O braku woli realizowania celów postępowania karnego skarbowego, a tym samym o sztucznym wykorzystaniu instrumentu z tego postępowania do przedłużenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, może świadczyć brak realnej aktywności organów postępowania przygotowawczego po wszczęciu takiego postępowania.

Decyzja organu podatkowego nie naruszała przepisów postępowania; brak podstaw do twierdzenia, iż przedawnienie nastąpiło z naruszeniem procedury, a oszustwo karuzelowe uzasadniało zawieszenie biegu terminu przedawnienia.

Członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, jeśli egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna, a członek zarządu nie wykaże okoliczności zwalniających go z tej odpowiedzialności, takich jak istnienie majątku pozwalającego na zaspokojenie zobowiązań w znacznej części (art. 116 § 1 o.p.).

Nieuprawdopodobnienie braku winy przez pełnomocnika w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania skutkuje odmową przywrócenia tego terminu, a obowiązkiem pełnomocnika jest regularne logowanie się na platformę ePUAP i przeglądanie dokumentów, co stanowi przejaw należytej staranności.

Doręczenie decyzji podatkowej za pomocą platformy ePUAP jest skuteczne, jeśli spełnione są wymogi art. 152a O.p., a upływ terminu na wniesienie odwołania w takich okolicznościach stanowi przesłankę obiektywną.

Dwuletnie ograniczenie terminu na korektę podatku od towarów i usług, w świetle wyroku TSUE C-335/19, nie może ograniczać realizacji prawa do ulgi na złe długi, jeśli krajowe regulacje okazały się sprzeczne z prawem Unii.

Naczelny Sąd Administracyjny, potwierdzając wcześniejsze rozstrzygnięcie, uznał prawidłowość odmowy prawa do odliczenia podatku naliczonego przez A. sp. z o.o. z faktur wystawionych przez nieprawidłowego wystawcę, z uwagi na brak dochowania należytej staranności i uczestnictwo w transakcjach służących oszustwu podatkowemu.

Zasada należytej staranności, której nie dochowało A. sp. z o.o., uzasadnia negację prawa do odliczenia VAT, gdy wystawca faktur nie wykonał faktycznie opisanych na nich usług. Skuteczne zawieszenie przedawnienia nastąpiło z momentem zawiadomienia podatnika o toczącym się postępowaniu karnym skarbowym, co legalnie przerwało bieg terminu przedawnienia.

Aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, musi wynikać z rzeczywistej transakcji gospodarczej i być prawidłowo udokumentowany. Faktura nierzetelna, nieodzwierciedlająca faktycznej operacji, nie stanowi dowodu poniesienia kosztu podatkowego.

Podatkowi od dochodów z dywidend zagranicznych przysługuje odliczenie w Polsce w wysokości zapłaconego podatku za granicą, zgodnie z granicą określoną w art. 30a ust. 9 ustawy PIT, tj. do 19%, niezależnie od przepisów umowy międzynarodowej.

Faktura, która nie odzwierciedla rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, nie może stanowić podstawy do uznania wykazanej w niej kwoty za przychód z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przesłanka wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. zostaje spełniona jedynie wówczas, gdy strona nie brała udziału w postępowaniu oraz brak jest jej winy w tym zaniechaniu; obejmuje to zarówno winę umyślną, jak i nieumyślną.

Postanowienie o przedstawieniu zarzutów w postępowaniu karnoskarbowym spełnia przesłanki skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Organ podatkowy, rozpatrując wniosek o interpretację indywidualną, może dokonywać samodzielnej oceny przedstawionego stanu faktycznego w kontekście przepisów podatkowych, a jego stanowisko podlega merytorycznej ocenie, nie wyłącznie formalnej.

Sprzedaż działek letniskowych przez osobę nieprowadzącą systematycznej, profesjonalnej działalności związanej z obrotem nieruchomościami nie spełnia przesłanek działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT, a tym samym nie uzasadnia uznania tej osoby za podatnika VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, potwierdził, że D. sp. z o.o. była świadomie zaangażowana w oszustwo podatkowe polegające na wystawianiu faktur VAT bez rzeczywistych transakcji gospodarczych, co obliguje do zapłaty nienależnego podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.

Spółka komandytowa nie ma obowiązku pobierania zryczałtowanego podatku dochodowego przy wypłacie zaliczek na poczet zysku komplementariuszowi przed zakończeniem roku podatkowego. Zobowiązanie podatkowe powstaje dopiero po ustaleniu rzeczywistego dochodu spółki.