Skarga kasacyjna wniesiona przez A.W. zasługuje na uwzględnienie, a wyrok WSA z dnia 18 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 1536/20, ulega uchyleniu. Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania z uwagi na niewystarczające odniesienie się przez WSA do kluczowych okoliczności faktycznych i prawnych związanych z odpowiedzialnością za zobowiązania podatkowe z tytułu "pustych faktur".

Podmiot świadczący usługi w modelu SaaS, dostarczając oprogramowanie i zasoby serwerowe ułatwiające sprzedaż online, jest uznawany za operatora interfejsu elektronicznego ułatwiającego dostawy towarów, zgodnie z art. 7a ustawy o VAT oraz art. 5b rozporządzenia 282/2011.

NSA orzekł, że sprzedaż działek z majątku prywatnego, w okolicznościach wskazujących na zwykły zarząd, nie podlega VAT. W działaniach skarżącej brak cech działalności gospodarczej, mimo aktywności związanej z obrotem nieruchomościami.

Naczelny Sąd Administracyjny utrzymuje w mocy orzeczenia organów podatkowych, przyznając im rację w odmowie prawa do odliczenia podatku VAT dla spółki uczestniczącej świadomie w nielegalnych transakcjach mających na celu wyłudzenie VAT, oraz zobowiązując ją do zapłaty należności administracyjnych.

NSA oddala skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej, potwierdzając prawidłowość zastosowania przez spółkę obniżonej 5% stawki VAT na "produkty z pieca" zgodnie z wcześniejszą oceną prawną sądów administracyjnych.

Przy odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki decydujące znaczenie ma właściwość miejscowa organu wyznaczona na gruncie Ordynacji podatkowej, a doręczenia winny być prawidłowe i efektywne. Każdy członek zarządu powinien mieć możliwość skutecznego kwestionowania ustaleń dotyczących zobowiązań podatkowych spółki.

Zobowiązanie podatkowe osoby trzeciej nie może być orzekane bez możliwości efektywnego zakwestionowania ustaleń decyzji wymiarowej wydanej wobec dłużnika podatkowego. Maze wsparcia na prawie do skutecznej obrony oraz kwestionowanie doręczeń wpływa na wynik sprawy.

Dla zastosowania zwolnienia z podatku nie jest wymagane faktyczne wykorzystanie infrastruktury przez przewoźników, ale jej udostępnienie, co należy interpretować w kontekście możliwości korzystania. Nie stanowi zwolnienia infrastruktura wykorzystywana dla celów utrzymania taboru, niezwiązanego bezpośrednio z przewozem osób.

Podatnik nie ma prawa do odliczenia VAT, gdy faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych, a podatnik działa w ramach oszukańczej struktury w celu wyłudzenia podatku. Świadome uczestnictwo w takim procederze eliminuje możliwość skorzystania z odliczenia podatkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż niewystarczające ustalenia faktyczne, skutkujące wadliwością decyzji o podatku akcyzowym M.K., wymagają ponownego rozpatrzenia z uwzględnieniem wszystkich dowodów, w tym przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka J.K.

W sytuacji gdy organ podatkowy oparł swoje rozstrzygnięcie na literalnym brzmieniu art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 43 ze zm.), zdekodowanie treści normy prawnej wynikającej z tego przepisu oraz ustalenie zakresu korzystania ze zwolnienia w nim zawartego, nie może odwoływać się do warunków, które z tego brzmienia nie wynikają, a są wyprowadzane