Osoba może być uznana za urządzającą gry hazardowe w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. nawet bez formalnego posiadania lokalu czy maszyn do gry, jeżeli prowadzi działania umożliwiające funkcjonowanie gier hazardowych i czerpie z tego korzyści, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za brak koncesji.

Zachowanie kierowcy polegające na niewłożeniu karty do tachografu stanowi naruszenie zasad użytkowania tachografu, a za stwierdzone skrócenie dziennego odpoczynku wymierza się jednolitą karę za dane naruszenie.

W postępowaniu odwoławczym dotyczącym oceny wyników egzaminu adwokackiego, organ odwoławczy ma obowiązek oceny zgodności postępowania egzaminacyjnego z przepisami, a nie pełnienia funkcji kolejnej komisji egzaminacyjnej. Ocena wymogów formalnych i poprawności zastosowania przepisów jest kluczowa i może uzasadniać wystawienie oceny niedostatecznej.

Przewoźnik drogowy, który wykonuje przewóz w okresie obowiązywania zakazów ruchu, ponosi odpowiedzialność administracyjną, o ile nie wykaże, że sytuacja była wynikiem okoliczności nadzwyczajnych. Odpowiedzialność za przewoźnika wyłącza tylko ścisła kwalifikacja wyjątków określonych ustawą.

Negatywny wynik egzaminu adwokackiego może zostać podtrzymany, jeżeli ocena pracy egzaminacyjnej - zgodna z kryteriami art. 78e ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze - wykazuje istotne uchybienia merytoryczne i formalne, a zarzuty proceduralne skarżącego nie znajdują uzasadnienia.

Skarga kasacyjna U. w P. na wyrok WSA w Białymstoku w sprawie kary pieniężnej na podstawie ustawy o SENT podlega oddaleniu. Zarzuty kasacyjne nie wykazały naruszenia przepisów prawa materialnego, a ustalony stan faktyczny nie daje podstaw do uchylenia decyzji o nałożeniu kary.

Adresatem decyzji o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej w postępowaniu wszczętym po ogłoszeniu upadłości przedsiębiorcy jest nie syndyk masy upadłości, tylko upadły przedsiębiorca, ponieważ syndyk - w rozumieniu art. 144 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 498 ze zm.) w zw. z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

Postanowienie umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej, przyznające bankowi uprawnienie do jednostronnego przeliczenia wypłaconej kwoty kredytu na walutę indeksacji według kursu kupna swobodnie ustalanego przez bank, stanowi niedozwolone postanowienie umowne w rozumieniu art. 385¹ § 1 k.c., niezależnie od tego, czy kurs stosowany przez bank był zbliżony do kursu rynkowego. Postanowienia określające

Wydanie decyzji administracyjnej bez uprzedniego wszczęcia postępowania administracyjnego oraz doręczenia zawiadomienia o jego wszczęciu właściwej stronie postępowania stanowi rażące naruszenie prawa zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., uzasadniające stwierdzenie nieważności takiej decyzji ostatecznej.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA oraz decyzję organu odwoławczego z powodu rażącego naruszenia prawa procesowego, tj. rozpatrzenia odwołania po upływie ustawowego terminu, co skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji GITD.

Wydana przez Naczelny Sąd Administracyjny decyzja podtrzymuje wcześniejszy wyrok stwierdzający nieważność decyzji administracyjnej z powodu rażącego naruszenia prawa, związane z brakiem stosownego upoważnienia do jej wydania oraz niedostatecznym wyjaśnieniem okoliczności faktycznych dotyczących oznakowania drogi.

Zarządzający transportem odpowiada za wyposażenie kierowców w wymagane dokumenty, niezależnie od podstawy zatrudnienia. Brak spełnienia tego obowiązku usprawiedliwia nałożenie kary pieniężnej zgodnie z ustawą o transporcie drogowym.

W przypadku decyzji administracyjnych dotyczących zwrotu bonifikaty w związku z przekształceniem prawa użytkowania wieczystego, przepisy nowej ustawy obejmują sprawy wszczęte przed jej wejściem w życie, pod warunkiem że nie były zakończone decyzją ostateczną, a zobowiązanie do zwrotu bonifikaty jest zgodne z konstytucyjnymi zasadami praworządności i ochrony własności.

Okresowe ograniczenia ruchu pojazdów o dmc powyżej 12 ton, wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, obowiązują także w przypadku zakończenia przewozu drogowego na terenie Polski, wykluczając dalsze wyłączenia przewozu po dostarczeniu ładunku do odbiorcy w kraju.

Skarga kasacyjna skarżącej D.M. od wyroku WSA dot. kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego jest bezzasadna; przewóz miał charakter okazjonalny, wymagający licencji. NSA podtrzymuje decyzję WSA i organów administracyjnych.

Osoba zarządzająca transportem jest odpowiedzialna za wyposażenie kierowcy w wypis z licencji wymaganej do przewozu drogowego, niezależnie od formy prawnej zatrudnienia kierowcy.