Nieobiektywizowane kryteria oceny prac egzaminacyjnych w ramach egzaminu adwokackiego, w świetle art. 78d i 78e u.p.a., mogą skutkować rewizją rozstrzygnięć przez sąd administracyjny z uwagi na naruszenie zasad proceduralnych oraz wymagają wiarygodnej podstawy dla oceny negatywnej.

Skarga kasacyjna została oddalona, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w sprawie nie doszło do naruszeń prawa procesowego ani materialnego skutkujących nieważnością postępowania ani wpływających na ocenę egzaminu M. S. Ocena komisji egzaminacyjnej była prawidłowa.

Skarga kasacyjna K.W. została oddalona jako nieoparta na usprawiedliwionych podstawach, a wyrok WSA podtrzymujący decyzję Komisji Egzaminacyjnej II stopnia uznany za zgodny z prawem, w szczególności z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz normami ustawy - Prawo o adwokaturze.

Minister Sprawiedliwości jest zobowiązany do odwołania notariusza po ukończeniu 70 roku życia, jednak regulacja ta musi być zbadana pod kątem zgodności z unijnymi zasadami równego traktowania i proporcjonalności względem celów polityki zatrudnienia.

Naruszenie przez organ administracyjny art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. poprzez zarejestrowanie pojazdu bez homologacji nie ma charakteru rażącego, o ile nie wywołuje nieodwracalnych skutków prawnych, co wymaga oceny organu odwoławczego (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za oczywiste naruszenie prawa przez Starostę, lecz zaznaczył konieczność ustalenia, czy naruszenie to miało rażący charakter na etapie ponownego rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż rejestracja pojazdu bez wymaganej homologacji stanowi rażące naruszenie prawa, kiedy zachodzą ku temu wszystkie niezbędne przesłanki. Sąd podtrzymał decyzję WSA o uchyleniu decyzji rejestracyjnej wobec braku legalnego dopuszczenia pojazdu do ruchu, zgodnie z przepisami krajowymi i unijnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym przez Starostę Wałeckiego było oczywiste, lecz nie rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co wyklucza stwierdzenie nieważności decyzji.

Brak dochowania obowiązku utrzymania stałej powierzchni zalesienia skutkuje odmową przyznania premii pielęgnacyjnej i zalesieniowej, a niedochowanie terminu zgłoszenia siły wyższej wyklucza wyłączenie odpowiedzialności beneficjenta.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o rażącej bezczynności Przewodniczącego KRRiT w rozpoznaniu wniosku o wszczęcie postępowania, uznając, że wymagane było formalne rozstrzygnięcie zgodnie z art. 31 § 2 kpa; oddala skargę kasacyjną.

Bezczynność organu administracji publicznej w rozpoznaniu żądania organizacji społecznej, wymagająca wydania formalnego rozstrzygnięcia, stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniające zastosowanie sankcji finansowych.

Postępowanie administracyjne, którego wszczęcie wynika z żądania organizacji społecznej, musi być zakończone formalnym postanowieniem. Bezczynność w tym zakresie, szczególnie rażąca, podlega ocenie sądu administracyjnego, co uzasadnia nałożenie sankcji na organ.

W przypadku bezczynności organu administracji publicznej w rozpatrzeniu wniosku organizacji społecznej, sądy administracyjne są uprawnione do uznania takiej bezczynności za rażące naruszenie prawa oraz nałożenia grzywny, gdy naruszenie to skutkuje niezałatwieniem sprawy w terminach ustawowych.