Sąd I instancji błędnie uznał, że szczegółowa kontrola drogowa w stacji pojazdów narusza art. 129fb p.r.d.; aplikacja tej normy nie wyklucza stacji diagnostycznych jako miejsc kontroli, co uzasadnia uchylenie wyroku WSA i ponowne rozpoznanie sprawy.

Skarga kasacyjna E. GmbH w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy jest bezzasadna, ponieważ nie wykazano rzeczywistego używania wcześniejszego znaku, a zarzuty proceduralne są nieuzasadnione; decyzja Urzędu Patentowego pozostaje w mocy.

Przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym wymogów konstrukcyjnych kreuje odpowiedzialność za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Brak licencji i wymaganych dokumentów uprawnia do nałożenia kary pieniężnej.

Stacja kontroli pojazdów spełniająca techniczne wymagania może być uznana za wyznaczony punkt przeprowadzania szczegółowej drogowej kontroli technicznej pojazdu, zgodnie z zasadami określonymi przez dyrektywę 2014/47/UE. Przeprowadzenie takiej kontroli na stacji jest zgodne z prawem, jeśli nadzoruje ją uprawniony inspektor.

Skarga kasacyjna od wyroku WSA nie znajduje uzasadnienia prawnego i zostaje oddalona, gdyż zarzuty nie zostały dostatecznie skonkretyzowane, a decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za manipulacje tachografem była zasadna.

Na przedsiębiorcy wykonującym przewóz drogowy spoczywa obiektywna odpowiedzialność za przestrzeganie obowiązków i warunków przewozu, brak wpływu na naruszenie musi wynikać z okoliczności nadzwyczajnych. Kontrola nad dokumentacją leży po stronie przedsiębiorcy, mimo zlecania czynności podmiotom zewnętrznym.

Skarga kasacyjna A. Sp. z o.o. w sprawie kary za naruszenia czasu pracy kierowców oddalona. Ustalono zgodność decyzji GITD z prawem - prawidłowa organizacja pracy kierowców nie została zapewniona przez spółkę.

Naczelny Sąd Administracyjny, odrzucając skargę kasacyjną M.W., potwierdził, że przewóz osoby pojazdem niespełniającym wymogów konstrukcyjnych stanowi naruszenie przepisów o przewozie okazjonalnym, uzasadniając nałożenie kary administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż brak pouczenia przez Urząd Patentowy RP o możliwości nabycia wtórnej zdolności odróżniającej przez znak towarowy stanowi naruszenie procedury, skutkujące uchyleniem decyzji odmownej oraz wyroku sądu administracyjnego.

Wykonywanie przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia przez przewoźnika skutkuje nałożeniem kary pieniężnej, której miarkowanie na podstawie k.p.a. nie jest możliwe, gdy kwestię tę reguluje odrębna ustawa szczególna.

W razie stwierdzenia wielokrotnych poważnych naruszeń przepisów transportowych (BPN), organ ma podstawę prawna do uznania utraty dobrej reputacji przewoźnika drogowego. Przedsiębiorstwo powinno wykazać inicjatywę w eliminacji zagrożeń i zapewnieniu zgodności z normami prawnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając stanowisko WSA, że wydanie decyzji o rejestracji pojazdu bez wymaganej homologacji stanowiło oczywiste naruszenie prawa, lecz nie było ono rażące. Obowiązywał bezwzględny wymóg posiadania dokumentu homologacji w momencie rejestracji pojazdu.

Nieobiektywizowane kryteria oceny prac egzaminacyjnych w ramach egzaminu adwokackiego, w świetle art. 78d i 78e u.p.a., mogą skutkować rewizją rozstrzygnięć przez sąd administracyjny z uwagi na naruszenie zasad proceduralnych oraz wymagają wiarygodnej podstawy dla oceny negatywnej.

Skarga kasacyjna została oddalona, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w sprawie nie doszło do naruszeń prawa procesowego ani materialnego skutkujących nieważnością postępowania ani wpływających na ocenę egzaminu M. S. Ocena komisji egzaminacyjnej była prawidłowa.