Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną organu za zasadną, uchylając wyrok WSA i oddalając skargę T.Z. na ustalenie nienależnie pobranych płatności ekologicznych. Uchylono zobowiązanie zwrotu, podkreślając znaczenie prawidłowego postępowania dowodowego oraz potwierdzenia naruszenia norm prawnych.

Dla przyznania płatności rolno-środowiskowych do gruntów ZWRSP konieczne jest posiadanie tytułu prawnego do tych gruntów, zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy PROW, co jest zgodne z prawem unijnym i krajowym.

Odwołanie się do kwestii braku winy w przypadku uchybienia terminu musi być w rzeczywisty sposób uprawdopodobnione przez stronę, a okoliczności związane z pandemią, bez wykazania bezpośredniego ich wpływu, nie stanowią podstawy do przywrócenia terminu (art. 58 § 1 k.p.a.).

NSA podtrzymuje zasadność wymogu posiadania tytułu prawnego do działki z ZWRSP jako warunku płatności bezpośrednich, zgodnie z prawem krajowym i unijnym, odrzucając zarzuty niezgodności z zasadą proporcjonalności i równości (art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach).

Art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, wymagający tytułu prawnego do działek z Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, nie narusza Konstytucji RP ani prawa UE, a wymóg ten jest zgodny z zasadą proporcjonalności.

Dla uzyskania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych do gruntów Skarbu Państwa konieczne jest posiadanie tytułu prawnego do tych gruntów, co nie narusza przepisów prawa unijnego ani Konstytucji RP.

Art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach nie narusza konstytucyjnych ani unijnych zasad prawnych, wymagając od rolników legitymowania się tytułem prawnym do działek z ZWRSP jako przesłanką do przyznania płatności bezpośrednich.

Przepisy Działu IVa k.p.a. dotyczące administracyjnych kar pieniężnych mają zastosowanie przy nakładaniu kar na mocy ustawy o grach hazardowych. Organy administracyjne są zobowiązane uwzględniać przesłanki odstąpienia od kary, określone w art. 189f k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jednokrotne wprowadzenie błędnych danych do systemu e-Toll nie uzasadnia wielokrotnego nakładania kar pieniężnych za to samo uchybienie. Uchylenie wyroku i decyzji administracyjnych wobec nierzetelności postępowania dowodowego oraz błędnej ich oceny przez organ i sąd pierwszej instancji.

Przewoźnik, wykonując przewóz drogowy odpadów, jest zobowiązany upewnić się, że posiada wszystkie wymagane dokumenty, w tym prawidłowo wypełniony dokument Annex VII, niezależnie od odpowiedzialności organizatora transportu za jego przygotowanie.

Dla skutecznego obciążenia posiadacza zależnego lokalu karą na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h., konieczne jest dokładne ustalenie, kto faktycznie włada lokalem; formalny podnajem nie wyłącza automatycznie odpowiedzialności posiadacza.

Pojęcie "oddziału urzędu celno-skarbowego", zgodnie z art. 12a ust. 3 ustawy SENT, należy rozumieć funkcjonalnie, w ramach terytorialnego zasięgu organu celno-skarbowego. Brak przedstawienia środka transportu do kontroli w wyznaczonym miejscu uprawnia do nałożenia kary pieniężnej, chyba że zachodzą wyjątkowe przesłanki interesu publicznego.

Na przewoźnika, który naruszył przepisy ustawy SENT, może zostać nałożona kara pieniężna, której zmniejszenie w ramach interesu publicznego nie jest konieczne, jeżeli kara pozostaje proporcjonalna do popełnionego naruszenia.