Rekompensaty otrzymywane przez gminę na podstawie porozumienia międzygminnego za organizację transportu zbiorowego nie stanowią odpłatnego świadczenia usług podlegającego VAT, lecz mają charakter publicznoprawny.

Skarga kasacyjna K.Z. od wyroku WSA w Krakowie z dnia 25 stycznia 2022 r. dotycząca podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2016 r. nie zasługiwała na uwzględnienie, jako że nieprawidłowo zidentyfikowane i nieuzasadnione zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych oraz materialnych uniemożliwiały jej rozpoznanie. Zasądzono koszty postępowania kasacyjnego na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej

Podatnik dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobów węglowych objętych stawką inną niż zerowa, mimo zwolnienia na przeznaczenie, jest zobowiązany do zgłoszeń i składania uproszczonych deklaracji akcyzowych zgodnie z ustawą o podatku akcyzowym.

Oddalenie skargi kasacyjnej C. sp. z o.o. przez Naczelny Sąd Administracyjny, potwierdza prawidłowość orzeczeń organów podatkowych i WSA w zakresie odmowy prawa do odliczenia podatku naliczonego i obowiązku zapłaty podatku należnego na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.

Prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur VAT przysługuje wyłącznie, gdy nabycie i wykorzystanie towarów faktycznie miało miejsce oraz odpowiadało rzeczywistemu przebiegowi zdarzeń gospodarczych; samo posiadanie faktur od legalnie działających podmiotów nie wystarcza do odliczenia podatku.

Zwolnienie z podatku VAT usług kształcenia zawodowego wymaga oceny celów podmiotu świadczącego te usługi, które powinny być uznane za podobne do celów podmiotów publicznych zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy 2006/112/WE.

W sprawie, gdzie zachodzi uzasadniona obawa niewykonania decyzji podatkowej i brak majątku do ustanowienia zabezpieczeń, dopuszczalne jest nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji podatkowej.

Dopuszczalne jest nadanie decyzji wymiarowej rygoru natychmiastowej wykonalności, gdy istnieje niewykonalność ze względu na brak majątku oraz prowadzone postępowania egzekucyjne.

W przypadku transakcji pozornych, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i są elementem oszustwa podatkowego, podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia VAT oraz do zastosowania stawki 0% VAT w ramach eksportu i systemu TAX FREE, mimo spełnienia formalnych kryteriów.

Art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT wymaga jedynie, aby import towarów przez jednostki ratownictwa był związany z prowadzonymi działaniami, a nie wyłącznie z katastrofami. W konsekwencji art. 63 ust. 1 pkt 2 nie wymaga wykładni contra legem z uwagi na brak połączenia z klęskami żywiołowymi.

Import towarów przez jednostki ratownicze przeznaczonych na ich potrzeby w związku z prowadzonymi działaniami jest zwolniony od podatku od towarów i usług zgodnie z art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, bez konieczności związku importu z klęską żywiołową lub katastrofą.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej jest zobowiązany udzielić informacji z Jednolitych Plików Kontrolnych na żądanie organu egzekucyjnego zgodnie z art. 36 § 1b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co nie narusza tajemnicy skarbowej.

Nieprawidłowa jest praktyka uznawania WDT bez udokumentowanego wywozu jako transakcji krajowych opodatkowanych stawką VAT 23%. Takie transakcje winny być uznane za niepodlegające opodatkowaniu, co następuje w sytuacji braku ustalenia rzeczywistego nabywcy towarów.

Odmawiając prawa do odliczenia VAT, organ podatkowy musi wykazać, że transakcje były pozorne lub miały na celu wyłącznie uzyskanie korzyści podatkowej wbrew celom dyrektywy VAT. Pozorność nie jest równoznaczna z brakiem zdarzeń gospodarczych.

Narzucony w sprawie przez organy podatkowe zakaz odliczenia podatku naliczonego na podstawie niewiarygodnych faktur VAT jest prawidłowy. Faktury te nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji, przez co nie dają prawa do korekty deklaracji podatkowej.

Podatnik, który nie dochował należytej staranności w sytuacji oszustwa podatkowego, traci prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur dokumentujących fikcyjne transakcje, w szczególności gdy nie był świadomy działań oszukańczych, ale mógł i powinien był wiedzieć o ryzyku ich wystąpienia.