Podmiot podejmujący przewóz osób bez wymaganej licencji, działając za pośrednictwem aplikacji mobilnej, ponosi odpowiedzialność za delikt administracyjny wadzi przewozu drogowego zgodnie z ustawą o transporcie drogowym. Skarga kasacyjna oddalona.

Strona skarżąca nie ponosi odpowiedzialności za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, jeśli nie miała określonych obowiązków aktualizacji danych pojazdu w rejestrze, co uniemożliwiło prawidłowe funkcjonowanie systemu poboru opłat.

Kara pieniężna za nieuiszczenie opłaty elektronicznej nie może być nałożona, jeśli do niewpłacenia doszło z powodu niepełnej lub wadliwej regulacji systemu poboru opłat, przy braku niezgodności z obiektywnie nakładanymi na użytkownika obowiązkami publicznoprawnymi.

Sąd uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona, a regulacje prawne nie były wystarczająco jasne, aby uzasadnić nałożenie kary.

NSA uchylił zaskarżony wyrok WSA z uwagi na niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego związane z obiektywną wadliwością regulacji systemu poboru opłat, powodującą brak możliwości przypisania sankcji za nieuiszczoną opłatę elektroniczną.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że obowiązek zapewnienia trwałego i widocznego oznakowania pojazdu przewożącego odpady spoczywa na przedsiębiorcy, a brak przesłuchania kierowcy nie stanowi wady postępowania administracyjnego, jeśli zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na naruszenie przepisów.

Cysterna hermetyczna L4BH, będąca przedmiotem skargi, nie wymaga zaworów podciśnieniowych ani zabezpieczeń antyognistych zgodnie z przepisami ADR, co uniemożliwia nałożenie sankcji administracyjnej. NSA uchylił wyrok WSA, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.

W sprawie dotyczącej nieuiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po drodze krajowej, sąd uchylił wyrok WSA i wskazał na konieczność uwzględnienia niekompletności ówczesnej regulacji prawnej, co uniemożliwia przypisanie automatycznej odpowiedzialności sankcyjnej użytkownikowi z powodu posiadania dwóch urządzeń viaBOX.

Wymagalność uiszczenia opłaty elektronicznej nie może być przypisana użytkownikowi, gdy braki w regulacji prawnej uniemożliwiają jednoznaczne określenie obowiązków administracyjnoprawnych związanych z rejestracją i użytkowaniem urządzeń poboru opłat.

Niedoskonałości regulacji dotyczących systemu elektronicznego poboru opłat oraz brak wyraźnych obowiązków administracyjnoprawnych użytkownika dróg nie mogą być podstawą do przypisania mu odpowiedzialności za nieuiszczenie tych opłat.

Więzi rodzinne, rozumiane jako szczególna relacja bliskości łącząca członków rodziny (zwłaszcza między małżonkami oraz między rodzicami i dziećmi), stanowią dobro osobiste podlegające ochronie prawnej na podstawie art. 23 k.c. i art. 24 § 1 k.c., a ich naruszenie wskutek śmierci osoby bliskiej spowodowanej czynem niedozwolonym uprawnia do dochodzenia zadośćuczynienia za doznaną krzywdę na podstawie

Przewóz osób wykonywany samochodem osobowym, bez spełnienia wymogów określonych w art. 18 ust. 4b ustawy o transporcie drogowym, narusza przepisy dotyczące przewozów okazjonalnych, uzasadniając nałożenie kary pieniężnej.

Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji lub zezwolenia, nawet gdy nie nosi cech trwale prowadzonej działalności gospodarczej, podlega sankcjom przewidzianym w ustawie o transporcie drogowym, jeżeli działalność wykazuje cechy przewidziane ustawowo dla transportu drogowego.

Postanowienia umowy kredytu indeksowanego dotyczące jednostronnego ustalania kursu waluty przez bank są abuzywne i nie wiążą kredytobiorców, a ich bezskuteczność nie może być sanowana poprzez zastosowanie przepisów dyspozytywnych.

Sąd uznał, że przewóz osób bez licencji stanowi naruszenie prawa, nawet bez formalnej działalności gospodarczej, skutkując oddaleniem skargi kasacyjnej jako nieuzasadnionej.

W stanie prawnym obowiązującym przed 1 stycznia 2016 r. (tj. przed wejściem w życie art. 107 § 3 Ordynacji podatkowej) członkowie zarządu spółki kapitałowej, jako osoby trzecie, nie ponoszą odpowiedzialności za odsetki od zaległości składkowych spółki za okres po dniu ogłoszenia jej upadłości, gdyż odpowiedzialność ta ma charakter akcesoryjny i subsydiarny wobec odpowiedzialności samej spółki, która

Przewóz okazjonalny wymaga odpowiedniej licencji nawet przy odpłatności przez aplikację, a naruszenia konstrukcyjne skutkują sankcją. Skarga kasacyjna jest bezpodstawna.

Decyzja o przyznaniu renty strukturalnej oparta na niekompletnych danych oraz brak uchybienia po stronie organów odpowiedzialnych przy wydawaniu zaświadczeń wykluczają możliwość zwolnienia z obowiązku zwrotu nienależnie pobranych płatności rolniczych.

Skarga na zatwierdzenie projektu organizacji ruchu, mającego charakter aktów ogólnych i abstrakcyjnych wydanych przez GDDKiA, jest niedopuszczalna w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Zatwierdzenie projektu organizacji ruchu, mającego na celu ochronę pieszych poprzez ustawienie słupków ograniczających ruch pojazdów, stanowi działanie zgodne z prawem i potrzebami społeczności lokalnej, nawet jeśli wiąże się z pewnymi niedogodnościami dla właścicieli nieruchomości prowadzących działalność gospodarczą.

Działania polegające na przewozie osób bez wymaganych uprawnień medycznych i psychologicznych należało zakwalifikować jako naruszenie ustawy o transporcie drogowym uzasadniające nałożenie kary pieniężnej. Skarga kasacyjna oparta na zarzutach błędnej kwalifikacji faktycznej i prawnej nie zasługiwała na uwzględnienie.

Niezawinione działanie członka zarządu spółki, pozostające w granicach dopuszczalnego ryzyka gospodarczego, nie rodzi odpowiedzialności odszkodowawczej z art. 293 § 1 k.s.h., jeżeli szkoda nie została realnie poniesiona przez spółkę.

Nie można kwalifikować łamania zakazu prowadzenia pojazdów jako okoliczności obniżającej wysokość zadośćuczynienia za krzywdę, jeżeli naruszenie to nie pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym z wypadkiem. Zadośćuczynienie winno być ustalane w oparciu o obiektywne przesłanki krzywdy.

Wspólnik dwuosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością posiadający zdecydowaną większość udziałów (99%) nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostanie udowodnione, że utworzenie spółki dwuosobowej miało charakter pozorny lub zmierzało do obejścia prawa, przy czym ciężar