Świadczenie pielęgnacyjne, oparte na orzeczeniu o niezdolności do egzystencji, jest należne od miesiąca złożenia wniosku o niepełnosprawność, zrównując je z innymi świadczeniami dla niepełnosprawnych od daty wniosku.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje wyłącznie wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek przyczynowy między rezygnacją z pracy a koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą niepełnosprawną. Brak takiego związku wyklucza prawo do świadczenia, nawet przy wykazanej opiece.

Opiekun osoby niepełnosprawnej, będący emerytem, może nabyć prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, jeżeli z uwagi na sprawowaną opiekę zaprzestaje pobierać emeryturę i nie podejmuje zatrudnienia, niezależnie od wieku emerytalnego.

Decyzja organu administracji publicznej w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego została wydana z naruszeniem przepisów procesowych, co skutkowało uchyleniem wyroku sądu I instancji przez Naczelny Sąd Administracyjny i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że w przypadku braku szczególnych okoliczności dotyczących sytuacji rodziny, organy administracyjne mogą odmówić umorzenia nienależnie pobranego świadczenia, nawet jeśli ze względu na trudną sytuację materialną umorzone zostały odsetki.

Odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z powodu istnienia innych zobowiązanych alimentacyjnie osób, nie jest zgodna z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., jeśli wnioskodawca faktycznie sprawuje stałą opiekę wymagającą rezygnacji z zatrudnienia. NSA uchyla postanowienie WSA oraz decyzje niższych instancji.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, gdy wykonywane czynności opiekuńcze nie uniemożliwiają podjęcia pracy zarobkowej, a przebywanie osoby wymagającej opieki w ośrodku opiekuńczym stanowi przeszkodę niezależną od potrzeb opiekuńczych.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż organy administracyjne są zobowiązane do pełnego poinformowania strony o formalnych wymogach zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego przy ocenie wniosków o świadczenia pielęgnacyjne. Wadliwe pouczenia mogą skutkować uchyleniem decyzji o odmowie przyznania świadczenia.

Odmowa potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe musi być zgodna z przyjętymi prawem kryteriami przeciwwskazań oraz dokładnie uzasadniona; arbitralność i brak precyzyjnego uzasadnienia decyzji organu NFZ naruszają zasady postępowania administracyjnego.

Umowy dotyczące przeprowadzenia wykładów, seminariów czy innych zajęć edukacyjnych, z uwagi na ich dydaktyczny charakter, kwalifikują się jako umowy o świadczenie usług, a nie jako umowy o dzieło, nawet jeśli zawierają elementy autorskiej twórczości.

Sąd orzeka, że umowy o przygotowanie i wygłoszenie wykładów zawarte między S. a I. S. stanowią umowy o świadczenie usług, a nie umowy o dzieło. W związku z tym I. S. podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

Osoba składająca oświadczenie o posiadaniu prawa do świadczeń zdrowotnych, działająca w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że jest ubezpieczona, nie jest zobowiązana do zwrotu kosztów udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej.

Dla celów zwolnienia z opłacania składek na ubezpieczenia, organ i sąd prawidłowo przyjęli, że decydujące jest rzeczywiste prowadzenie działalności objętej właściwym kodem PKD, a nie wpis w rejestrze REGON. Skarga kasacyjna oddalona.

Ocena niezdolności do pracy w rozumieniu art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych wymaga uwzględnienia nie tylko medycznego stanu zdrowia ubezpieczonego, lecz również okoliczności ekonomicznych, takich jak poziom kwalifikacji zawodowych, wiek oraz predyspozycje psychofizyczne. W przypadku gdy biegli różnych specjalności stwierdzają u ubezpieczonego

Służba w Wydziale Śledczym milicji podległej MSW może być zakwalifikowana jako służba na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b ustawy zaopatrzeniowej w oparciu o ujęcie "instytucjonalne" (przynależność do struktury SB, opinie służbowe o zaangażowaniu ideologicznym, członkostwo w PZPR, przebieg kariery zawodowej) bez konieczności wykazywania działań represyjnych przez cały okres, gdyż totalitaryzm

Zespół cieśni nadgarstka może być uznany za chorobę zawodową, jeżeli występuje związek przyczynowo-skutkowy z narażeniem zawodowym, a ustalenia te opierają się na rzetelnie zgromadzonym materiale dowodowym, w tym na opiniach medycznych potwierdzających takie okoliczności.

Przesłanki podmiotowe i przedmiotowe oraz brak nowych okoliczności uniemożliwiają wznowienie postępowania w sprawie podejrzenia choroby zawodowej przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej rozstrzygniętej w 2010 roku.

Umowy o świadczenie usług pomiędzy F. S.A. a P.P., objęte obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym, nie były umowami o dzieło, lecz umowami o starannym działaniu, stąd decyzja organu NFZ była zgodna z prawem.

Podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące wystąpienia związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem cieśni nadgarstka a pracą zawodową skarżącej nie mają podstaw, gdyż udowodnione jest istnienie pozazawodowych przyczyn schorzeń, co skutkuje oddaleniem skargi.

W postępowaniu administracyjnym nie można ponownie badać tej samej sprawy zakończonej prawomocną decyzją ostateczną, jeśli nie zaistniały nowe okoliczności mogące wpłynąć na treść rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że brak nowych istotnych okoliczności prawnych lub faktycznych wyklucza zmianę uprzednio prawomocnie zakończonego postępowania dotyczącego podejrzenia choroby zawodowej, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.

Opieka nad osobą niepełnosprawną, będąca przedmiotem świadczeń opiekuńczych, nie uzasadnia przyznania świadczenia pielęgnacyjnego; brak związku przyczynowego między opieką a rezygnacją z zatrudnienia. Skarga kasacyjna oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż w braku nowej, istotnej dla istoty sprawy okoliczności, umorzenie ponownie wszczętego postępowania opartego na tożsamym przedmiocie i faktycznych przesłankach, jest zgodne z art. 105 § 1 k.p.a., wykluczając jakiekolwiek nowe rozstrzygnięcie.

Choroba zawodowa musi być rozpoznana na podstawie wykazu, stwierdzona orzeczeniem lekarskim i powiązana z narażeniem zawodowym o wysokim prawdopodobieństwie, co w analizowanej sprawie zostało prawidłowo wykazane.