Organ podatkowy nie może ograniczać się do danych ewidencyjnych przy ustalaniu powierzchni użytkowej dla celów opodatkowania, jeżeli dane te nie uwzględniają rzeczywistej wysokości kondygnacji. Niezbędne jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego.

Podatnik, który posiada zaległości podatkowe, nie ma prawa decydować o przeznaczeniu wpłaty na wybrane zobowiązania bieżące, jeśli termin płatności już minął; organ podatkowy ma obowiązek zaliczyć wpłaty na najstarsze zaległości.

Ograniczenie poboru zaliczek na podatek, zgodnie z art. 22 § 2a Ordynacji podatkowej, wymaga uprawdopodobnienia niewspółmierności ich wysokości do przewidywanego podatku. Brak wskazania naruszenia tego przepisu w skardze kasacyjnej skutkuje jej oddaleniem.

Zasada kontynuacji amortyzacji z art. 16h ust. 3d w zw. z art. 16g ust. 1 pkt 4a lit. a) u.p.d.o.p. dotyczy również korzystającego; leasing finansowy środków przekazanych aportem nie zwalnia z obowiązku uwzględniania uprzednio dokonanych odpisów amortyzacyjnych.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: Skarga kasacyjna dotycząca odpowiedzialności podatkowej G.G. jako osoby trzeciej oddalona. Potwierdzenie zgodności z prawem proceduralnym doręczenia i ustaleń podatkowych organy I i II instancji.

Osoba trzecia odpowiada za zaległości podatkowe spółki cywilnej, gdy zachodzą przesłanki z art. 115 § 1 o.p., nawet jeśli pełnomocnik nie był wspólnikiem. Skuteczne doręczenie decyzji wymiarowej warunkuje wszczęcie postępowania egzekucyjnego.

W przypadku kwalifikacji prawnopodatkowej obiektów przemysłowych, istotne jest nie tylko ich funkcjonalne powiązanie, lecz także czy poszczególne elementy stanowią jedno materialne i samodzielne technicznie obiekty, które mogą być opodatkowane jako pojedyncze budowle.

Opinia konserwatora zabytków nie posiada waloru dokumentu urzędowego, lecz stanowi istotny dowód podlegający ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, istotny przy rozstrzyganiu o zwolnieniu podatkowym dla zabytków według u.p.o.l.

Pisma konserwatora zabytków nie stanowią dokumentu urzędowego, lecz są dowodem podlegającym ocenie na tle całokształtu materiału dowodowego; organ podatkowy jest uprawniony do ich weryfikacji i oceny pod kątem spełnienia warunków zwolnienia podatkowego.

Nowe okoliczności faktyczne lub dowody w postępowaniu wznowieniowym na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej są wystarczające, jeśli były nieznane organowi, niezależnie od ich znajomości przez podatnika, decydując o podstawach wznowienia postępowania.

Podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Faktury takie nie mogą być podstawą do obniżenia zobowiązań podatkowych, zgodnie z ustawą o VAT i dyrektywą Rady 2006/112/WE.

Status zakładu pracy chronionej nie wystarcza do zwolnienia z podatku od nieruchomości bez wykazania spełnienia dodatkowych wymogów, w tym zgłoszenia przedmiotów opodatkowania odpowiednim organom i uzyskania potwierdzających to dokumentów.

Wykładnia prawa materialnego w zakresie podatku od nieruchomości w odniesieniu do zintegrowanych instalacji przemysłowych wymaga uwzględnienia zmienionej definicji budowli, nie opierając się jedynie na ich funkcjonalnym związku. Rozstrzygnięcie NSA zobowiązuje WSA do ponownej, szczegółowej analizy dowodów i przepisów oraz oceny wszystkich elementów jako jednego lub kilku odrębnych obiektów budowlanych

Opinia konserwatora zabytków nie posiada waloru dokumentu urzędowego, lecz jest dowodem, który organy podatkowe powinny oceniać zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów w świetle całokształtu materiału dowodowego. (NSA, 13 lutego 2026 r., sygn. akt I FSK 170/25)

Były prezes zarządu ponosi solidarną odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki pierwotnej, jeżeli w czasie pełnienia funkcji zarządu zobowiązania te stały się wymagalne. Przesłanki egzoneracyjne muszą być skutecznie wykazane, aby uwolnić się od odpowiedzialności, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Lokale wynajmowane w budynkach mieszkalnych na rzecz podmiotów gospodarczych do najmu krótkoterminowego są opodatkowane stawką dla nieruchomości zajętych na działalność gospodarczą, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Zwolnienia z podatku od nieruchomości, przewidziane dla zakładów pracy chronionej na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l., wymagają ścisłego spełnienia przesłanek formalnych, w tym zgłoszenia przedmiotów wojewodzie i posiadania decyzji potwierdzającej spełnienie szczegółowych warunków zatrudnienia.

Podmiot prowadzący zakład pracy chronionej uprawniony do zwolnienia podatkowego z art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. musi spełniać określone prawem wskaźniki zatrudnienia oraz skutecznie zgłosić przedmioty opodatkowania wojewodzie. Niespełnienie tych warunków skutkuje brakiem możliwości zastosowania zwolnienia.

NSA uznał, że WSA dokonał wadliwej oceny stanu faktycznego w kontekście podatku od nieruchomości, zakwestionował skuteczność jego uzasadnienia oraz ustalił konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy przez WSA z uwzględnieniem nowych przesłanek prawnych.

Oddala się skargę kasacyjną po stwierdzeniu, że organy podatkowe prawidłowo uznały brak pokrycia wydatków w ujawnionych źródłach dochodów za 2018 rok, a rolowanie lokat bankowych stanowiło wydatek, co uzasadnia określenie zobowiązania podatkowego.

Na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej za podstawę wznowienia postępowania mogą być uznane nowe okoliczności lub dowody nieznane organowi, bez względu na świadomość strony co do ich istnienia.