Zakład Ubezpieczeń Społecznych, odmawiając umorzenia zaległości z tytułu składek, winien nie tylko ustalić istnienie należności, ale również prawidłowo ocenić przesłanki ich umorzenia, uwzględniając sytuację materialną dłużnika oraz przepisy dotyczące przedawnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przypadku wniosku o umorzenie należności z tytułu opłat dodatkowych, to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania istnienia przesłanek uzasadniających umorzenie, a brak wykazania prowadzi do odmowy przyznania ulgi w ramach uznania administracyjnego.

Renta rodzinna w drodze wyjątku zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach FUS przysługuje jedynie, gdy ubezpieczony, mimo woli podejmowania pracy, nie spełnia wymogów do uzyskania świadczenia w trybie zwykłym z powodu nadzwyczajnych okoliczności, a NSA może uchylić wyrok WSA, jeśli decyzja ZUS jest zgodna z prawem.

NSA potwierdza, że nie można odmówić przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie niepełnego materiału dowodowego oraz przy błędnym ustaleniu braku związku przyczynowego między faktem sprawowania opieki a niemożnością podjęcia zatrudnienia.

Przyznanie świadczenia w drodze wyjątku uzależnione jest od wykazania szczególnych okoliczności niezależnych od ubezpieczonego, które uniemożliwiłyby spełnienie warunków prawnych do uzyskania świadczeń na zasadach ogólnych, co w niniejszej sprawie nie zostało udowodnione.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że ponowne postępowanie musi uwzględnić właściwe adresy doręczeń oraz ocenić zasadność przedawnienia należności z tytułu składek, ponieważ uprzednie jego nieskuteczne rozpoczęcie zawieszało bieg przedawnienia.

Negatywną przesłanką przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osobom mającym prawo do emerytury jest brak zawieszenia pobierania emerytury, co wyłącza takie osoby z możliwości pobierania świadczenia pielęgnacyjnego (art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych).

Nie jest dopuszczalne odmówienie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z powodu istnienia innych zobowiązanych alimentacyjnie członków rodziny, gdy wnioskodawca faktycznie sprawuje opiekę i z tego tytułu rezygnuje z zatrudnienia. Przy zbiegu uprawnień do świadczeń wymagane jest jednoznaczne oświadczenie o wyborze świadczenia.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza, że stwierdzenie choroby zawodowej boreliozy może nastąpić przy wysokim prawdopodobieństwie jej zawodowej etiologii, a nie tylko bezpośredniego dowodu narażenia zawodowego, uznając za prawomocne decyzje organów sanitarno-epidemiologicznych.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż naruszenie fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego przy podejmowaniu uchwał dotyczących zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza uzasadnia uchylenie tych uchwał, w związku z czym oddala skargę kasacyjną, podtrzymując wyrok WSA.

Stwierdzenie choroby zawodowej wymaga wykazania związku z pracą w ramach narażenia zawodowego, co musi być oparte na specjalistycznej ocenie, jaką w procesie stwierdzenia choroby zawodowej zapewniają właściwe jednostki orzecznicze. Niezależnie od zarzutów, oceny te powinny być uznane za wiarygodne, o ile nie budzą zasadniczych wątpliwości.

NSA uznaje, że niezbędne jest dokonanie formalnego wyrejestrowania z systemu producentów rolnych oraz KRUS, aby uznać zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego, co jest warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Świadczenie pielęgnacyjne może być przyznane tylko w przypadku, gdy wnioskodawca nie korzysta już z prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, a ustalenie tegoż świadczenia powinno nastąpić począwszy od miesiąca, w którym wyeliminowano przeszkodę prawną w postaci zbieżności świadczeń.

Umowy o prowadzenie warsztatów artystycznych nie stanowią umów o dzieło, jeśli ich przedmiot nie obejmuje zindywidualizowanego, weryfikowalnego rezultatu. W związku z tym, takie umowy należy kwalifikować jako umowy o świadczenie usług, co skutkuje obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego.

Skarga kasacyjna T.W. jest niezasadna; żądanie uwierzytelnionych odpisów z akt administracyjnych musi być poparte wykazaniem ważnego interesu strony, co nie zostało zrealizowane przez skarżącą.

Odmowa wydania uwierzytelnionych odpisów akt administracyjnych jest zasadna, gdy strona nie wykazała ważnego interesu uzasadniającego takie żądanie zgodnie z art. 73 § 2 k.p.a. Rozstrzygnięcie sądów administracyjnych oraz organów w tej sprawie jest zgodne z prawem.

Zakres i charakter opieki nad osobą niepełnosprawną sprawowanej przez głównego opiekuna uniemożliwiający podjęcie zatrudnienia stanowi przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego niezależnie od posiadania rodzeństwa również zobowiązanego alimentacyjnie, o ile faktycznie opieka wyklucza możliwość pracy.

O zamieszkiwaniu osoby na terytorium RP decyduje łączne występowanie fizycznego przebywania w kraju i zamiaru stałego pobytu (corpus i animus). Brak odpowiedniego ustalenia miejsca zamieszkania R. K. przez organ skutkował uchyleniem decyzji odmawiającej świadczenia.

Stosowanie analogii legis w prawie administracyjnym jest dopuszczalne przy istniejącej luce prawnej; nieuprawnione było zastosowanie przepisów ustawy o pomocy społecznej do ustalania dochodu z gospodarstwa rolnego dla potrzeb świadczenia uzupełniającego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nieprzyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jest zgodne z prawem, gdyż Skarżąca nie zawiesiła skutecznie renty przed zmianą przepisów, a kontrola decyzji rentowej nie należy do sądu administracyjnego.

Decyzja Prezesa ZUS w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku była niezgodna z prawem z uwagi na powagę rzeczy osądzonej. Sąd zaakcentował brak nowych okoliczności, istotnych dla zmiany stanu faktycznego, uzasadniając oddalenie skargi kasacyjnej Prezesa ZUS.

Rezygnacja z prowadzenia gospodarstwa rolnego musi mieć bezpośredni związek z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną, aby wywołać prawo do świadczenia pielęgnacyjnego dla rolnika.

Dla uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego istotny jest rzeczywisty zakres i charakter opieki sprawowanej nad osobą niepełnosprawną, a istnienie innych osób zobowiązanych do alimentacji nie stanowi podstawy do odmowy przyznania świadczenia.

Dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego konieczny jest ścisły związek przyczynowy między rezygnacją z zatrudnienia a opieką nad osobą niepełnosprawną. Wymaga to wykazania, iż zakres opieki uniemożliwia podejmowanie pracy zarobkowej, nawet w niepełnym wymiarze czasu.