Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa-Targówek z rażącym naruszeniem prawa uzasadnia wymierzenie grzywny oraz przyznanie sumy pieniężnej na rzecz wnioskodawcy, mimo wydania decyzji przed wyrokiem sądu pierwszej instancji.

Naruszenie przez organ podatkowy art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewyznaczenie podatnikowi terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego może istotnie wpływać na wynik sprawy, prowadząc do uchylenia decyzji podlegającej kontroli sądowej.

Postępowanie przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego Warszawa-Targówek było przewlekłe i miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadnia wymierzenie kary finansowej oraz odszkodowania dla skarżącej. Decyzja o zwrocie podatku została już wydana, więc zobowiązanie organu do jej wydania było bezprzedmiotowe.

W transakcji zakupu i odsprzedaży ropy naftowej przez podmiot z Polski, gdzie transport towaru odbywa się poza terytorium kraju, nie zachodzi możliwość opodatkowania VAT w Polsce, gdy ropa naftowa zostaje dopuszczona do obrotu poza jego granicami.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz decyzję organu drugiej instancji w sprawie ze skargi kasacyjnej dotyczącej wyłudzenia VAT przez I. sp. z o.o., uznając za zasadne zarzuty proceduralne i konieczność ponownego rozpatrzenia dowodów.

Skarga kasacyjna, zarzucająca naruszenie przepisów prawa w kontekście odmowy uchylenia decyzji ostatecznej na drodze wznowienia postępowania podatkowego, jest niezasadna. Brak przyjęcia przesłanek wznowienia przez sąd i organ administracyjny był prawidłowy.

Nie dochowanie przez podatnika należytej staranności oraz brak dobrej wiary w obliczu oszustwa karuzelowego VAT uprawnia organy podatkowe do odmowy prawa odliczenia podatku naliczonego z zakwestionowanych faktur (art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT).

Działania podejmowane przez osobę fizyczną w zakresie sprzedaży działek z majątku prywatnego, podjęte bez cech zorganizowanej działalności gospodarczej, nie skutkują uznaniem tej osoby za podatnika podatku od towarów i usług.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania odwoławczego przez organ skarbowy w sposób rażący narusza prawo. Skarga kasacyjna organu skarbowego jest bezzasadna, a zasądzenie odszkodowania na rzecz skarżącej jest uzasadnione prewencyjnie i rekompensacyjnie.

Art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19 może, na zasadzie analogii legis, stanowić podstawę przywrócenia terminów prawa materialnego również w kontekście prawa podatkowego, uznając wartość konstytucyjną ochrony praw obywateli w czasie epidemii.

Podatnik, ubiegając się o zaliczenie wydatków do kosztów uzyskania przychodu, winien wykazać ich rzeczywiste poniesienie oraz celowość w kontekście art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. W przypadku nieudokumentowania tych wydatków, organy podatkowe mają prawo do odmowy uznania ich za koszt uzyskania przychodu.

Umorzenie postępowania karnego z braku znamion czynu zabronionego może stanowić przesłankę dla uznania zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za bezskuteczne, o ile działania organu podatkowego były czysto instrumentalne.

NSA podtrzymuje decyzję organów podatkowych i WSA o odmowie ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, uznając, że brak dostatecznej podstawy do uznania, iż skarżący spełnia przesłanki ustawowe oraz umowy międzynarodowe dla takiego ograniczenia.

Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju jako podmiot działający w reżimie publicznoprawnym nie jest wykluczony z kategorii podatników VAT, gdyż jego działalność doradcza nosi znamiona charakterystyczne dla działalności gospodarczej, podlegającej opodatkowaniu. Sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Wydatki ponoszone na rzecz współpracowników działających na podstawie umów cywilnoprawnych (B2B) należy kwalifikować jako wydatki na reprezentację, a tym samym wykluczyć je z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Umowa leasingu podatkowego, zgodnie z przepisami o podatku dochodowym od osób prawnych, może obejmować nie tylko poszczególne środki trwałe, ale również przedsiębiorstwo lub jego zorganizowaną część, co uzasadnia możliwość amortyzacji dodatniej wartości firmy powstałej w wyniku takiej transakcji.