Na przedsiębiorcy transportowym ciąży obowiązek przedstawienia wszelkich informacji i dowodów niezbędnych do wykazania przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej przewidzianej w art. 22 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (SENT).

Organy administracyjne oraz sądy zobowiązane są do dokładnego i pełnego ustalenia stanu faktycznego na podstawie dostępnych dowodów i dokumentów, a także do przeprowadzenia niezbędnego postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

Stworzenie sztucznych warunków przez powiązane podmioty w celu uzyskania korzyści płynących z systemu wsparcia rolnego jest niedopuszczalne i prowadzi do odmowy przyznania wnioskowanych płatności (art. 60 Rozporządzenia nr 1306/2013).

Sztuczne tworzenie warunków wymaganych do uzyskania korzyści z sektorowego prawodawstwa rolnego, w sprzeczności z jego celami, prowadzi do odmowy przyznania płatności na podstawie art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013.

Decyzja o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy SENT ma charakter uznaniowy, co oznacza, że organ może, ale nie musi odstąpić od nałożenia kary w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem publicznym lub interesem podmiotu. Sankcja musi realizować cel ustawy oraz być proporcjonalna do naruszenia.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawo do zwrotu części opłaty za kartę pojazdu, pobranej na podstawie niekonstytucyjnego przepisu rozporządzenia, nawet mimo wcześniejszej legalności (sygn. akt U 6/04).

Do odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa z tytułu bezprawia normatywnego na tle prawa unijnego wystarczy wykazanie zwykłej bezprawności działania lub zaniechania ustawodawcy, bez konieczności uprzedniego stwierdzenia naruszenia przez właściwe organy.