Działalność polegająca na przewozie osób podlega obowiązkowi posiadania licencji transportowej, a jej brak w trakcie kontroli uzasadnia nałożenie kary finansowej. Przewóz okazjonalny musi spełniać określone ustawą warunki formalne. (NSA 2025)

Przewóz osób za pomocą aplikacji mobilnej, odbywany pojazdem spełniającym kryteria techniczne, stanowi transport drogowy wymagający licencji. Nałożenie kary za przewóz okazjonalny jest uzasadnione przy stwierdzeniu naruszenia art. 18 ust. 5 Ustawy o transporcie drogowym. Skarga kasacyjna oddalona.

Rada Miasta nie może różnicować opłat za bilety oraz ustalać wysokości opłat dodatkowych bez odpowiedniej delegacji ustawowej. Uchwały wpływające na sytuację materialną pracowników muszą być konsultowane ze związkami zawodowymi. Przekroczenie tych kompetencji skutkuje stwierdzeniem nieważności uchwały.

Gry hazardowe urządzone na automatach, które zawierają element losowości, podlegają rygorom ustawy o grach hazardowych, co nakłada obowiązek uzyskania koncesji. Skarga kasacyjna na niekorzyść organów administracji publicznej od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za brak koncesji jest niezasadna, gdyż urządzenia wykorzystywane do gier posiadały cechy losowości.

Znak towarowy "COVI-SEPT" ma charakter opisowy i nie posiada dostatecznych znamion odróżniających, co uniemożliwia udzielenie prawa ochronnego. Monopolizacja tego oznaczenia ograniczałaby swobodę działania innych podmiotów na rynku.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając w granicach skargi kasacyjnej, oddala skargę, uznając, że decyzje administracyjne nie podlegają merytorycznej modyfikacji w trybie art. 113 § 2 k.p.a. Wyjaśnienie niejasności nie może prowadzić do zmiany decyzji.

Nie zachodzi ustawowa przesłanka zawieszenia postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na znak "Ibuprex" w ramach postępowania spornego, gdy odrębne postępowania dotyczą innych znaków towarowych, brak zatem zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje prawidłowość nałożenia kary przez organ na skarżącego za przewóz drogowy bez wymaganego zezwolenia i oddala skargę kasacyjną jako oczywiście bezzasadną, z uwagi na odpowiednie zastosowanie obowiązujących przepisów prawa i brak istotnych uchybień proceduralnych.

Odmowa wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji jest uzasadniona, jeżeli decyzja nie zawiera niejasności prawnych, a wnioski o wyjaśnienie nie mogą prowadzić do merytorycznych zmian w treści decyzji administracyjnej.

Decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, utrzymana w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny, prawidłowo nałożyła karę pieniężną na posiadacza zależnego lokalu z powodu obecności niezarejestrowanych automatów do gier. Nie doszło do przedawnienia zobowiązania, a procedura administracyjna była prawidłowo prowadzona.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że działanie skarżonej decyzji jest zgodne z prawem. Automaty do gier używane przez spółkę „T.” Sp. z o.o. były urządzeniami hazardowymi podlegającymi regulacjom ustawy o grach hazardowych, a brak koncesji uzasadniał nałożenie kary.

Gra na automatach zawierająca element losowości, urządzana poza kasynem gry bez koncesji, kwalifikuje się jako nielegalna działalność hazardowa, podlegająca karze administracyjnej zgodnie z ustawą o grach hazardowych.

NSA potwierdza prawidłowość decyzji Prezesa UKE w sprawie dopłaty do usług powszechnych za 2013 r., uznając zgodność z Prawem pocztowym i weryfikację dokumentów przez biegłego rewidenta, co wyklucza naruszenie procedur administracyjnych.

Automaty do gier wykorzystywane przez "T." Sp. z o.o. poza kasynem stanowiły gry hazardowe zgodnie z ustawą o grach hazardowych, co uzasadniało wymierzenie kary pieniężnej bez potrzeby uzyskiwania dodatkowych koncesji.

Oddalenie skargi kasacyjnej wniesionej przez P.S. od wyroku WSA w Lublinie w sprawie nałożonej kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. NSA uznał zarzuty za nieuzasadnione, podtrzymując ocenę legalności decyzji organu administracyjnego i wyroku sądu pierwszej instancji.

Wykonywanie przewozu okazjonalnego bez spełnienia wymogów konstrukcyjnych oraz formalnych (zgłoszenie pojazdu do licencji, wyposażenie kierowcy) skutkuje zasadnym nałożeniem kary pieniężnej przez organ administracyjny.

Wykonywanie transportu drogowego obejmuje nie tylko fizyczne świadczenie usługi przewozu osób, ale również składanie oferty takiej usługi poprzez poruszanie się oznakowanym pojazdem przygotowanym do przewozu.

Decyzja Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza, że stwierdzenie utraty dobrej reputacji przewoźnika drogowego w związku z popełnieniem najpoważniejszych naruszeń przepisów transportowych jest proporcjonalną reakcją organu administracji państwowej, nawet gdy naruszenia miały miejsce na terenie Wielkiej Brytanii, która wówczas była członkiem UE.

W granicach określonych skargą kasacyjną sąd stwierdził, że urządzanie gier na automatach przez spółkę "T." Sp. z o.o. bez wymaganego zezwolenia narusza ustawę o grach hazardowych, a losowy charakter gier uzasadniał nałożenie kary pieniężnej bez stosowania instytucji odstąpienia od jej nakładania.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 u.g.h. za urządzanie gier o charakterze losowym na automatach bez koncesji, uznając, iż ekspertyment celno-skarbowy stanowił wystarczającą podstawę do wyroku.

Jeżeli automaty służą do urządzania gier z elementem losowości, prowadzenie takich gier poza kasynem bez koncesji stanowi naruszenie ustawy o grach hazardowych, uzasadniające nałożenie kary pieniężnej.

Organ administracyjny obowiązany jest do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie statusu nieruchomości podlegającej przekształceniu, w szczególności w przypadku nieruchomości częściowo uznanych za drogi publiczne, celem ustalenia ich przynależności i zgodności z faktycznym stanem prawnym.

Posiadacz zależny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier, podlega karze pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy o grach hazardowych, niezależnie od częściowej dzierżawy lokalu innemu podmiotowi. Zarzuty proceduralne skargi kasacyjnej muszą być precyzyjnie sformułowane.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nieuprawnione jest wykluczenie prawa do korekty deklaracji podatkowej wynikające z art. 33a ustawy o VAT, powołując się na domniemane odstępstwo od ogółu regulacji, tym samym uchylił decyzje organów niższych instancji.