Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż zgłoszenie transportu do systemu SENT nie było omyłkowe; A. GmbH jest zobowiązana do spełnienia wymagań ustawy SENT, w tym przekazywania danych geolokalizacyjnych i stawienia się do kontroli.

Nie można zastosować zwolnienia z obowiązku zwrotu nienależnie przyznanych płatności w przypadku, gdy beneficjent miał możliwość wykrycia błędu organu przy zachowaniu należytej staranności, a płatność uzyskano na podstawie niezasadnej deklaracji.

Obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności spoczywa na beneficjencie, jeśli błąd administracyjnego przyznania płatności mógł zostać wykryty w okolicznościach zwykłej staranności, niezależnie od błędu organu administracyjnego. Skarga kasacyjna nie została uwzględniona.

Zgłoszenie wzoru przemysłowego może objąć odmiany wytworu jedynie w przypadku posiadania przez nie wspólnych cech istotnych. Pojęcie "wspólne cechy istotne" nie obejmuje koncepcji, jak dwubarwność, bez konkretnych cech wspólnych.

Na przewoźniku ciąży obowiązek przekazywania danych geolokalizacyjnych oraz stawienia się do kontroli w przypadku zgłoszenia towaru jako odpadu do systemu SENT; niedochowanie tych obowiązków skutkuje sankcjami pieniężnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zgłoszenie przewozu odpadów do systemu SENT wiąże przewoźnika obowiązkiem przedstawienia środka transportu do kontroli. Niewykonanie tego obowiązku skutkuje nałożeniem obiektywnej kary pieniężnej, której zasadność nie jest zależna od intencji lub błędów zgłaszającego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał decyzje organów skarbowych za zgodne z prawem, stwierdzając, że przewożenie towaru jako odpadu nakłada obowiązki wynikające z ustawy SENT. Skarga kasacyjna Spółki nie udowodniła naruszeń prawa istotnych dla zmiany wyroku WSA.

Zgłoszenie przewozu towarów jako odpady w systemie SENT rodzi obowiązki przedstawienia środka transportu oraz przekazywania danych geolokalizacyjnych, których naruszenie skutkuje zasadnym nałożeniem kar pieniężnych, bez uwzględnienia subiektywnego zawinienia.

Na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddala się skargę kasacyjną, uznając, że nałożone kary za naruszenia ustawy SENT są zgodne z prawem i nieproporcjonalność sankcji nie jest dowiedziona.

Zgłoszenie transportu do systemu SENT, którego przedmiot należy uznać za odpad, obliguje przewoźnika do realizacji wymogów monitoringu, co obejmuje m.in. przekazywanie danych geolokalizacyjnych oraz stawienie się w wyznaczonym miejscu i czasie do kontroli. Niewypełnienie tych obowiązków skutkuje nałożeniem administracyjnej kary pieniężnej.

NSA utrzymuje, iż decyzja UKE ustalająca kwotę udziału C. S.A. w pokryciu dopłaty do kosztów usługi powszechnej była zgodna z prawem. Brak przedawnienia oraz prawomocność decyzji wskaźnikowej wykluczają zasadność zarzutów skargi.

Wymagalność roszczenia konsumenta o zwrot świadczeń spełnionych w wykonaniu nieważnej umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej (z uwagi na abuzywność klauzul kursowych) nie jest uzależniona od złożenia sformalizowanego oświadczenia przed sądem o braku woli kontynuacji umowy; wystąpienie przez konsumenta z przedsądowym żądaniem restytucyjnym stanowi dorozumianą odmowę potwierdzenia klauzul abuzywnych

Skarga kasacyjna została oddalona jako nieuzasadniona, gdyż skarżąca nie wykazała naruszenia przepisów prawa przez WSA czy organ. Sporny wzór przemysłowy spełniał przesłanki nowości w chwili zgłoszenia i brak było podstaw prawnych do unieważnienia prawa z jego rejestracji.

Na tle ustawy o systemie monitorowania przewozu towarów, zgłoszenie towaru jako odpadu w systemie SENT zobowiązuje przewoźnika do spełnienia związanych z tym obowiązków, a ich naruszenie skutkuje nałożeniem sankcji administracyjnych niezależnie od sytuacji gospodarczej przewoźnika.

Niezasadne jest uznanie zgłoszenia transportu odpadów w systemie SENT za omyłkowe, a brak aktualnych danych geolokalizacyjnych przewożonego towaru skutkuje administracyjną odpowiedzialnością przewoźnika, niezależnie od przesłanek zawinienia.

Orzeczenie decyzji administracyjnej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, bez sprecyzowania czasu jej obowiązywania w rozstrzygnięciu, stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, uzasadniające stwierdzenie jej nieważności (art. 182 § 2 k.k.w.).

Zatwierdzenie projektu czasowej organizacji ruchu drogowego w związku z remontem drogi jest zgodne z przepisami prawa, jeśli uwzględnia charakterystykę drogi oraz potrzeby społeczności lokalnej, a kontrola sądu administracyjnego nie wykazała ich niewłaściwego zastosowania.

Przewoźnik ponosi odpowiedzialność za naruszenia prawa związane z manipulacją tachografu, które skutkują nieprawidłowym rejestrowaniem czasu pracy kierowcy oraz naruszeniem warunków przewozu drogowego; nałożone kary są zgodne z przepisami ustawy o transporcie drogowym.

Pojedyncze zabezpieczenie przewożonych towarów niebezpiecznych poprzez mocowanie pasami spinającymi na zasadzie "sznurowadła" bez solidnego unieruchomienia ich w pojeździe stanowi niewystarczający środek zapobiegający przemieszczaniu się ładunku w rozumieniu umowy ADR i uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.