Podmiot uczestniczący świadomie w „karuzeli podatkowej”, nie dokonuje rzeczywistej działalności gospodarczej, co wyklucza jego prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nierzetelnych faktur. Wszczęcie postępowania karnego w toku zawiesza termin przedawnienia zobowiązań podatkowych.

Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji podatkowej jest zasadne, gdy podatnik nie posiada majątku zabezpieczającego zaległości, niezależnie od kwestii przedawnienia zobowiązań.

O braku woli realizowania celów postępowania karnego skarbowego, a tym samym o sztucznym wykorzystaniu instrumentu z tego postępowania do przedłużenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, może świadczyć brak realnej aktywności organów postępowania przygotowawczego po wszczęciu takiego postępowania.

Decyzja organu podatkowego nie naruszała przepisów postępowania; brak podstaw do twierdzenia, iż przedawnienie nastąpiło z naruszeniem procedury, a oszustwo karuzelowe uzasadniało zawieszenie biegu terminu przedawnienia.

Członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, jeśli egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna, a członek zarządu nie wykaże okoliczności zwalniających go z tej odpowiedzialności, takich jak istnienie majątku pozwalającego na zaspokojenie zobowiązań w znacznej części (art. 116 § 1 o.p.).

Nieuprawdopodobnienie braku winy przez pełnomocnika w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania skutkuje odmową przywrócenia tego terminu, a obowiązkiem pełnomocnika jest regularne logowanie się na platformę ePUAP i przeglądanie dokumentów, co stanowi przejaw należytej staranności.

Doręczenie decyzji podatkowej za pomocą platformy ePUAP jest skuteczne, jeśli spełnione są wymogi art. 152a O.p., a upływ terminu na wniesienie odwołania w takich okolicznościach stanowi przesłankę obiektywną.

Dwuletnie ograniczenie terminu na korektę podatku od towarów i usług, w świetle wyroku TSUE C-335/19, nie może ograniczać realizacji prawa do ulgi na złe długi, jeśli krajowe regulacje okazały się sprzeczne z prawem Unii.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, potwierdził, że D. sp. z o.o. była świadomie zaangażowana w oszustwo podatkowe polegające na wystawianiu faktur VAT bez rzeczywistych transakcji gospodarczych, co obliguje do zapłaty nienależnego podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny, potwierdzając wcześniejsze rozstrzygnięcie, uznał prawidłowość odmowy prawa do odliczenia podatku naliczonego przez A. sp. z o.o. z faktur wystawionych przez nieprawidłowego wystawcę, z uwagi na brak dochowania należytej staranności i uczestnictwo w transakcjach służących oszustwu podatkowemu.