Dla zastosowania preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości w świetle art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l. konieczne jest całkowite i wyłączne związanie budynków z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, co wyklucza ich wykorzystanie do innych celów, w tym komercyjnych, hotelarskich czy rekreacyjnych.

Z chwilą uchwalenia przez radę gminy uchwały na podstawie art. 17 ust. 5 u.p.o.l., wcześniejsze regulacje wojewody tracą moc prawną i nie mogą zostać przywrócone wskutek stwierdzenia nieważności nowych uchwał gminy, co wyklucza stosowanie przepisów wycofanych z obrotu prawnego.

Wyrok TSUE w sprawie Glencore (C-189/18) nie stanowi podstawy wznowienia postępowania podatkowego, gdy kontrolne organy podatkowe działają w zgodzie z zasadami procesowymi polskiego prawa podatkowego, zapewniając stronie prawa do obrony. Skarga kasacyjna M. sp. z o.o. niezasadna.

W postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania podatkowe spadkodawcy, organ podatkowy i sąd są związane ostatecznymi decyzjami wydanymi wobec spadkodawcy i nie badają kwestii przedawnienia tych zobowiązań.

Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości powinno uwzględniać różnice w wysokości pomieszczeń spowodowane trwałymi elementami konstrukcyjnymi, a ich ocena wymaga pełnego postępowania dowodowego. Organ podatkowy winien dokładnie zbadać wpływ tych elementów na powierzchnię użytkową.

Skarga kasacyjna musi precyzyjnie wskazywać naruszone przepisy oraz ich wpływ na wynik sprawy; brak precyzji skutkuje oddaleniem skargi i utrzymaniem w mocy orzeczenia sądu wojewódzkiego.

Nieujawnienie przez podatników niektórych budynków w informacji podatkowej nie stanowi "nowej okoliczności faktycznej" uzasadniającej wznowienie postępowania zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż organ podatkowy miał dostęp do danych ewidencyjnych już w postępowaniu zwykłym.

Podatnik, który uczestniczył w transakcjach mających charakter oszustwa podatkowego, nie dochowując należytej staranności kupieckiej, nawet jeśli świadomie nie planował wyłudzenia VAT, traci prawo do odliczenia podatku naliczonego. Decyzje organów podatkowych są prawidłowe, gdy ich ustalenia wskazują na istnienie takiego oszustwa.