Umowa na wygłoszenie wykładu nie stanowi umowy o dzieło, gdy brakuje precyzyjnego oznaczenia dzieła i jego wynik w postaci twórczego rezultatu. W takim przypadku umowę należy kwalifikować jako umowę o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu, a więc z obowiązkiem podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu.

Działania podjęte w ramach realizacji umowy pomiędzy O. I. R. P. w K. a uczestniczką, mającej na celu wygłoszenie wykładu, nie stanowią umowy o dzieło, lecz umowę o świadczenie usług, co skutkuje podleganiem uczestniczki obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach.

Istnienie innych członków rodziny uprawnionych do świadczeń alimentacyjnych nie wyklucza przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jednostce, która faktycznie pełni opiekę nad osobą potrzebującą, jeżeli spełnia ona przewidziane prawem warunki.

Umowa o wykład dla aplikantów radcowskich zawarta przez OIRP nie stanowi umowy o dzieło, lecz umowę o świadczenie usług, co implikuje obowiązek podlegania ubezpieczeniom zdrowotnym, bowiem brak było wskazań indywidualizujących wykład jako dzieło o samoistnym charakterze.

Umowy o przygotowanie i wygłoszenie wykładów nie stanowią umowy o dzieło, lecz są umowami o świadczenie usług, co uzasadnia objęcie wykładowcy obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego.

Umowa zawarta z osobą przyjmującą zamówienie, której przedmiotem jest wygłoszenie wykładu, stanowi umowę o świadczenie usług, a nie umowę o dzieło, gdyż brak jest określenia weryfikowalnego rezultatu. W związku z tym osoba wykonująca takie usługi podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

Umowa o przygotowanie i wygłoszenie wykładów dla aplikantów radcowskich, zawarta pomiędzy skarżącą a uczestnikiem, stanowi umowę o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu, skutkującą obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego.

Organizacja społeczna nie wykazała wystarczającego związku symbolicznego celów statutowych z żądaniem wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Interes społeczny nie znalazł uzasadnienia w kontekście przepisów art. 31 § 1 k.p.a.

Zakaz pełnienia funkcji kierowniczych w jednostkach organizacyjnych ochrony zdrowia stanowi ograniczenie wykonywania zawodu lekarza, które należy ujawniać w rejestrze prowadzonym przez Okręgową Radę Lekarską.

Uchwała Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej o powołaniu komisji w celu wydania opinii o przygotowaniu zawodowym lekarza jest zgodna z przepisami ustawy o zawodach lekarza i nie narusza zasady domniemania niewinności; wyrok WSA utrzymujący powyższą uchwałę w mocy jest prawidłowy.

Osoba pobierająca emeryturę nie ma prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, jeżeli nie dokona wyboru świadczenia, rezygnując z pobieranego świadczenia emerytalnego. Przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy o świadczeniach rodzinnych wskazuje na negatywne przesłanki przyznania tego świadczenia.

Przesłanka niepodjęcia lub rezygnacji z zatrudnienia w celu sprawowania opieki w ramach art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. wymaga bezpośredniego związku z niepełnosprawnością opiekowanej osoby, w sposób uniemożliwiający pracę zarobkową.

W razie sprawowania naprzemiennej opieki nad dzieckiem zgodnie z porozumieniem rodziców, świadczenie wychowawcze może być przyznane w pełnej kwocie jednemu z rodziców, jeśli wspólna decyzja rodziców potwierdza zgodność z celem świadczenia.

Umorzenie należności składkowych na ubezpieczenia społeczne, jako środek wyjątkowy, wymaga wykazania przez zobowiązanego istnienia przesłanek nieściągalności lub wyjątkowych sytuacji życiowych. Ich brak usprawiedliwia odmowę umorzenia, zgodnie z zasadami uznania administracyjnego.

Art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego obowiązuje wyłącznie w kontekście inspekcji i kontroli. Organ administracji nie może szeroko interpretować tego przepisu w kierunku nałożenia kary pieniężnej poza tymi kontekstami, tj. w postępowaniach dotyczących progów antykoncentracyjnych.

Opieka nad osobą niepełnosprawną, aby uprawniać do świadczenia pielęgnacyjnego, musi rzeczywiście wykluczać możliwość podjęcia zatrudnienia; brak wykazania związku przyczynowego między biernością zawodową a opieką uniemożliwia przyznanie świadczenia.

Skarga kasacyjna dotycząca odmowy umorzenia składek na ubezpieczenia społeczne nie spełnia wymogów formalnych i zostaje oddalona; NSA podtrzymuje decyzję o odmowie umorzenia dokonując wiążącej interpretacji wymogów proceduralnych skargi.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje w przypadku posiadania przez wnioskodawcę uprawnienia do zasiłku stałego oraz prowadzenia działalności gospodarczej; brak związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a opieką stanowi dodatkową podstawę odmowy.

Wykładnia art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, dokonywana przez pryzmat celu świadczenia oraz dobra dziecka, wyklucza automatyzm w dzieleniu kwoty wsparcia na połowę w przypadku opieki naprzemiennej, jeżeli tylko jeden z małżonków złożył wniosek, a wypłata pełnej kwoty świadczenia jednemu z rodziców nastąpiła za ich zgodnym porozumieniem i służyła niezakłóconemu zaspokajaniu

Przesłanką przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest związek przyczynowo-skutkowy między rezygnacją z zatrudnienia a stałą opieką nad osobą niepełnosprawną, która uniemożliwia podjęcie pracy. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że taka opieka wymaga stałej dyspozycyjności i może wykluczać możliwość zarobkowania.

Brak czasowej korelacji między powstaniem niepełnosprawności a zaprzestaniem pracy nie wyklucza uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, jeżeli zakres opieki uniemożliwia aktywność zawodową.

Art. 127b ust. 1a w zw. z art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego nie uprawnia organów farmaceutycznych do nakładania kar pieniężnych za nieprzekazanie dokumentów w postępowaniu niekontrolnym, co skutkuje uchyleniem nałożonej kary.

Art. 37at ust. 8 ustawy Prawo farmaceutyczne nie stanowi podstawy do zobowiązania przedsiębiorcy do przekazania dokumentów poza kontekstem inspekcji lub kontroli, a sankcje na tej podstawie są bezzasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną ZUS, oddalił ją z uwagi na brak przesłanek do jej uwzględnienia, uznając poprawność wyroku WSA w Krakowie co do uwzględnienia wiążących wytycznych prawnych oraz konieczności zastosowania definicji małego przedsiębiorstwa zgodnie z prawem unijnym.