Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, w przypadku złożenia wniosku o orzeczenie o niepełnosprawności przed 31 grudnia 2023 r., powstaje zgodnie z przepisami obowiązującymi do tej daty, nawet jeśli orzeczenie wydano później.

NSA uznał skargę kasacyjną za zasadną, uchylił decyzje organów administracyjnych oraz wyrok WSA, podnosząc konieczność uwzględnienia sytuacji rodzinnej, a nie tylko dochodowej skarżącego, przy rozstrzyganiu o umorzeniu należności alimentacyjnych.

Skarga kasacyjna na wyrok WSA w Bydgoszczy została oddalona. Nie wykazano naruszenia prawa materialnego ani istotnych uchybień w procesie decyzyjnym, które miałyby wpływ na wynik postępowania administracyjnego.

Obywatelowi Ukrainy przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na terytorium RP w związku z opieką nad osobą dorosłą, a ograniczenia te nie dotyczą wyłącznie świadczeń dla dzieci, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA.

Świadczenia rodzinne na podstawie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy mogą być przyznawane obywatelom Ukrainy przebywającym w Polsce legalnie, nawet jeśli dotyczą opieki nad osobami dorosłymi, a nie wyłącznie dziećmi.

W braku związku przyczynowo-skutkowego między rezygnacją z pracy a sprawowaną opieką świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje. Obowiązki opiekuńcze muszą faktycznie uniemożliwiać pracę zarobkową.

W przypadku braku wykazania błędnej wykładni przepisów prawa materialnego przez sąd administracyjny niższej instancji, skarga kasacyjna oparta na tej podstawie nie może zostać uwzględniona.

Przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, opisana w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, wymaga oceny rzeczywistej niemożności podjęcia zatrudnienia z uwagi na konieczność stałej opieki nad osobą niepełnosprawną, niezależnie od wcześniejszej aktywności zawodowej wnioskodawcy.

Zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego musi być należycie udokumentowane i zgłoszone odpowiednim organom, co stanowi bezwzględny warunek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego dla rolników, zgodnie z art. 17b ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Rezygnacja z zatrudnienia lub z pracy zarobkowej, jako warunek otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego, obejmuje tylko te formy działalności określone w art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Osobą samotnie wychowującą dziecko w rozumieniu art. 3 pkt 17a u.ś.r jest rodzic, który wychowuje dziecko bez udziału drugiego rodzica, nawet pozostając w nowym związku z inną osobą, niezależnie od posiadania wspólnych dzieci z tym partnerem.

W sytuacji, gdy doręczanie decyzji organu administracyjnego budzi wątpliwości związane z prawidłowością adresu, na który przesyłka została skierowana, ocena prawidłowości doręczenia jest uprzednia wobec rozstrzygania o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania. (NSA, wyrok z dnia 11 grudnia 2025 r., sygn. akt [...])

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że po upływie jednego roku od podjęcia uchwały nie można stwierdzić jej nieważności zgodnie z art. 82 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, jeżeli uchwała nie jest aktem prawa miejscowego.

W sprawie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, negatywna przesłanka jego przyznania w postaci istniejącego prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego uniemożliwia ustalenie daty przyznania świadczenia wcześniejszej niż data jej wyeliminowania poprzez uchylenie. Skarga kasacyjna jako bezzasadna, została oddalona.

Sąd oddalił skargę kasacyjną uznając, że organ administracyjny prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przyznania świadczenia przedemerytalnego. Brak materialnoprawnej podstawy prawnej do przyznania takiego świadczenia uniemożliwiał działanie organu administracyjnego.

Nienależnie pobrane świadczenia wychowawcze podlegają zwrotowi, nawet jeśli beneficjent nie był świadomy ich nienależności. Decyzje o zwrocie można uchylić jedynie w przypadkach szczególnych, po odrębnym postępowaniu.

Art. 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne nie może być podstawą penalizowania reklamy aptek, gdyż ogranicza przepisy unijne dotyczące swobodnego świadczenia usług. NSA uchylił decyzję organów administracyjnych oraz umorzył postępowanie z uwagi na niezgodność z prawem unijnym.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że decyzja Prezesa ZUS odmawiająca renty z tytułu niezdolności do pracy naruszała przepisy postępowania, wskazując na konieczność dokładnego zbadania szczególnych okoliczności pod kątem możliwości uzyskania okresu składkowego, co uzasadniało uchylenie decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził nieważność decyzji Prezesa ZUS o odmowie przyznania świadczenia w drodze wyjątku, uznając, że nie zrealizowano prawnego obowiązku analizy szczególnych okoliczności wpływających na brak aktywności zawodowej ubiegającego się.

Zastosowanie art. 94a ustawy Prawo farmaceutyczne, ograniczającego reklamę aptek, narusza prawo unijne poprzez nieproporcjonalność wobec celów zdrowia publicznego oraz utrudnia swobodny przepływ usług informacyjnych, co uzasadnia uchylenie decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego.

NSA orzekł, że krajowe przepisy, które całkowicie zakazują reklamy aptek i ich działalności, naruszają unijne zasady swobody przedsiębiorczości i świadczenia usług, dlatego decyzje o ukaraniu skarżącej na podstawie art. 94a ustawy Prawo farmaceutyczne zostały uchylone.

Odmowa przyznania świadczenia renty rodzinnej w trybie art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS jest prawidłowa, jeśli brak jest niezależnych, niezawinionych "szczególnych okoliczności" wpływających na niezdolność do pracy zmarłego wnioskodawcy.

Art. 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne, zakazujący reklamy aptek, jest niezgodny z art. 49 i 56 TFUE oraz dyrektywą 2000/31/WE; nałożenie kary za działania prozdrowotne zgodne z celami pożytku publicznego było nieprawidłowe.

Zakaz reklamy aptek określony w art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego, stosowany w decyzjach administracyjnych, narusza zasady prawa unijnego, co uzasadnia uchylenie decyzji na podstawie stwierdzenia jego nieważności, w świetle recentnego wyroku TSUE (C-200/24).