Oczywiste naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. w procesie rejestracyjnym pojazdu, niewystarczające do kwalifikacji jako rażące. NSA oddala skargę kasacyjną, uznając, że wątpliwości interpretacyjne przepisów prawa nie uzasadniają uznania decyzji za nieważną.

Sąd oddala skargę kasacyjną, stwierdzając, że brak uiszczenia opłaty elektronicznej jest naruszeniem zasługującym na karę, niezależnym od wadliwego działania systemu e-Toll, którego konsekwencje spoczywają na korzystającym z drogi publicznej.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej o rejestracji pojazdu dokonanej z rażącym naruszeniem przepisów prawa poprzez brak homologacji producenta na zmiany konstrukcyjne, uzasadnia wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego.

Brak dokumentu homologacyjnego przy rejestracji nie stanowi wystarczającej podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji rejestracyjnej pojazdu, o ile naruszenie to nie jest rażące i nie wywołuje znaczących konsekwencji społeczno-gospodarczych.

NSA potwierdził, że ograniczenie wglądu do materiału dowodowego ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa musi być proporcjonalne i precyzyjnie uzasadnione, a organy nie mogą blankietowo zastrzegać całych dokumentów bez wykazania konkretnego zakresu informacji podlegających ochronie.

Decyzja o rejestracji pojazdu została wydana z rażącym naruszeniem prawa wskutek dokonania istotnych zmian konstrukcyjnych bez wymaganej zgody producenta, co uzasadniało jej unieważnienie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając legalność decyzji organów administracyjnych.

Decyzja o zarejestrowaniu pojazdu z istotnymi zmianami konstrukcyjnymi, bez odpowiedniego oświadczenia producenta, narusza rażąco przepisy prawa, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności.

W przypadku rejestracji nowego pojazdu rolniczego na terenie Polski wymóg przedstawienia odpowiednich dokumentów homologacji ma charakter bezwzględny i jego brak stanowi rażące naruszenie prawa prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.

Rejestracja pojazdu bez wymaganej homologacji stanowi rażące naruszenie przepisów art. 72 ust. 1 pkt 3 prd, zgodnie z rozporządzeniem UE nr 167/2013, co uzasadnia uchylenie decyzji administracyjnej. NSA uznaje brak dokumentu za oczywiste naruszenie prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. w związku z koniecznością przedstawienia dokumentu homologacji dla nowego pojazdu sprowadzonego spoza UE jest rażące, co uzasadnia uchylenie decyzji rejestracyjnej starosty Wałeckiego.

Decyzja rejestracyjna Starosty Wałeckiego naruszyła prawo poprzez brak wymaganego świadectwa homologacji, naruszenie to było oczywiste, lecz nie uznane za rażące. NSA potwierdził obowiązek stosowania przepisów unijnych dot. homologacji pojazdów.

Decyzja o rejestracji pojazdu, wydana w oczywistym naruszeniu art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. oraz unijnego rozporządzenia nr 167/2013, mimo niepełnej dokumentacji homologacyjnej, jest nieważna z uwagi na rażący charakter uchybienia. Skarga kasacyjna oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając, że decyzja o rejestracji pojazdu, podjęta bez zgody producenta na zmianę masy całkowitej, stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniające stwierdzenie jej nieważności.

Skarga kasacyjna, jako bezzasadna, została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że decyzja administracyjna o rejestracji pojazdu została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa, w tym art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co prowadziło do jej unieważnienia.

W przypadku nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego organy mogą ustalać takie kwoty niezależnie od uprzedniego uchylenia decyzji przyznającej płatność, pod warunkiem, że beneficjent nie spełnił warunku posiadania zgłoszonych gruntów.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego, uznając brak istotnego wpływu podnoszonych uchybień proceduralnych na wynik sprawy, co zgodne jest z art. 184 p.p.s.a.

Dla uzyskania płatności ONW rolnik musi faktycznie użytkować deklarowane grunty rolnicze. Sam tytuł prawny do gruntu nie jest wystarczający. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak uzasadnienia dowodów faktycznego użytkowania gruntów przez skarżącego.

Wykładnia art. 153 p.p.s.a. wiąże organy administracyjne i sąd administracyjny w zakresie uprzednio wyrażonej oceny prawnej, wskazując na związanie wcześniejszym wyrokiem dotyczącym terminu przedawnienia roszczeń; korekta protokołu z kontroli nie jest równoznaczna z przerwaniem biegu przedawnienia. Skarga kasacyjna zarzucająca naruszenia przepisów prawa materialnego została oddalona.

Sąd stwierdził, że decyzje ostateczne przyznające płatności mogą być weryfikowane w przypadku ustalenia nienależności płatności. Wykazanie tytułu prawnego i faktyczne użytkowanie gruntów są kluczowe dla uzyskania wsparcia rolno-środowiskowego.

Oddalenie skargi kasacyjnej wobec braku skutecznego wykazania przez spółkę braku winy w uchybieniu terminu na wniesienie odwołania, w sytuacji prawidłowego doręczenia decyzji w trybie art. 44 K.p.a. przez organy administracji publicznej.

Skarga kasacyjna od wyroku w przedmiocie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej zostaje oddalona, jako że zarzuty naruszenia przepisów procesowych i materialnych były niezasadne i nie wpłynęły na wynik postępowania.

Utrzymując decyzję organów administracyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że trudna sytuacja materialna oraz zdrowotna nie stanowią wystarczających przesłanek do umorzenia zadłużenia. Prawidłowość postępowania administracyjnego została potwierdzona.

Sprzeczność składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. stanowiąca podstawę nieważności postępowania zachodzi, gdy wyrok został wydany jednoosobowo przez sędziego powołanego na urząd sędziego sądu apelacyjnego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych

Skarga kasacyjna oddalona; ustalenia organów podatkowych i sądu I instancji dotyczące losowego charakteru gier na automatach oraz wymogu ich koncesjonowania uznane za prawidłowe.