Momentem utraty zdolności do wykonywania wymagalnych zobowiązań przez spółkę jest data wygaśnięcia decyzji ratalnej, a nie ustawowy termin wymagalności, co oddala odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe.

Instrumentalne wszczęcie postępowania karnego lub karnego skarbowego ma miejsce wtedy, gdy postępowanie to nie służy realizowaniu celów postępowania i w istocie stanowi jedynie spełnienie wymogu formalnego do przedłużenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w oparciu o art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Udział podatnika w transakcjach pozornych nie daje podstaw do zwrotu podatku VAT w procedurze TAX FREE; transakcje takie, jako element oszukańczego schematu, nie zasługują na ochronę prawną i możliwość zastosowania preferencyjnej stawki podatkowej.

Wszczęcie postępowania karnego skarbowego zawiesza bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, niezależnie od postawienia zarzutów, pod warunkiem braku instrumentalnego charakteru działań.

NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając prawidłowość decyzji DIAS o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia na gruncie art. 233 § 2 OP, podkreślając konieczność kompletnego postępowania dowodowego.

Ustanowienie tymczasowego pełnomocnika podatkowego jest czynnością procesową, która z uwagi na jej niezaskarżalność nie może podlegać stwierdzeniu nieważności na drodze sądowej. Skarga kasacyjna dotycząca takich postanowień nie znajduje uzasadnienia prawnego.

Dotacja przeznaczona na realizację projektu badawczego nie stanowi podstawy opodatkowania VAT, zaś nieodpłatne przeniesienie praw autorskich w ramach takiego projektu nie podlega opodatkowaniu VAT jako odpłatna usługa.

Uchylając decyzję organu pierwszej instancji na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy postąpił zgodnie z prawem, jeśli zebrany materiał dowodowy okazał się niekompletny, uzasadniając ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego.

Decyzja organu podatkowego wydana po upływie terminu przedawnienia jest nieważna, jeśli zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zostało doręczone niezgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej.

Wszczęcie postępowania karno-skarbowego przez organ niebędący jednocześnie organem podatkowym efektywnie zawiesza bieg przedawnienia zobowiązania podatkowego, niezależnie od momentu przejścia postępowania w fazę in personam, wykluczając art. 70 § 6 O.p. instrumentalność.

Zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego następuje z dniem wszczęcia postępowania karnego skarbowego, bez potrzeby przejścia do fazy ad personam. Wszczęcie postępowania nie miało charakteru instrumentalnego.

Zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w wyniku wszczęcia postępowania karnego skarbowego nie wymaga postawienia zarzutów w fazie in personam. Instrumentalność wszczęcia postępowania musi być wykazana, a fakt, że działało organ inne niż podatkowe, wyklucza takie twierdzenie.

W szczególnych okolicznościach, gdy podatnik nie może odtworzyć dokumentacji, obowiązek uzupełnienia materiału dowodowego spoczywa na organie podatkowym. Jest to niezbędne w celu zapewnienia prawidłowego stosowania prawa do odliczenia VAT.

Podatnik, który świadomie posługuje się pustymi fakturami, nie może powoływać się na należytą staranność ani na brak wiedzy o nierzetelnym charakterze dokumentów; taka sytuacja z góry wyklucza prawo do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT.

Należy przestrzegać wszystkich formalnych wymogów prawnych, w tym wykorzystania e-DD, jako warunku zastosowania zerowej stawki akcyzy na wyroby energetyczne, pomimo braku ich przeznaczenia do celów opałowych. Wykładnia prawa musi być oparta na zasadach systemowych i funkcjonalnych, z zachowaniem unijnej zasady proporcjonalności.

Skarga kasacyjna K.Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej odrzucona przez NSA; uznano, że zobowiązania podatkowe nie uległy przedawnieniu zgodnie z wcześniejszymi rozstrzygnięciami oraz należyta staranność w weryfikacji kontrahentów nie została zachowana.

Decyzja kasatoryjna organu odwoławczego, polegająca na uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, jest zgodna z prawem, gdy wymaga tego uprzednie przeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego i nie narusza zakazu orzekania na niekorzyść strony postępowania.

Wydanie decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej jest dopuszczalne, gdy rozstrzygnięcie wymaga pełnego postępowania dowodowego, jednocześnie niewykraczając poza granice zasady reformationis in peius.

Oddalenie skargi kasacyjnej potwierdza, że uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji było uzasadnione niewystarczającą kompletnością materiału dowodowego oraz koniecznością wyjaśnienia istotnych kwestii faktycznych, co czyniło rozstrzygnięcie sprawy niemożliwym.

Oddalono skargę kasacyjną, uznając brak należytej staranności spółki w identyfikacji kontrahentów oraz udział w oszustwie podatkowym w ramach karuzeli podatkowej, co uzasadniało odmowę prawa do odliczenia VAT.