Solidarny obowiązek podatkowy z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2020 obciąża współwłaścicieli, jeżeli żaden z nich nie manifestuje woli wyłącznego władania nieruchomością jako posiadacz samoistny, co determinuje zastosowanie art. 3 ust. 3 u.p.o.l.

Sąd kasacyjny oddalił skargę, uznając, że fakt łączenia sprawy karnej z podatkową przy ustalaniu nierzetelności kosztów uzyskania przychodów, opartych na podejrzanych fakturach, jest zasadne i zgodne z prawem.

W postępowaniu wznowieniowym kluczowe jest zbadanie, czy doszło do ujawnienia istotnych nowych okoliczności faktycznych lub dowodów, które mogłyby wpłynąć na wydanie decyzji ostatecznej, a które nie były znane organowi podczas wcześniejszego orzekania.

Faktury wystawione na rzecz skarżącego, które nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych, nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu. Działania polegające na wystawianiu takich dokumentów stanowią naruszenie prawa podatkowego i uniemożliwiają ich uwzględnienie w obliczeniach podatkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że nierzetelne faktury nie mogą być uznane za koszt podatkowy, a postępowanie podatkowe może zostać przeprowadzone również po umorzeniu zobowiązań w postępowaniu upadłościowym. Wyroki karne dotyczące oszustwa finansowego są wiążące dla oceny prawidłowości faktur w postępowaniu podatkowym.

Wydatki udokumentowane fakturami poświadczającymi nieprawdę, a więc odnoszące się do czynności pozornych, nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Nie każdy wydatek udokumentowany fakturą może zostać uznany za koszt uzyskania przychodu — konieczne jest, by miał on rzeczywisty, gospodarczo uzasadniony związek z prowadzoną działalnością i został faktycznie poniesiony w celu osiągnięcia przychodu.

W sytuacji, gdy pomiędzy podmiotami powiązanymi zawarte są transakcje dotyczące nieruchomości niematerialnych, stosowanie przepisów dotyczących oszacowania dochodu w ścisłym związku z art. 11 u.p.d.o.p. w brzmieniu z 2016 r. wymaga wykazania, że ceny odbiegają od rynkowych, bez możliwości recharakteryzacji faktycznych czynności prawnych.

Udostępnienie infrastruktury bocznic kolejowych przewoźnikom kolejowym spełnia przesłanki zwolnienia podatkowego na mocy art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; środek taki nie wymaga notyfikacji KE jako pomoc publiczna.

Organy podatkowe zobowiązane są weryfikować dane ewidencyjne dotyczące powierzchni użytkowej dla celów podatku od nieruchomości, jeśli istnieją wiarygodne dowody pozwalające na ustalenie zgodności z przepisami ustawy podatkowej, nawet pomimo danych urzędowych zaliczanych do tych akt.

Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków nie mogą determinować podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli są sprzeczne z przepisami prawa podatkowego określającymi zasady ustalania powierzchni użytkowej; winny one być weryfikowane w kontekście rzeczywistego stanu zgodnego z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych.

Podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest powierzchnia użytkowa budynku, wskazana w ewidencji gruntów, jeżeli nie ma dowodów jej sprzeczności z przepisami podatkowymi; możliwe jest weryfikowanie takich danych przy podważeniu ich zgodności z przepisami ustawy podatkowej.

Zwolnienie z podatku od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., obejmuje całe działki ewidencyjne zawierające infrastrukturę kolejową udostępnianą przewoźnikom kolejowym, niezależnie od ich częściowego zajęcia przez omawianą infrastrukturę.