Przepisy klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania z art. 119a Ordynacji podatkowej nie mogą być stosowane do zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres podatkowy 2016, w związku z wejściem w życie ustawy zmieniającej po zamknięciu tego okresu.

Dla zastosowania zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT nie jest potrzebna wiedza o wcześniejszym wykorzystywaniu nieruchomości przez sprzedawcę ani o jego odliczeniach VAT.

Faktury VAT nie dokumentujące rzeczywistych transakcji WDT nie mogą korzystać ze stawki 0% VAT. Brak należytej staranności w weryfikacji kontrahenta uzasadnia odmowę prawa do zwrotu podatku VAT.

Przepisy klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania, wprowadzone nowelizacją Ordynacji podatkowej, nie mogą mieć zastosowania do zobowiązań podatkowych za rok 2016, ponieważ retrospektywne stosowanie tych przepisów dotyczy jedynie okresów podatkowych rozpoczętych po 15 lipca 2016 r.

Decyzja o zabezpieczeniu majątkowym zobowiązania podatkowego na gruncie art. 33 § 1 o.p. jest zasadna, gdy istnieje uprawdopodobniona obawa niewykonania tego zobowiązania przez podatnika. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że uzasadniona obawa może wynikać z sytuacji finansowej Spółki i nietransparentnych działań z partnerami.

Postępowanie prowadzone przez Naczelnika UCS w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych nie stanowiło przewlekłego działania w świetle obowiązujących przepisów, a dokonana przez sądy analiza czasokresu postępowania wskazuje na brak naruszenia zasady szybkości postępowania.

Skarga kasacyjna spółki G. sp. z o.o. z siedzibą w G. jest bezzasadna. Transakcje komisowe, ewidencjonowane jako "marża niepodlegająca opodatkowaniu", podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych stawką VAT 23% z uwagi na niewystarczające udokumentowanie sprzedaży.

Postępowanie przed Naczelnikiem Urzędu Celno-Skarbowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za określony okres podatkowy nie było prowadzone w sposób przewlekły, a wydana decyzja kończąca postępowanie mieściła się w przewidzianych prawem terminach, co przemawia za oddaleniem zarzutu przewlekłości.

Decyzja o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych D. sp. z o.o. przez organ podatkowy była prawidłowa; spełnione zostały przesłanki wskazujące na uzasadnioną obawę niewykonania zobowiązań, co uprawnia zastosowanie zabezpieczenia zgodnie z art. 33 Ordynacji podatkowej.

W wyniku przejęcia przedsiębiorstwa Y. przez Bank w trybie ustawy o BFG, nie dochodzi do pełnej sukcesji podatkowej; Y. pozostaje zobowiązane do skorygowania swoich rozliczeń VAT za okresy sprzed przejęcia.

Interpretacja przepisów przeciwko unikaniu opodatkowania nie może mieć retrospektywnego zastosowania do zobowiązań podatkowych za rok 2016; przepisy te nie wpływają na stosunki prawne zamknięte przed ich wejściem w życie.

Instrumentalne wszczynanie postępowań karnoskarbowych w celu zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych jest niedopuszczalne, a decyzje organów podatkowych muszą zawierać stosowne uzasadnienie, które umożliwia ich kontrolę sądową.

Podatnik nie jest uprawniony do odliczenia podatku naliczonego z faktur, które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a faktyczna wiedza o fikcyjności transakcji uzasadnia nałożenie dodatkowego zobowiązania podatkowego oraz obowiązku zapłaty podatku z pustych faktur.