Skarga kasacyjna D.Z. została oddalona z uwagi na brak zasługujących na uwzględnienie zarzutów oraz niedowiedzenie faktycznego prowadzenia działalności rolniczej przez skarżącego. Decyzja o wznowieniu postępowania w przedmiocie przyznania płatności ONW została uznana za prawidłową.

Unieważnienie egzaminu państwowego na prawo jazdy jest zasadne, gdy nieprawidłowości proceduralne mają istotny wpływ na wynik, a decyzje organów administracyjnych podtrzymujące takie unieważnienie, jako zgodne z przepisami ustawy o kierujących pojazdami, zasługują na akceptację.

Zakwestionowanie przeniesienia własności pojazdu i wykazanie, że faktura była wystawiona przez osobę nieumocowaną, stanowi podstawę do wznowienia postępowania rejestracyjnego. Organ administracyjny zobowiązany jest do odmowy rejestracji, gdy stan faktyczny posiadanych dowodów budzi wątpliwości co do prawa własności pojazdu.

Dopuszczalne jest nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym na podstawie wyników wstępnej kontroli technicznej, która na podstawie rozporządzenia MSWiA z 2019 r. wykazała usterkę hamulcową o niebezpiecznym charakterze.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził legalność kary pieniężnej za naruszenie przepisów o przewozie drogowym, uznając, że pojazd nie spełniał wymogów przewozu okazjonalnego. Oddalając skargę kasacyjną, sąd podkreślił prawidłowość wyroku WSA i decyzji inspekcji transportu.

Klasyfikacja taryfowa obuwia męskiego o cholewkach zakrywających kostkę wymaga interpretacji znaczenia "łydka" w kontekście potocznym, anatomicznym i branżowym, zgodnie z Nomenklaturą Scaloną i przepisami UE.

Opłaty licencyjne, które są warunkiem sprzedaży importowanych towarów, zgodnie z art. 71 ust. 1 lit. c UKC, muszą być wliczone do wartości celnej, nawet jeśli są ponoszone pośrednio. Interpretacja niezgodna z literalnym brzmieniem przepisu jest niezasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie ustawy o transporcie drogowym jest zgodna z prawem; oddala skargę kasacyjną C. Sp. z o.o. oraz potwierdza poprawność stosowania przepisów bez potrzeby notyfikacji w UE.

Opłaty licencyjne uiszczane pośrednio za sprzedawane towary muszą być doliczane do ich wartości celnej, jeśli są warunkiem sprzedaży, zgodnie z art. 71 ust. 1 lit. c UKC. Importer nie może pomijać tych opłat, chcąc zaniżyć wartość celną. NSA uznał, że takie działania stanowią obejście przepisów.

Opłaty licencyjne z tytułu sublicencji mogą stanowić integralną część wartości celnej towarów, jeśli sprzedaż importowanych towarów bezpośrednio lub pośrednio jest uzależniona od ich uiszczenia, co potwierdza ich włączenie zgodnie z art. 71 ust. 1 lit. c UKC.

Klasyfikacja taryfowa obuwia wymaga uwzględnienia specyfiki językowej oraz branżowej, a nie opiera się wyłącznie na potocznym rozumieniu terminologii związanej z cechami towarów.

Członek zarządu spółki jest odpowiedzialny za jej zaległości podatkowe tylko wtedy, gdy wykaże się, że w okresie pełnienia funkcji istniały przesłanki zgłoszenia upadłości spółki, a przesłanki takie nie zostały wykazane w postępowaniu administracyjnym.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA oraz decyzje organów celnych z powodu błędnej wykładni pojęcia "łydka" w kontekście klasyfikacji taryfowej, podkreślając konieczność uwzględnienia znaczenia branżowego oraz wieloźródłowych definicji słownikowych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że dla prawidłowej klasyfikacji taryfowej obuwia konieczna jest dogłębna analiza i wykładnia pojęcia "łydka", z uwzględnieniem potocznego i branżowego rozumienia, co jest niezbędne do przyjęcia właściwego kodu CN, w kontekście przepisów prawa materialnego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A. Sp. z o.o., potwierdzając prawidłowość wznowienia postępowania rejestracyjnego pojazdu oraz uchylenie decyzji rejestracyjnej z powodu nieprawidłowości faktury VAT, jako wystawionej przez osobę nieuprawnioną.

Przedsiębiorca wykonujący przewóz okazjonalny samochodem osobowym nie spełniającym kryteriów konstrukcyjnych dla pojazdów przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d. podlega sankcji nałożonej zgodnie z u.t.d., jeżeli przewóz ten nie spełnia warunków wymienionych w art. 18 ust. 4b u.t.d.

Zarządzający transportem ponosi administracyjną odpowiedzialność za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, niezależnie od umów cywilnoprawnych z przewoźnikiem.

Spółdzielnia W. nie posiada legitymacji materialnej do żądania stwierdzenia nieważności decyzji o ustanowieniu użytkowania wieczystego, brak dowodów interesu prawnego wyklucza uznanie za stronę postępowania.

Klauzule przeliczeniowe stanowią niedozwolone postanowienia umowne, skutkując nieważnością umowy kredytowej, gdyż kształtują główne świadczenia stron bez odpowiedniej przejrzystości i naruszają interesy konsumenta.

Do uzyskania statusu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji konieczne jest wykazanie interesu prawnego, nie zaś interesu faktycznego. Brak legitymacji materialnej skutkuje odmową rozpatrzenia skargi kasacyjnej.

Utrata zaufania do funkcjonariusza, wynikająca z poświadczenia nieprawdy w oświadczeniu, uzasadnia jego zwolnienie z pełnienia obowiązków służbowych w Służbie Celno-Skarbowej na podstawie art. 180 ust. 1 pkt 8 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej.

Grunty po likwidacji linii kolejowej, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, mogą być opodatkowane jako związane z działalnością gospodarczą, jeśli w danym okresie nie wykazano trwałego oderwania od takich celów, mimo braku ich wykorzystania do przewozów kolejowych.

Sąd utrzymuje zasadność nałożenia kary za naruszenie przepisów transportowych poprzez wykonywanie przewozu okazjonalnego bez spełnienia niezbędnych warunków. Przewóz okazjonalny wymaga stosownego zezwolenia i spełnienia określonych rygorów prawnych, nawet gdy firma posiada licencję na transport drogowy osób.

Rolnik ubiegający się o płatności rolno-środowiskowo-klimatyczne musi wykazać faktyczne posiadanie gruntu. Organ administracyjny nie ma obowiązku generowania dowodów na poparcie stwierdzeń strony, a wykazanie przesłanek uprawniających do płatności należy do wnioskodawcy.