Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że nieruchomość zabudowaną na cele mieszkaniowe w rozumieniu ustawy przekształceniowej z 2018 r., obejmuje również grunty niezabudowane, pełniące funkcję infrastruktury niezbędnej dla prawidłowego i racjonalnego korzystania z sąsiednich budynków mieszkalnych.

Bezczynność Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej w rozpatrzeniu zażalenia G. K. stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniające przyznanie skarżącej sumy pieniężnej i zwrot kosztów postępowania.

Do przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wymagane jest posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości z Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa na dzień 31 maja roku złożenia wniosku. Bez tego tytułu wnioskodawcy nie przysługuje wsparcie finansowe.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał decyzję o nałożeniu na E. Sp. z o.o. kary pieniężnej, uznając brak podstaw do odstąpienia od tej sankcji w świetle przepisów ustawy SENT i obowiązków przewoźnika dotyczących geolokalizacji.

W sytuacji stwierdzenia niezgodności danych w systemie SENT z rzeczywistością, nałożenie kary pieniężnej jest uzasadnione na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT, przy braku przesłanek do odstąpienia od kary. Interes publiczny nie stanowi tu podstawy do rezygnacji z sankcji.

Właściciel działki rolnej będącej w składzie Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa musi legitymować się tytułem prawnym do gruntu na dzień 31 maja danego roku, aby uzyskać płatności bezpośrednie. Bezumowne korzystanie z gruntu państwowego nie spełnia wymogów art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach.

Zastosowanie art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie obejmuje postępowań dotyczących nałożenia kar pieniężnych za naruszenia ustawy SENT, gdyż ustawa ta zawiera własne regulacje dotyczące przedawnienia oraz procedur kontrolnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za zasadne nałożenie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków wynikających z ustawy SENT, potwierdzając, że przedstawienie nieprawidłowych danych w zgłoszeniach SENT nie uprawnia do miarkowania kary ani jej uchylenia.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak dowodów na istnienie stosunków osobistych wyłączających bezstronność członków komisji egzaminacyjnej wobec zdających, co uniemożliwia wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną W. J., podtrzymując decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu na przedsiębiorcę kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportowych, uznając, że nie spełniono przesłanek wyłączających odpowiedzialność z art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.