lub kontrolą. Kary za nieprzekazanie dokumentów w takim trybie są niezasadne.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych, poprzez bezczynność z rażącym naruszeniem prawa, nie rozpatrzył podania skarżącej w terminie. Skargę kasacyjną oddalono, uznając prawidłowość oceny sądu I instancji dotyczącej zaskarżenia bezczynności.

Ostatecznie, Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, podtrzymując decyzję o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Stwierdzono, że opieka nad niepełnosprawną matką nie uniemożliwia podjęcia zatrudnienia przez skarżącą, co wyklucza przyznanie świadczenia na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Karze administracyjnej z tytułu nieprzekazania dokumentacji, na wezwanie organu zezwalającego, podlega przedsiębiorca jedynie w ramach postępowania kontrolnego lub inspekcji właściwych dla organu, a wezwanie takie musi być zgodne z art. 37at ust. 8 u.p.f.

NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając, że skarżąca skutecznie wyczerpała środki zaskarżenia w postępowaniu przed organem administracji, kwalifikując jej pisma o przyspieszenie postępowania jako ponaglenia w ramach art. 37 K.p.a.

W celu dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony, niezbędnym jest wykazanie rzeczywistego interesu społecznego, który wykracza poza ogólne cele statutowe i spełnia indywidualne wymagania konkretnego postępowania.

Umowy dotyczące przygotowania i przeprowadzenia zajęć dydaktycznych, nie prowadzące do stworzenia twórczego rezultatu, kwalifikują się jako umowy zlecenia, podlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, niezależnie od autonomii umownych deklaracji stron.

NSA orzeka, iż decyzje organów administracji publicznej, odmawiające stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie spójnych orzeczeń lekarskich, nie naruszają przepisów postępowania administracyjnego, gdyż rola organu ogranicza się do oceny proceduralnej, nie zaś merytorycznego zastępowania jednostek orzeczniczych.

Dla przyznania świadczenia wychowawczego decyzujący jest faktyczny stan sprawowania opieki nad dzieckiem, a nie tylko sądowe orzeczenie o władzy rodzicielskiej. Faktyczne wspólne zamieszkiwanie i utrzymywanie dziecka przez rodzica są kluczowe, co może prowadzić do uchylenia decyzji administracyjnych sprzecznych z tym stanem.

90-dniowy okres karencji w pobieraniu zasiłku dla bezrobotnych nie znajduje zastosowania, gdy rozwiązanie stosunku pracy przez pracownika wynikło z ciężkiego naruszenia obowiązków przez pracodawcę. Ustalenie tego wymaga pełnego zbadania okoliczności faktycznych przez organy administracyjne.

W przypadku przyznawania zasiłków rodzinnych należy uwzględniać prawa i dobro dziecka jako głównego beneficjenta świadczenia, niezależnie od statusu migracyjnego rodzica. Interpretacja przepisów winna kierować się zasadami konstytucyjnymi i konwencyjnymi, nie polegając jedynie na wykładni literalnej.

Z dniem 1 stycznia 2024 r. pobieranie świadczenia rentowego do końca 2023 r. uniemożliwia nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów obowiązujących do 31 grudnia 2023 r. Zmiana przepisów prawa uniemożliwiła jego przyznanie dla osób dorosłych.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje opiekunowi cudzoziemcowi, nieposiadającemu obywatelstwa określonego w ustawie, mimo że sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym dzieckiem, obywatelem Ukrainy, ponieważ dziecko nie jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia.

Przy ocenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego decydujące znaczenie ma związek przyczynowy między rezygnacją z zatrudnienia a koniecznością stałej opieki nad osobą niepełnosprawną, przy czym obowiązek alimentacyjny innych osób nie wyklucza prawa do świadczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżony wyrok WSA i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność pełnej weryfikacji przesłanek z art. 155 k.p.a. w kontekście kontrowersji prawnych dotyczących zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki.