Opiekun osoby niepełnosprawnej, która faktycznie rezygnuje z zatrudnienia w celu sprawowania niezbędnej, codziennej opieki uniemożliwiającej pracę, jest uprawniony do świadczenia pielęgnacyjnego, niezależnie od obecności innych osób zobowiązanych alimentacyjnie, jeśli one nie ubiegają się o to świadczenie.

Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne muszą precyzyjnie określać status wnioskodawcy jako opiekuna faktycznego. Instytucje te są zobowiązane wyjaśnić wszelkie wątpliwości faktyczne i zapewnić dwukrotne badanie meritum sprawy w pełnym zakresie dowodowym.

Organ nie może stosować analogii z przepisów ustawy o pomocy społecznej przy ustalaniu dochodu z gospodarstwa rolnego dla rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, jeśli ustawa przewiduje ustalenie dochodu na podstawie oświadczenia wnioskodawcy.

Okoliczności finansowe i życiowe skarżącej nie uzasadniają zastosowania ulgi w postaci umorzenia opłaty planistycznej. Uchwała WSA utrzymała się, jako zgodna z obowiązującym prawem w kontekście braku przesłanek jurysdykcyjnych wskazujących na "ważny interes zobowiązanego".

Umorzenie przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji postępowania administracyjnego ws. zaległości abonamentowych RTV uznane za prawidłowe ze względu na bezprzedmiotowość sprawy wobec braku zaległości. Skarga H. Z. oddalona na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie jest uzależnione od współuczestnictwa rodzeństwa w opiece nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, jeśli osoba wnioskująca faktycznie rezygnuje z zatrudnienia w celu sprawowania takiej opieki.

NSA oddala skargę kasacyjną, uznając brak przesłanek ważnego interesu zobowiązanego uzasadniającego umorzenie opłaty planistycznej według art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p.

Skarga kasacyjna dotycząca umorzenia opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości została oddalona z uwagi na brak przesłanek "ważnego interesu zobowiązanego", co jest konieczne do zastosowania ulgi w spłacie należności budżetowych.

Odwołanie w sprawie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest niezasadne, gdy wykonywane czynności opiekuńcze nad osobą niepełnosprawną pozwalają ubiegającemu się o świadczenie na podjęcie przynajmniej częściowej aktywności zawodowej.

Umorzenie zaległych składek na ubezpieczenie społeczne jest wyjątkiem zarezerwowanym dla sytuacji nadzwyczajnych; NSA, potwierdzając prawidłowość postępowania ZUS, oddalił skargę kasacyjną, uznając brak przesłanek uzasadniających takie umorzenie.

W przypadku umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. z powodu nieistnienia zaległości, organ nie narusza prawa, z założeniem że przewlekłość nie wpływa na treść rozstrzygnięcia.

W postępowaniu sądowoadministracyjnym umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne wymaga wykazania braku możliwości ich spłaty przez skarżącego. Organ rentowy nie jest obarczony obowiązkiem dowodzenia przesłanek do umorzenia, które winny być wykazane przez wnioskodawcę.

Nabycie świadczenia pielęgnacyjnego w warunkach zatajenia dochodu z zatrudnienia uznaje się za nienależne pobranie świadczenia, skutkujące obowiązkiem jego zwrotu, bez względu na wskazywane trudności językowe beneficjenta.

Samo posiadanie orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności nie wystarcza do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Konieczne jest wykazanie, że zakres opieki uniemożliwia podjęcie jakiejkolwiek pracy zarobkowej przez opiekuna.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2025 r. oddala skargę kasacyjną Rady Powiatu w Żywcu, podtrzymując nieważność uchwały dotyczącej godzin pracy aptek, która nie spełnia wymogów art. 94 Prawa farmaceutycznego w zakresie zapewnienia dostępności aptek w porze nocnej oraz w dni wolne.

Uchwała Rady Miasta Żory dotycząca zasad usytuowania punktów sprzedaży alkoholu i maksymalnej liczby zezwoleń, przy przyjętej minimalnej odległości 30 metrów, nie narusza przepisów prawa i pozostaje zgodna z celami ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Skarga kasacyjna Wojewody Śląskiego została oddalona.

Rada Miejska działając w granicach upoważnienia ustawowego, określiła zasady usytuowania miejsc sprzedaży alkoholu zgodnie z obowiązkiem ustawowym ograniczenia dostępności alkoholu. Przyjęta uchwała, choć lakoniczna, pozostaje zgodna z konstytucyjnymi zasadami legalizmu i samodzielności samorządu, a minimalna odległość 30 m uznana za wystarczającą nie narusza prawa.

Uchwała Sejmiku Województwa Małopolskiego, zastępująca stanowisko "Naczelnej Pielęgniarki" nowym stanowiskiem, naruszała przepisy o działalności leczniczej oraz interes prawny samorządu pielęgniarek, co skutkowało utrzymaniem w mocy wyroku WSA stwierdzającego jej nieważność.

W związku z brakiem istotnego naruszenia prawa, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na wyrok WSA, podtrzymując legalność uchwały Rady Miejskiej dotyczącej maksymalnej liczby zezwoleń na sprzedaż alkoholu.

NSA oddalił skargę ZUS, wskazując na potrzebę pełnego rozpatrzenia okoliczności zdrowotnych przy decyzjach o rentach wyjątkowych, podtrzymując uchylenie decyzji ZUS przez WSA.

Ustalenie, że obecność innych osób zobowiązanych alimentacyjnie nie stanowi negatywnej przesłanki dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. NSA przyjął rozstrzygnięcie WSA jako prawidłowe.

Przyznanie świadczenia rentowego w trybie wyjątku wymaga łącznego spełnienia przesłanek szczególnych okoliczności, braku środków utrzymania, całkowitej niezdolności do pracy oraz niespełnienia warunków ustawowych w sposób niezależny od wnioskującego. Brak spełnienia wszystkich przesłanek wyklucza przyznanie świadczenia nawet w trudnej sytuacji materialnej.

Czynności opiekuńcze nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym, świadczone stale i potrzebne do codziennej egzystencji, mogą uzasadniać rezygnację z zatrudnienia co kwalifikuje do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na wyrok WSA w Warszawie, potwierdzając brak spełnienia przesłanek do przyznania świadczenia w drodze wyjątku na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy emerytalnej. Przyznanie renty nie było uzasadnione z uwagi na brak całkowitej niezdolności do pracy oraz nieznacznego niedopełnienia warunków do uzyskania renty.