Powierzchnia ciągów komunikacyjnych, jako część kondygnacji budynku, stanowi powierzchnię użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, nawet gdy nie jest ograniczona ścianami, o ile jest wykorzystywana funkcjonalnie i zgodnie z przeznaczeniem budynku.

Powierzchnia użytkowa budynku obejmuje ciągi komunikacyjne, które nie są ograniczone ścianami; definicję art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. należy interpretować systemowo, co potwierdza możliwość opodatkowania takich powierzchni podatkiem od nieruchomości.

O związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej nie decyduje wyłącznie ich posiadanie przez przedsiębiorcę, ale także faktyczne lub potencjalne wykorzystanie w działalności gospodarczej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że unieważnienie NIP może być wdrożone zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony, o ile nie jest wyraźnie wykluczone przez przepisy, podkreślając zagwarantowane konstytucyjnie prawo dostępu do sądu.

Przepisy dotyczące raportowania schematów podatkowych mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnych, gdyż mają charakter materialnoprawny wpływający na obowiązki podatkowe i sytuację prawną podatnika.

NSA uznaje, że wypłata gwarancyjna może stanowić koszt uzyskania przychodów, gdyż nie jest wydatkiem na spłatę zobowiązań w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. b) ustawy o CIT, lecz elementem oferty handlowej mającym na celu generowanie przychodów.

Postanowienie administracyjne wydane, lecz nie doręczone skutecznie, jest aktem wiążącym; brak skutecznego doręczenia nie uprawnia do jego zmiany lub uwzględnienia późniejszych dowodów (art. 212 i 219 O.p.).

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, uznał, że uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie nadpłaty PDOF było uzasadnione przez niewłaściwe odniesienie się organu do kwestii oprocentowania zwróconej kwoty.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, uznał, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego miało rzeczywisty cel ścigania przestępstw skarbowych, a nie wyłącznie zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych.

Odsetki płacone w związku z umową pożyczki zawartej uprzednio z podmiotem innym niż bank, której wierzytelność została przeniesiona na bank, nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku u źródła na podstawie art. 11 ust. 3 lit. d Konwencji polsko-fińskiej.

Podatnik składając wniosek w trybie art. 22 § 2a O.p. inicjuje postępowanie, w którym musi uprawdopodobnić, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu przewidywanego za dany rok podatkowy.