Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie można uznać niedosłuchu M.C. za chorobę zawodową, gdyż brak dowodów na bezsporny związek z narażeniem zawodowym.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie uznania nienależnie pobranych świadczeń alimentacyjnych, uznając, że zarzuty kasacyjne nie wykazują naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy.

Prawidłowe orzeczenie lekarskie dotyczące choroby zawodowej, wydane zgodnie z wymaganiami prawnymi, stanowi wiążący dowód dla organu administracyjnego w sprawie stwierdzenia tej choroby. Związek przyczynowy pomiędzy czynnikami szkodliwymi w pracy a chorobą można stwierdzić na podstawie wysokiego prawdopodobieństwa.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że prawidłowe orzeczenie lekarskie spełniające formalne wymogi, wydane na podstawie wyczerpującego materiału dowodowego, obliguje organy inspekcji sanitarnej do uznania choroby zawodowej. Sąd oddalił skargę kasacyjną, podkreślając wiążący charakter takich orzeczeń dla organów administracyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza prawidłowość wyroku I instancji, uznając, że uchwała rady gminy o lokalizacji punktów sprzedaży alkoholu jest częściowo nieważna z uwagi na przekroczenie upoważnienia ustawowego, lecz w pozostałym zakresie jest zgodna z prawem.

W postępowaniu dotyczącym zwolnienia z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia, organ ma obowiązek uwzględniać cały materiał dowodowy, a nie ograniczać się do danych z rejestru REGON, w celu ustalenia faktycznej przeważającej działalności.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje równocześnie z innymi świadczeniami rentownymi. Przyznanie świadczenia uzależnione jest od ustania prawa do renty, co w sytuacji spornej nastąpiło po dacie zgłoszenia wniosku. NSA uznał decyzję organu za odpowiadającą prawu.

Skarga kasacyjna wobec wyroku odmawiającego umorzenia zadłużenia składkowego jest niezasadna; kształtowaną na wnioskodawcy ciężkiej sytuacji majątkowej ocenia się w granicach uznania administracyjnego w świetle art. 28 ust. 3a u.s.u.s.

Skarga kasacyjna dotycząca odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne została oddalona, gdyż skarżący nie wykazał spełnienia ustawowych przesłanek uzasadniających umorzenie, a zastosowanie uznania administracyjnego przez ZUS było prawidłowe.

Raport sporządzony w ramach umowy pomiędzy twórcą a zamawiającym, stanowiący efekt samodzielnej, kreatywnej pracy i posiadający indywidualny, oznaczony rezultat, jest dziełem. Nie podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego jako umowa o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu.

Umowa o świadczenie usług, nawet określona przez strony jako dzieło, podlega ocenie w kontekście przepisów publicznoprawnych. Decyzje organów NFZ o podleganiu obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie takiej umowy są zgodne z prawem, jeśli wynikają z ustalonego stanu faktycznego.

NSA utrzymał w mocy wyrok WSA, uznając sporne umowy za zlecenia, podlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Decyzja organu była zgodna z prawem, a argumenty skarżącego niewystarczające.

Umowy statystowania zawarte przez strony miały charakter umów o świadczenie usług, nie zaś umów o dzieło, co implikuje obowiązek podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu uczestnika na podstawie przepisów o zleceniu.

Organ administracyjny może odmówić wszczęcia postępowania, jeśli organizacja społeczna nie udowodni interesu społecznego, gdy wynik postępowania nie będzie stanowił kontroli społecznej, a racjonalne wykładnie prawa wskazują na brak przesłanek merytorycznych.

Wspólnik spółki komandytowej podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu na podstawie samego faktu posiadania statusu wspólnika, niezależnie od faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę. Decyzja potwierdzająca ten obowiązek jest prawidłowa i zgodna z obowiązującym prawem, co uzasadnia jej utrzymanie w mocy.

Umowy zawarte w przedmiocie statystowania w produkcjach audiowizualnych, które nie przewidują osiągnięcia zdefiniowanego rezultatu, podlegają klasyfikacji jako umowy o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy kodeksu cywilnego o zleceniu, co rodzi obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego.

Umowy zawarte przez Województwo Dolnośląskie z ekspertem jako oceny projektów do dofinansowania stanowią umowy o dzieło, gdyż prowadzą do konkretnego, samoistnego rezultatu, a nie czynności starannego działania, co wyklucza obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego.

Umowy o świadczenie usług, odnoszące się do czynności starannego działania, podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu, gdy nieuwzględnione są cechy indywidualnego dzieła i uzgodnionego rezultatu. Umowy o charakterze usługi podlegają przepisom dotyczącym ubezpieczeń społecznych.

Członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, będący obywatelem Korei Południowej, podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu w Polsce, gdy zamieszkuje na jej terenie na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy oraz pobiera wynagrodzenie z tytułu swojej funkcji, niezależnie od regulacji umowy o zabezpieczeniu społecznym z Republiką Korei.

Wniosek o świadczenie pielęgnacyjne nie wymaga wykazania obiektywnej niezdolności innych osób do opieki. NSA uznaje, że całodobowa opieka nad niepełnosprawnym może skutkować prawem do świadczenia, niezależnie od obowiązków innych krewnych.

Umowy cywilnoprawne zawierane przez uczelnię z wykładowcami mają charakter umów o świadczenie usług, gdy brakuje indywidualizowanych wyników popartych weryfikowalnym rezultatem, co zasadniczo kwalifikuje je do obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego.

Art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie wyklucza możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, jeśli osoba spełnia przesłanki rezygnacji z pracy dla sprawowania opieki, mimo istnienia innych osób zobowiązanych alimentacyjnie.

Należy uznać za zgodne z prawem odmowę umorzenia zaległych odsetek przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, gdy przesłanki całkowitej nieściągalności długu, określone w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych, nie zostały spełnione.

Skarga kasacyjna S. P. przeciwko decyzji ZUS o nieumorzeniu należności składkowych zostaje oddalona. ZUS prawidłowo uznało brak podstaw do umorzenia, zważywszy na niewystarczające dowody dotyczące sytuacji zdrowotnej i finansowej skarżącego oraz brak przedawnienia egzekwowanych należności zabezpieczonych hipotecznie.