Automaty do gier użytkowane przez T. Sp. z o.o. spełniają warunki ustawowe gier hazardowych; kary nałożone za brak koncesji są zgodne z prawem, a materiały dowodowe wystarczają do ich uzasadnienia.

Grający na automatach o elementach losowości bez wymaganej koncesji podlega karze pieniężnej zgodnie z art. 89 u.g.h. Ocenę losowego charakteru gry ustala się na podstawie dowodów urzędowych, a nie prywatnych. Użycie środków dowodowych niezgodnych z przepisami nie wpływa na wynik sprawy.

Decyzje organów administracyjnych dotyczące wygaśnięcia stosunku służbowego muszą opierać się na pełnej i wiarygodnej analizie materiału dowodowego, z uwzględnieniem kwalifikacji, przebiegu służby i dotychczasowego miejsca zamieszkania funkcjonariusza. Organy administracji publicznej winny dochować należytej staranności w gromadzeniu i ocenie dowodów, a wybiórcze ich traktowanie narusza zasady praworządności

Do przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wymagane jest posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości z Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa na dzień 31 maja roku złożenia wniosku. Bez tego tytułu wnioskodawcy nie przysługuje wsparcie finansowe.

Bezczynność Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej w rozpatrzeniu zażalenia G. K. stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniające przyznanie skarżącej sumy pieniężnej i zwrot kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że nieruchomość zabudowaną na cele mieszkaniowe w rozumieniu ustawy przekształceniowej z 2018 r., obejmuje również grunty niezabudowane, pełniące funkcję infrastruktury niezbędnej dla prawidłowego i racjonalnego korzystania z sąsiednich budynków mieszkalnych.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał decyzję o nałożeniu na E. Sp. z o.o. kary pieniężnej, uznając brak podstaw do odstąpienia od tej sankcji w świetle przepisów ustawy SENT i obowiązków przewoźnika dotyczących geolokalizacji.

W sytuacji stwierdzenia niezgodności danych w systemie SENT z rzeczywistością, nałożenie kary pieniężnej jest uzasadnione na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT, przy braku przesłanek do odstąpienia od kary. Interes publiczny nie stanowi tu podstawy do rezygnacji z sankcji.

Właściciel działki rolnej będącej w składzie Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa musi legitymować się tytułem prawnym do gruntu na dzień 31 maja danego roku, aby uzyskać płatności bezpośrednie. Bezumowne korzystanie z gruntu państwowego nie spełnia wymogów art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach.

Zastosowanie art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie obejmuje postępowań dotyczących nałożenia kar pieniężnych za naruszenia ustawy SENT, gdyż ustawa ta zawiera własne regulacje dotyczące przedawnienia oraz procedur kontrolnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za zasadne nałożenie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków wynikających z ustawy SENT, potwierdzając, że przedstawienie nieprawidłowych danych w zgłoszeniach SENT nie uprawnia do miarkowania kary ani jej uchylenia.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną M.P., potwierdzając, że działalność skarżącego nosiła cechy prowadzenia transportu drogowego wymagającego spełnienia ustawowych wymogów dotyczących badań lekarskich i psychologicznych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną W. J., podtrzymując decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu na przedsiębiorcę kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportowych, uznając, że nie spełniono przesłanek wyłączających odpowiedzialność z art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził zgodność z prawem uchwały Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia dotyczącą negatywnego wyniku egzaminu radcowskiego skarżącej, uznając prawidłowość oceny zgodnej z normami ius cogens oraz odrzucając konieczność porównawczej analizy ocen.

Naruszenie zakazu przekształcania trwałych użytków zielonych przez rolnika wyklucza możliwość przyznania płatności ekologicznej i uzasadnia zastosowanie sankcji, niezależnie od omyłkowości tych działań. NSA potwierdza prawidłowość zastosowania przez ARiMR procedur sprawdzających i sankcji.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, podzielając ocenę WSA w Szczecinie, że niewłaściwa rejestracja pojazdu bez pełnej dokumentacji homologacyjnej nie stanowiła rażącego naruszenia prawa, uwarunkowanego skutkami społeczno-gospodarczymi.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak dowodów na istnienie stosunków osobistych wyłączających bezstronność członków komisji egzaminacyjnej wobec zdających, co uniemożliwia wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.

Działania polegające na przewozie osób, wykonywane bez wymaganego zezwolenia, ale cechujące się elementami działalności gospodarczej, podlegają przepisom o transporcie drogowym, niezależnie od formalnego statusu wykonującego.

Decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego z powodu braku interesu społecznego była niezgodna z prawem. Udział stowarzyszenia w postępowaniu uzasadniają cele statutowe i istniejący interes społeczny, co potwierdza Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną.

Na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną z uwagi na brak wykazania interesu społecznego umożliwiającego wszczęcie postępowania administracyjnego o zwolnienie biegłego sądowego, potwierdzając prawidłowość decyzji organów administracyjnych.

Naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 prawo o ruchu drogowym przy rejestracji pojazdu może nie być rażące, jeżeli brak dokumentów homologacyjnych nie wywołuje istotnych skutków społeczno-gospodarczych, wyłączających utrzymanie decyzji w obrocie prawnym.

Decyzja rejestracyjna pojazdu wydana z oczywistym naruszeniem przepisów dotyczących dokumentów homologacyjnych nie podlega stwierdzeniu nieważności, jeśli uchybienia nie spełniają przesłanek rażacego charakteru w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Skarga na bezczynność Prezydium KRRP dotycząca umorzenia opłat za aplikację radcowską jest dopuszczalna przed sądem administracyjnym. Skargi dotyczące umorzenia składek członkowskich mają charakter wewnątrzorganizacyjny i nie podlegają kognicji sądowej.

W razie niewystarczającego uzasadnienia decyzji sądu administracyjnego, kwestia istnienia interesu społecznego jako przesłanki dopuszczenia do postępowania wymaga ponownego zbadania przez sąd I instancji.